กลิ่นหอมหวานที่ไม่อาจสัมผัสผ่านหน้าจอได้ในตอนสตรีม กลับยิ่งทำให้แววตาของเขาลุ่มลึกขึ้น ทำไมเธอถึงมีเสน่ห์ดึงดูดใจเขาไปเสียทุกอย่างแบบนี้นะ? ให้ตายสิ… ยิ่งนานก็ยิ่งไม่อยากให้พวกคนในห้องสตรีมเข้าใกล้เธอเลย
แม้แต่เซี่ยซวี่เองก็ยังไม่เคยเดินเที่ยวเมืองเออย่างจริงจัง แล้วจะพาเขาไปเที่ยวได้อย่างไร?
โชคดีที่เสิ่นไจ้จิงเข้าอกเข้าใจ ไม่ชวนคุยเรื่องนี้ต่อ คล้ายเป็นคนใจกว้างที่ยอมรับทุกอย่างได้ ปล่อยให้กลิ่นหอมหวานเลี่ยนเหล่านั้นคลอเคลียอยู่รอบตัวเขา “ออกไปข้างนอกกันก่อนเถอะ”
คนเข้าออกโรงแรมกันขวักไขว่ เขาไม่อยากให้ซวี่ซวี่ถูกจำได้ที่นี่
ความจริงเซี่ยซวี่ไม่จำเป็นต้องคิดมากขนาดนั้นเลย ต่อให้เธอพาเขาเดินเล่นไปตามถนนสักสองสามรอบ เขาก็ยินดีอยู่เป็นเพื่อน
ระหว่างที่คุยกับเสิ่นไจ้จิงได้ไม่กี่ประโยค จู่ ๆ เซี่ยซวี่ก็รู้สึกเหมือนลืมอะไรบางอย่างไป