แม้จะได้นั่งข้างเขาสมใจแล้ว แต่เธอกลับไม่มีความสุขเลยสักนิด
สืออวี่ไป๋ยกซุปจานสุดท้ายมาวางบนโต๊ะ “ยังไม่รู้ว่าทุกคนชอบกินอะไร วันนี้เลยทำมาแบบง่าย ๆ กินกันตามสบายนะ”
ไม่ว่าจะจริงใจหรือแค่พูดตามมารยาท ทุกคนต่างเอ่ยคำพูดสุภาพออกมา
“กินข้าวกันแล้ว จะถอดหน้ากากไหม?” ฉีหลินหันมาคุยกับเซี่ยซวี่ จากด้านข้างเขามองเห็นผิวขาวอมชมพูที่เผยให้เห็นรำไรใต้หน้ากาก ที่ถามอ้อมค้อมเช่นนี้ก็เพราะกลัวว่าบนใบหน้าเธอจะมีปานหรือแผลเป็นอะไรทำนองนั้น
โต๊ะอาหารมีขนาดเท่านี้ พูดอะไรสักคำคนทั้งโต๊ะก็ได้ยิน ไม่มีใครปฏิเสธว่าพวกเขาเองก็อยากรู้ว่าเธอหน้าตาเป็นอย่างไร
แม้แต่อวี๋ฉีเยว่ก็ยังไม่เคยเห็น
เซี่ยซวี่ถอดหน้ากากออก
ใบหน้าหมดจดงดงามราวหยกและดอกไม้ปรากฏแก่สายตาทุกคน เรือนผมพลิ้วฟูนุ่มเป็นปุยเมื่อสะท้อนแสง คิ้วตางามราวภาพวาด ดวงตาบริสุทธิ์จนแทบละสายตาไม่ได้ ทว่ากลับมีไฝน้ำตาเม็ดเล็กอยู่ใต้ตา ความงามของเธอไร้ขอบเขต หากโลกนี้มีสายน้ำแห่งรักอยู่จริง เธอก็คงยืนอยู่ริมฝั่ง มองผู้คนกระโดดลงไปทีละคน