แม้แต่ก่อนวันสิ้นโลก ก็ยังหาใครที่เทียบกับเธอได้ไม่เจอ
สายตาของเขาหยุดอยู่บนมือที่โอบเธอไว้อีกครั้ง เป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงมีคนอื่นชิงตัดหน้าไปก่อนแล้วล่ะ? น่าหงุดหงิดจริง ๆ
ลั่วเหยี่ยนขบกรามแน่น ในใจที่เคยมีแต่การวางแผนและความระแวง บัดนี้กลับมีภาพของใครคนหนึ่งเข้ามาอยู่
ตอนนั้นเขาลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยผลักใครคนหนึ่งออกไป ต่อให้ยังจำได้ ก็คงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอคือเซี่ยซวี่
พอเขาคิดจะตามไป ก็ไม่เห็นใครแล้ว
หลิวอวี้มาช้าไปก้าวหนึ่ง ไม่เห็นอะไรที่ควรเห็นเลยสักอย่าง “หัวหน้าลั่ว เป็นอะไรไปครับ?”
“ไม่มีอะไร” ลั่วเหยี่ยนปฏิเสธ เขาไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องเธอ แม้แต่คนของตัวเองก็ไม่ได้
หลิวอวี้ไม่ได้คิดอะไรมาก “งั้นเรายังไปหาเผยซือไหมครับ?”
เผยซือ?
ชื่อนี้สะกิดความรู้สึกของลั่วเหยี่ยนเบา ๆ จริงสิ เขามาหาเผยซือนี่นา เป็นไปได้ไหมว่าที่จริงเขารู้สึกกับเผยซือแค่ความผูกพันแบบเพื่อนร่วมทีม เพียงแต่เข้าใจผิดคิดว่าเป็นความชอบ?