เขาตั้งใจเลือกมาตอนที่คนไม่ค่อยเยอะ ตอนแรกคิดจะเคลียร์พื้นที่ กลัวเซี่ยซวี่จะเหงาเกินไป ถึงอย่างนั้น การปรากฏตัวของทั้งคู่ก็ยังทำให้คนส่วนใหญ่หันมามอง
ส่วนจะรู้จักฉินกวนหลานหรือไม่ค่อยว่ากัน ที่สำคัญคือทุกคนมองเซี่ยซวี่
เซี่ยซวี่มองเด็ก ๆ ที่อยู่ข้างในแล้วเริ่มปวดหัว จึงซบลงบนตัวฉินกวนหลาน
ฉินกวนหลานกำลังหงุดหงิดที่มีคนตั้งมากมายมองเขา แต่ท่าทางของเซี่ยซวี่กลับทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น รอยยิ้มกว้างกว่าเดิม “ติดพ่อเหรอ?”
“หนูไม่เล่น” เซี่ยซวี่ปฏิเสธ
“ไหน ๆ ก็มาแล้ว” ฉินกวนหลานรู้ว่าตัวเองไม่ปกติ ก่อนเซี่ยซวี่จะมา เขาแทบไม่เคยมีความสุขจากใจจริง เขาตั้งใจจะให้ลูกสาวมีวัยเด็กเหมือนเด็กทั่วไป จึงเดินเข้าไปข้างใน “ถ้าเล่นสักพักแล้วซวี่ซวี่ยังไม่ชอบ เราค่อยกลับกัน”
สุดท้ายเซี่ยซวี่ก็ไปยืนอยู่บนปราสาทลม ส่วนฉินกวนหลานยืนอยู่นอกวง ล้อมรอบเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนราวสายลมอุ่นพัดผ่านใบหน้า เธอทำหน้าเฉยชาแล้วเบือนหนี
พอเธอไม่มองเขา รอยยิ้มของเขาก็พลันเลือนหาย ดูท่าเขาจะไม่เหมาะกับสถานที่แบบนี้จริง ๆ เขากวาดตามองคนที่จ้องเซี่ยซวี่อยู่ข้าง ๆ อย่างเตือน ๆ
แต่คนเยอะขนาดนี้ ไม่ใช่ทุกคนจะรู้จักเขา อีกทั้งเขาก็ดูแลไม่ทั่วถึง คนที่โดนความน่ารักตกจนอยากแย่งเด็กไปเลี้ยงมีอยู่ไม่น้อย