แสงจากโคมระย้าคริสตัลส่องประกายเจิดจ้า กลิ่นหอมของเสื้อผ้าและเงาร่างงามสง่าพลิ้วไหว ความหรูหราไม่ด้อยไปกว่างานเลี้ยงในพระราชวัง
ช่วงเต้นรำเปิดงานผ่านไปแล้ว เซี่ยซวี่มาถึงช้า จึงยื่นบัตรเชิญให้คนที่อยู่หน้าประตูลงทะเบียน
เธอไม่อยากมา แต่กลัวว่าจะถูกหักคะแนน
ถ้าถูกหักจริง ๆ เธอจะยังเรียนจบไหมนะ?
นักเรียนที่รับลงทะเบียนส่งริบบิ้นสีน้ำเงินให้เธอเส้นหนึ่ง บอกให้ผูกไว้ที่ข้อมือเพื่อใช้เป็นเครื่องหมายเข้างาน เขากำริบบิ้นไว้ในฝ่ามือแล้วถามว่า “ให้ผมช่วยผูกไหมครับ?”
“ไม่ต้องค่ะ ฉันทำเองได้” เซี่ยซวี่ปฏิเสธ ก่อนจะพันริบบิ้นรอบข้อมือแบบลวก ๆ แล้วผูกปมไว้
ปลายริบบิ้นส่วนหนึ่งพลิ้วไหวไปมา
กลับดูคล้ายเครื่องประดับชิ้นพิเศษเสียอย่างนั้น
นักเรียนที่รับลงทะเบียนคาดไว้อยู่แล้วว่าเธอจะปฏิเสธ จึงได้แต่มองตามเธอเข้าไป
เซี่ยซวี่ไม่ได้สวมชุดราตรีที่ทางโรงเรียนจัดเตรียมให้ ไม่ว่าจะใส่หรือถอดก็ยุ่งยากสำหรับเธอทั้งนั้น เธอแค่อยากมาให้ครบ ๆ ไป
แต่ถ้าใส่ชุดนักเรียนก็เด่นเกินไป จึงสวมเสื้อผ้าที่ใส่เป็นประจำมาแทน
ห้องจัดงานเก็บเสียงได้ดีมาก ด้านนอกแทบไม่ได้ยินเสียงดนตรี แต่พอเข้ามาข้างในกลับได้ยินชัดเจน ท่วงทำนองคลาสสิกแสนสง่างามไหลรินราวสายน้ำ ผู้คนในฟลอร์เต้นรำเคลื่อนไหวอย่างอ่อนช้อย ที่นี่ทำให้สัมผัสได้ถึงช่องว่างอันใหญ่หลวงระหว่างผู้คน
เซี่ยซวี่สัมผัสได้ทันทีที่ก้าวเข้ามา
เธอเกลียดคนรวย!
แน่นอน ถ้าเธอเป็นคนรวยก็ถือซะว่าเธอไม่ได้พูดแล้วกัน
เธอแอบเล็ดลอดไปนั่งตรงมุมห้อง พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจก็หยิบขนมชิ้นหนึ่งมากินตามสบาย เนื้อสัมผัสนุ่มละมุนละเอียดลิ้นถูกใจเธอเข้าอย่างจัง
แต่ทำไมถึงไม่มีใครสนใจเธอเลยล่ะ?
สายตาที่จับจ้องมาอย่างแนบเนียนถักทอเป็นตาข่ายทั่วห้อง ที่จริงข่าวว่าเธอมาถึงงานก็ส่งไปถึงหูพวกเขาพร้อมกับการลงทะเบียนแล้ว
ทั้งที่แต่งตัวธรรมดามากแท้ ๆ แต่กลับทำให้คนละสายตาไปไม่ได้ เส้นผมสีดำมีปอยเล็ก ๆ หล่นลงมา ผิวเนียนนุ่มดุจหยก เนื้อหยกใสกระจ่างราวคริสตัล ผิวขาวหิมะแต้มสีชมพูระเรื่อ งดงามจนแทบชวนให้ลุ่มหลง