เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครออกหน้าพูดแทนอวี๋ฉีเยว่เลย
แค่ไม่มีใครหัวเราะเยาะต่อหน้าเขาก็นับว่าดีแล้ว
สีชาดของชุดสวยมาก แต่พอมาอยู่ในอ้อมแขนเซี่ยซวี่ กลับดูหม่นลงไปหลายส่วน
จวงเข่อเหยียนพยักหน้าพอใจ สายตาของเธอดีจริง ๆ ขณะกำลังคิดว่าพอเซี่ยซวี่ลองใส่แล้วจะเป็นอย่างไร ก็ได้ยินเซี่ยซวี่ถามว่า “คิดยังไงถึงซื้อกระโปรงให้เขาเหรอ?”
“อวี๋ฉีเยว่ไม่เคยปฏิเสธว่าชอบใส่เสื้อผ้าผู้หญิงนี่นา เผื่อเขาจะมีงานอดิเรกแบบนี้ก็ได้?” คุณหนูคนนี้ช่างเป็นคนที่เคารพงานอดิเรกของอวี๋ฉีเยว่น้อยที่สุดในโลกจริง ๆ
เซี่ยซวี่กำลังสะสมประสบการณ์ด้านสุนทรียภาพ
เดิมทีสายตาของอวี๋ฉีเยว่จับจ้องแขนที่เผยออกมาของเซี่ยซวี่ แขนเรียวบางราวกับจะแตกหักได้ง่าย สิ่งของในอ้อมแขนยิ่งขับให้ผิวของเธอขาวราวเครื่องเคลือบ เขามักคิดอยู่เสมอว่า ทำไมถึงมีคนที่ขาวไปหมดทุกส่วนได้ขนาดนี้นะ
พอได้ยินคำพูดของจวงเข่อเหยียน เขาก็ดึงสติกลับมา ครั้นเหลือบเห็นสีหน้าของเซี่ยซวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ก็ทั้งขำทั้งฉุน “ขอบคุณที่นึกถึงกันนะ แต่น่าเสียดาย ฉันไม่ได้ชอบอะไรแบบนั้น”
จวงเข่อเหยียนที่พูดจาเหลวไหลทำเป็นไม่ได้ยิน
หลังจากเซี่ยซวี่ได้รับของขวัญอย่างงุนงง คนที่ได้เฉลยเป็นคนที่สองคือสวี่หลิงอิน ของที่เธอได้รับคือกล้องถ่ายรูป
มันเบากว่ากล้องทั่วไป พกพาสะดวกและใช้งานง่าย
“ว้าว รุ่นนี้อยู่ในรถเข็นของฉันมานานแล้ว อยากซื้อสุด ๆ คนเลือกของขวัญช่างใส่ใจจริง ๆ” อวี๋ลี่เดินเข้ามาลองจับกล้องอย่างอิจฉา