แม้เรื่องในโรงเรียนอนุบาลจะมีไม่มาก แต่เด็ก ๆ ซนจนเธอรับมือไม่ไหว พวกเขาพาเธอไปดูมดขนย้ายบ้านกันตั้งแต่ต้นจนจบ ตอนพักกลางวันก็เล่านิทานเรื่องเป๊ปป้าพิกให้ฟัง บางทีกินข้าวอยู่ดี ๆ ก็ล้มตัวลงกับพื้นเล่นสงครามกองโจร เซี่ยซวี่จ้องใบผักที่ไม่รู้ถูกใครโยนลงมาในชาม ความอดทนขาดผึง จึงกระโดดข้ามชั้นไปเรียนประถม
นอกจากเรื่องที่ไม่ดีกับเธอแล้ว ฉินกวนหลานก็ยอมตามใจทุกอย่างที่เธอพูด
ตอนเธอจากไป เด็ก ๆ พากันร้องไห้จ้าจนควบคุมสถานการณ์แทบไม่อยู่
ไม่มีใครรู้ว่าเธอจากไปทำไม
หลินเจาเหยี่ยดีใจมาก พอดีเขาได้ขึ้นชั้นประถมแล้ว กำลังกังวลว่าจะไม่ได้เจอเซี่ยซวี่อีก นึกไม่ถึงว่าซวี่ซวี่จะฉลาดขนาดนี้ ถึงกับกระโดดข้ามชั้นมาได้ ดีจัง! ต่อไปก็ยังได้เจอเธอทุกวัน แถมยังอยู่ชั้นเดียวกันด้วย! ไม่รู้ว่าจะได้อยู่ห้องเดียวกันไหมนะ?
มีเพียงคนเดียวที่มองโต๊ะข้าง ๆ ซึ่งว่างเปล่า แล้วไปปรึกษาเผยเส้าเรื่องกระโดดข้ามชั้น อาจเพราะซางซวี่แสดงความแตกต่างจากเด็กคนอื่นมาตั้งแต่เล็ก หรือบางทีอาจเป็นความทะนงตนของเผยเส้าที่ทนเห็นฉินกวนหลานเก่งกว่าไม่ได้ เขาจึงตอบตกลง
เซี่ยซวี่จึงได้พบกับซางซวี่อีกครั้งในโรงเรียนประถม หลินเจาเหยี่ยวาดวงกลมสาปแช่งซางซวี่ไป 108 วง แต่ในทุกช่วงเวลา กลับเอาแต่ฝันว่าอยากสลับร่างกับเขา
เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน
เด็กประถมก็ไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวไปกว่าเด็กอนุบาลสักเท่าไร พอนึกถึงความล้มเหลวตอนพยายามข่มให้คนอื่นกลัวในโรงเรียนอนุบาล คราวนี้เมื่อมีคนถามว่าไปเล่นที่บ้านเธอได้ไหม เธอก็ตอบว่า “พ่อฉันเป็นโรคหลายบุคลิก กลางวันชอบรังแกคน กลางคืนก็หลบอยู่ใต้ผ้าห่มร้องไห้ น่ากลัวเหมือนผีเลย”