เดี๋ยวนี้ปฏิบัติต่อตัวประกันดีขนาดนี้เลยหรือ?
ขณะที่เธอกำลังสงสัย เซี่ยจั๋วก็เดินเข้ามาหลังจากคุยกับคนด้านนอกเสร็จ
เส้นผมดำขลับของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงทิ้งตัวลงมา ราวกับดอกไม้งามที่เติบโตในเรือนกระจกมาเนิ่นนาน ดวงตาฉ่ำน้ำมองเขาอย่างน่าทะนุถนอม ชวนให้คนรู้สึกอยากปกป้องขึ้นมาได้ง่ายดาย
เซี่ยจั๋วยืนนิ่งงันอยู่ตรงประตู ดวงตาคู่นั้นคล้ายสะท้อนความชั่วร้ายทั้งปวงในโลก ทำให้ความต่ำช้าของเขาไม่อาจหลบซ่อนได้
เหนือความคาดหมาย เมื่อเธอเห็นเขากลับไม่แสดงท่าทีตกใจหรือหวาดกลัว
ถูกลักพาตัวแล้วยังไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรเลย หรือที่ผ่านมาเธอเจอเรื่องทำนองนี้มามากเกินไป? เขาเผลอรู้สึกสงสารเธอขึ้นมา
ในวังมีพี่น้องมากมาย เซี่ยซวี่ไม่เคยโดดเด่น ในสายตาคนอื่นจึงแทบไม่มีตัวตน แม้แต่เซี่ยจั๋วเองก็ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับเธอมาก่อน
แต่เขายังพอจำชื่อของเธอได้เลือนราง
เขาเดินเข้าไปหา แนะนำตัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “พี่คือพี่ชายของเธอ เซี่ยจั๋ว”
เซี่ยซวี่เดาได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร จึงไม่คิดจะสนใจ
“อ๋องผู้สำเร็จราชการมีความทะเยอทะยาน ใจเหี้ยมอำมหิต พี่ช่วยเธอหนีออกมา เธอไม่ดีใจหรือ?”
ตอนนั้นเขาแกล้งตายหนีออกจากเมืองหลวง พอได้ยินว่าเธอขึ้นเป็นจักรพรรดินีหญิง ก็แทบอยากฆ่าเธอให้ตาย แต่พอมาคิดดูตอนนี้ เธอผิดอะไร? สตรีอ่อนแอคนหนึ่งแม้แต่ชะตาชีวิตของตัวเองยังควบคุมไม่ได้ เขาไม่ควรพาลโกรธเธอ
แต่เขาไม่เต็มใจจะล้มเลิกแผนการของตัวเองไปง่าย ๆ
เมื่อเห็นเซี่ยซวี่ไม่สนใจเขา ในอกก็เกิดความรู้สึกขมขื่นขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่ใส่ใจมัน แล้วเอ่ยเสียงเรียบเฉย “เขาจะมารับเธอเมื่อไร เธอก็กลับไปได้เมื่อนั้น แล้วเป็นจักรพรรดินีหญิงผู้สูงส่งอย่างเดิม”