ในนั้น ขอแค่เป็นสิ่งที่เซี่ยซวี่สนใจ เมิ่งอวิ๋นชีก็เล่นเป็นเพื่อนเธอจนครบทุกอย่าง แน่นอนว่าเซี่ยซวี่ไม่ชอบออกกำลังกาย ส่วนใหญ่เธอจึงแค่นั่งดูเขาเล่น
สุดท้ายเซี่ยซวี่ก็นั่งพักอยู่ข้าง ๆ ส่วนเมิ่งอวิ๋นชีออกแรงมากที่สุด เล่นเครื่องเล่นมากที่สุด เรียกได้ว่าตั้งแต่เขามาอยู่ในตำแหน่งนี้ ก็แทบไม่เคยออกแรงมากขนาดนี้มาก่อน
พอได้พัก เขาก็หยิบทิชชูเปียกมา ดึงออกมาสองสามแผ่นแล้วเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เซี่ยซวี่
แม้จะใช้ยี่ห้อที่ดีที่สุดแล้ว แต่พอเช็ดลงบนใบหน้าเธอ เขาก็ยังกังวลว่าจะทำให้ผิวเธอถลอก
บอบบางเหลือเกิน
อีกสองคนที่อยู่ตรงนี้แทบไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ล่องหน ทุกอย่างเมิ่งอวิ๋นชีจัดการให้หมด พวกเขาทำได้มากที่สุดก็แค่เดินผ่านหน้าเธอสักครั้ง ให้เธอรู้ว่ายังมีคนอยู่อีกสองคน
เวลานั้น โทรศัพท์ของเมิ่งอวิ๋นชีสั่นสองครั้ง
〔เจ้านาย จับตัวคนได้แล้วครับ〕
〔เจ้านาย ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ?〕
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตอบโดยไม่วอกแวกเลยสักนิด: 〔กำลังเช็ดมือ〕
〔???〕
ข้อความสั้น ๆ สี่ตัวอักษรทำเอาคนที่ยืนล้อมโทรศัพท์อยู่อีกฝั่งงงเป็นไก่ตาแตก
เซี่ยซวี่หาวหวอด เมิ่งอวิ๋นชีพาเธอขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นสอง เธอรู้สึกไวว่าทั่วทั้งคลับคล้ายจะอบอวลไปด้วยบรรยากาศตึงเครียด แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเธอ พอส่งเธอเข้าห้องแล้วเมิ่งอวิ๋นชีก็ลงไป
ลูกค้าในคลับถูกไล่ออกไปจนหมด เหลือเพียงผู้ชายร่างกำยำสิบกว่าคน ชายสามคนถูกมัดมือปิดปากแล้วพาตัวเข้ามา
ภายในห้องเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มตก
เมิ่งอวิ๋นชีนั่งอยู่ในโถงใหญ่ เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดขับให้เขาดูดุดันยิ่งกว่าเดิม
ใบหน้าเปลี่ยนแปลงได้ดั่งลมฟ้าอากาศ ยามนี้สีหน้าเขายากจะคาดเดา แตกต่างจากตอนอยู่ต่อหน้าเซี่ยซวี่ราวฟ้ากับเหว เขามองผู้คนทั้งโลกประหนึ่งมดปลวก สายตาเย็นชาไร้อารมณ์ ทว่ากลับเย็นเยียบชวนให้ขนลุก