ลั่วเหยี่ยนขุ่นเคืองจนแทบระเบิด เขากลั้นใจแล้วกลั้นใจอีก
แต่พอมองเซี่ยซวี่ เขาก็ยังอดทนต่อไป
เขากองแก่นผลึกทั้งหมดที่มีไว้ตรงหน้าเธอ หวังเพียงให้เซี่ยซวี่พูดกับเขาสักคำ ก่อนเอ่ยประจบว่า “ซวี่ซวี่ แก่นผลึกพวกนี้ยกให้เธอทั้งหมดเลย”
เซี่ยซวี่พูดกับเขาจริง ๆ “ฉันไม่มีพลังพิเศษ เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์”
เธอไม่แม้แต่จะชายตามองแก่นผลึกที่คนภายนอกแย่งกันแทบเป็นแทบตาย
หัวใจลั่วเหยี่ยนเจ็บแปลบ เขาลืมไปอีกแล้วว่าซวี่ซวี่เป็นคนธรรมดา แล้วเธอเอาตัวรอดมาได้อย่างไร? ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ซวี่ซวี่ก็คงไม่ต้องผ่านวันเวลาอันยากลำบากเหล่านั้น
ทั้งหมดเป็นความผิดของเขา!
เขาเป็นคนลากดวงจันทร์สว่างไสวลงสู่ปลักโคลน แล้วจะมีเหตุผลอะไรไปโกรธแค้นดวงจันทร์ที่ไม่ส่องแสงให้เขาอีก?
“...ขอโทษนะ ซวี่ซวี่” ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความตื่นตระหนก นอกจากคำนี้แล้ว เขาก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรอีก
หลังจากนั้นแม้ลั่วเหยี่ยนจะยังอยู่ข้าง ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดกับเซี่ยซวี่อีกเลย
ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกของลั่วเหยี่ยนในตอนนี้ได้ ความเสียใจภายหลังยังนับว่าเบาไป เขาอยากย้อนกลับไปวันนั้นเหลือเกิน ต่อให้เขาไม่ได้ผลักใครออกไป อย่างมากก็แค่ถูกซ้อมจนบาดเจ็บ แล้วทำไมถึงคิดสั้นปล่อยให้ซวี่ซวี่ออกไป?
ถ้าเขาปกป้องซวี่ซวี่ไว้ได้สักครั้ง จะพอหักล้างความผิดได้บ้างไหม?
ไม่รู้ว่าความคิดของเขาเป็นจริงหรือเปล่า จู่ ๆ ก็มีคนลุกขึ้นตะโกนว่า “มีซอมบี้มา!”
ลั่วเหยี่ยนรู้สึกทันทีว่าตัวเองมีประโยชน์ขึ้นมา “อย่ากลัวนะซวี่ซวี่ ฉันจะปกป้องเธอเอง”
แต่พอหันกลับไป เขาก็เห็นว่าเซี่ยซวี่ได้รับการปกป้องเป็นอย่างดี ต่อให้มีเขาหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน เขาได้แต่ขุ่นเคืองใจ