ต่างจากเซี่ยซวี่ เหล่าแขกรับเชิญชายต่างกระตือรือร้นกับการแลกของขวัญกันเป็นอย่างมาก ถึงขั้นนอนพลิกไปพลิกมาคิดว่าจะให้อะไรดี หรือพูดให้ถูกคือจะทำอย่างไรให้เซี่ยซวี่ได้ของขวัญที่ตัวเองเป็นคนให้
ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบเชียบ เซี่ยซวี่ถูกเรียกให้ตื่น ส่วนแขกรับเชิญชายหญิงแยกกันไปรวมตัวในห้องคนละห้อง
พอเข้ามา เซี่ยซวี่ก็นั่งปักหลักอยู่กับที่ราวกับเห็ด เธอแอบยกมือปิดปากหาวเป็นครั้งที่สามตรงมุมที่ไม่มีใครเห็น ใบหน้าขาวผ่องงดงามจึงแต้มสีแดงระเรื่อ ขนตาบอบบางชุ่มชื้นไปด้วยน้ำตา งดงามเสียจนชวนให้หัวใจสั่นไหว
แต่ความจริงแล้ว แม้พวกเธอจะพูดคุยกันอยู่ ต่างก็อดแบ่งสมาธิส่วนหนึ่งมาสนใจเธอไม่ได้
สายตาที่ชะงักค้างและทอดมองอย่างไม่อยากละไปไหน ประกอบกับบทสนทนาที่ต่างคนต่างพูดจนแทบไม่ปะติดปะต่อกัน สุดท้ายก็ถูกกล่องของขวัญสี่ใบที่มีขนาดต่างกันซึ่งทีมงานยกเข้ามาคลี่คลายลงอย่างเงียบงัน
【เบบี๋ ที่รัก กำลังตกฉันอยู่หรือเปล่า? ฉันติดกับแล้ว! ส่งไม่ออกเหรอ? ฉันหมายถึงฉันติดกับแล้ว!】
【แขกรับเชิญหญิงนี่ดีจริง ๆ ตอนที่น่าดูที่สุดเลย】
【พวกเธอแอบมองเบบี๋กันโจ่งแจ้งไปหน่อยไหมเนี่ย!】
【นี่เป็นรายการจับคู่ที่สงบสุขที่สุดเท่าที่เคยดูมาเลย!!】
【ที่จริงก็ไม่ใช่หรอก ไม่เห็นหรือไงว่าแขกรับเชิญชายพวกนั้นเกลียดกันขนาดไหน】
เมื่อเผชิญหน้ากับกล่องที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง การจะทำท่ากระตือรือร้นช่างเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเธอ สำหรับแต่ละคนแล้วจะได้ของจากใครก็ไม่สำคัญ
ไม่ต้องพูดถึงสวี่หลิงอิน เธอมาด้วยความคิดว่าจะลองดูสักตั้ง แต่พอมาถึงก็ไม่มีใครถูกใจ...
เธอมองเซี่ยซวี่ที่นั่งห่างไปหนึ่งคนอย่างไม่ค่อยสนใจนัก
จวงเข่อเหยียนพิถีพิถันกับทุกเรื่อง เธอตะไบเล็บอย่างประณีต เป่าลมใส่เล็บ แล้วเหลือบมองกล่องของขวัญบนโต๊ะ