ด้วยความคิดที่ว่าในเมื่อเขาไปไม่ได้ ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนอื่นได้ไปเหมือนกัน ซางซวี่จึงไม่อาจไปเอง และยิ่งไม่มีทางปล่อยให้หลินเจาเหยี่ยไป ส่วนเผยเส้ากับฉินกวนหลานก็มีเรื่องบาดหมางกันมานาน คงไม่เห็นด้วยที่จะให้เขาไปตระกูลฉิน
ยิ่งไปกว่านั้น การบ้านของซวี่ซวี่ก็เป็นเขาที่ทำให้
หลินเจาเหยี่ยชะงักงัน ข้ออ้างที่มีน้ำหนักที่สุดหายไปแล้ว
ส่วนซางซวี่ ต้นเหตุของเรื่องกลับทำทีไม่รู้ไม่ชี้ เอ่ยลาอีกฝ่ายอย่างสุภาพเรียบร้อย โดยไม่สนว่าหลินเจาเหยี่ยจะอยากต่อยเขาแค่ไหน “คุณอาฉิน ลาก่อนนะครับ ซวี่ซวี่ เจอกันพรุ่งนี้”
ฉินกวนหลานคร้านจะสนใจเด็กเมื่อวานซืน จึงขึ้นรถไป
พ่อบ้านยืนรออยู่หน้าประตูตามปกติ “คุณฉิน คุณหนู”
เขารับกระเป๋านักเรียนกับข้าวของจุกจิกไปถือ ก่อนเดินตามหลังทั้งคู่ ฉินกวนหลานอุ้มเซี่ยซวี่ลงมา พลางเหลือบมองระยะห่างจากกรอบประตูอย่างไม่ตั้งใจ “ทำไมรู้สึกว่าซวี่ซวี่ไม่เห็นสูงขึ้นเลย?”