เขาจ้องมองอยู่นานโดยไม่รู้ตัว มองเธอซบจากมือข้างหนึ่งไปอีกข้าง มองนักเรียนชายแถวหน้าที่นั่งหลังตรงเพื่อช่วยบังสายตาอาจารย์ให้เธอ มองท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอทำเป็นครั้งคราว……
เพราะตื่นเช้าเกินไป ความง่วงที่มาช้ากว่าปกติจึงถาโถมเข้าใส่ เปลือกตาหนักอึ้ง เขาหยิกฝ่ามือตัวเองให้ตื่นขึ้น ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป
ลองทบทวนตัวเองดูสักหน่อย
เขามองอย่างมีเหตุผล มองเพื่อพินิจพิจารณา มองเพราะพร้อมลุยแทนเพื่อนทั้งสองฝั่ง
ไม่ได้มองอย่างคนโรคจิต ไม่ได้จ้องตาไม่กะพริบเสียหน่อย
เมื่อโน้มน้าวตัวเองจนเชื่อสนิท เขาก็ยกมือขึ้นประคองศีรษะที่มึนงงและหนักอึ้ง เผยให้เห็นเพียงดวงตากับคิ้วที่ดูเกียจคร้าน สายตายังคงทอดวนเวียนอยู่ที่เดิม
เขาคงท่านี้ไว้จนกระทั่งเลิกเรียน
ผู้คนขวักไขว่ หยวนชิงหรานขยับแขนที่ชาและปวดเมื่อย เขาคิดจะลุกกลับไปเสียที ได้เจอตัวแล้วก็จริง แต่เขาจำต้องยอมรับว่าเรื่องของรสนิยมช่างลึกลับเกินหยั่งถึง
บางคนสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว แต่กลับเหมือนลิงสวมมงกุฎ บางคนประโคมแต่งเติมเสียเต็มที่ แต่ก็มีดีแค่เปลือกนอก ส่วนบางคนเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น ก็กลายเป็นจุดศูนย์กลางของฝูงชนได้แล้ว
ด้านหนึ่ง เขาคิดว่าเสน่ห์ของเธออาจเกิดจากจินตนาการของตัวเอง จึงไม่อยากทำลายมันง่าย ๆ แต่อีกด้านก็อดอยากเห็นเธอให้ชัดทั้งตัวไม่ได้
ในจังหวะที่เขากำลังลังเล หญิงสาวก็ฟุบอยู่บนโต๊ะต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นอย่างหงอย ๆ พร้อมหนังสือ ใบหน้าที่แจ่มชัดและไร้สิ่งใดบดบังปรากฏขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เสียงดังสนั่นราวกับบางอย่างระเบิดขึ้นในหัวของหยวนชิงหราน