พูดให้ถูกคือ ไม่ได้มีแค่เมื่อคืน แต่ยังมีเรื่องก่อนหน้านี้อีกด้วย
สิ่งที่เด้งขึ้นมาก่อนคือรูปภาพ ในนั้นมีสุนัขพันธุ์พื้นเมืองสีขาวขนฟูตัวหนึ่งกินพื้นที่เกือบทั้งภาพ มันนั่งยอง ๆ อยู่หน้ากล้องแลบลิ้นออกมา ดวงตาดูไร้เดียงสาและร่าเริง แถมยังมีความสุขกับการถูกคนขยี้เล่นเสียด้วย
มุมซ้ายบนของภาพเผยให้เห็นร่างผู้ชายในชุดแจ็กเก็ตสีดำครึ่งตัว เขานั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ โดยไขว้เข่าไว้ แม้จะนั่งอยู่ก็ยังเห็นได้ชัดว่ารูปร่างสูงโปร่ง
แขนเสื้อของมือที่ลูบหัวลูกสุนัขถูกพับขึ้นถึงข้อศอก ใต้ผิวขาวดุจเครื่องเคลือบเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดนูนบนท่อนแขนกำยำ
เจ: 「เมื่อวานมันเป็นคนกดส่ง ฉันอบรมมันแล้ว ให้มันขอโทษคุณด้วย」
เซี่ยซวี่ใช้นิ้วสองนิ้วขยายภาพ ลูกสุนัขน่ารักจนเธอใจละลาย ของน่ารักแบบนี้เธอต้องหอมให้ตายไปข้าง ส่วนข้อความที่เขาส่งมา เธอไม่ได้อ่านให้ละเอียด
「มันน่ารักจัง」
อีกด้านหนึ่ง โทรศัพท์ที่เฝ้ารอมาทั้งวัน ในที่สุดก็มีเสียงดังขึ้น
เจียงเฝิงลูบเจ้าตูบสองที ก่อนจะตบก้นมันอย่างอารมณ์ดี ท่าทางเหมือนผู้ชายเจ้าชู้ที่ใช้เสร็จแล้วก็ทิ้งไม่มีผิด “ไปได้แล้ว”
เจ้าตูบวิ่งออกไปอย่างเริงร่า
เพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว ตอนแรกเขานึกว่าเจียงเฝิงมาหาเขา แต่พอเข้ามากลับกอดสุนัขของเขาไว้ แบบนี้หมายความว่ายังไง?
นี่สุนัขของนายหรือไง ถึงได้มาลูบเล่นตามใจชอบ?
แม้เธอจะตอบกลับมาแค่สี่คำ เจียงเฝิงก็ไม่ได้ไม่พอใจ เขาปัดขนบนตัวแล้วลุกขึ้น นิ้วยาวเรียวพิมพ์ข้อความลงไป
เจ: 「เมื่อวานนอนเร็วมาก ไม่สบายหรือเปล่า?」
「เปล่า」
ตอนกลางคืนเขานอนไม่หลับ เลยเปิดข้อความเสียงก่อนหน้านี้กลับมาฟังอีกครั้ง แต่ก็หาอารมณ์ความรู้สึกแบบเมื่อคืนไม่เจอ
พอรู้ว่าเธอไม่ได้ป่วย สีหน้าของเจียงเฝิงก็ผ่อนคลายลงโดยไม่รู้ตัว เขาส่งข้อความอีกชุดไปหาเธอ