แม้หลี่อิ๋งจะใจสลายอยู่บ้าง แต่พูดกันตามตรง ใครจะจดจำเพื่อนร่วมมหาวิทยาลัยเมื่อปีก่อนได้ขึ้นใจ แม้แต่ตัวเธอเองยังจำไม่ได้เลย
พวกเขาพยายามตีสนิทกับเซี่ยซวี่อย่างสุดความสามารถ อยากให้เธอจำพวกเขาได้ แต่กลับลืมเฉียวซีไปเสียสนิท
เฉียวซีหงุดหงิดเป็นอย่างมาก อย่างแรกคือเขาถูกกันออกไปอยู่ชายขอบ อย่างที่สองคือความสนใจของเซี่ยซวี่ไม่ได้อยู่ที่เขาเลย
พอได้ยินพวกเขาพูดถึงเรื่องไลฟ์สตรีม เขาก็เอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “คุยกันผ่านหน้าจอ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายเป็นคนหรือผี แล้วมีเงินแล้วจะยังไง ในชีวิตจริงคนรวยมีถมเถ ทำไมไม่ลองมองคนในชีวิตจริงดูล่ะ”
เขาแทบจะบอกเลขบัตรประชาชนของตัวเองออกมาอยู่แล้ว
เซี่ยซวี่รู้สึกว่าเขากำลังพูดกับเธอ จึงหันไปมอง เฉียวซีคิดว่าคำพูดของตัวเองได้ผล จึงยกมุมปากขึ้นอย่างภาคภูมิใจ “รู้ไหมว่าเบื้องหลังผู้ชายที่ประสบความสำเร็จควรมีอะไร”
เขาเชื่อว่าพูดชัดเจนขนาดนี้แล้ว เธอต้องเข้าใจแน่
เซี่ยซวี่ตอบทันที “กระดูกสันหลัง”
ไม่อย่างนั้นจะมีอะไรได้อีกล่ะ?
เฉียวซี: ?
ควรมีผู้หญิงเรียบร้อยว่านอนสอนง่าย ที่พาออกไปอวดได้ต่างหาก!
ศูนย์สามห้าโผล่ออกมา พลางลูบคางทำท่าครุ่นคิด “โฮสต์ เขาคงไม่ได้อยากฟังคำตอบนี้หรอกมั้ง”
เซี่ยซวี่ไม่สนใจ “ฉันพูดส่งเดชไปอย่างนั้นแหละ”
กลุ่มคนที่รู้สึกไม่สบายใจเมื่อได้ยินเฉียวซีพูดเป็นนัย ต่างก็โล่งใจขึ้นทันที แต่พอนึกได้ว่าผู้ชายที่ไม่ประสบความสำเร็จไม่มีแม้แต่กระดูกสันหลัง พวกเขาก็ต้องเก็บอารมณ์ผ่อนคลายกลับไปอีกครั้ง
คนที่อยากประสบความสำเร็จจะไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้า