〔เลิกกันเถอะ〕
รูปโปรไฟล์กับชื่อเล่นนั้นเขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี รูปโปรไฟล์การ์ตูนโทนสีอ่อนเผยให้เห็นความว่าง่าย ราวกับเจ้าของบัญชีไม่มีผิด ว่าง่ายก็ดีอยู่หรอก แต่ติดคนและชวนอึดอัดจนยากจะนึกภาพว่าเธอจะเป็นฝ่ายขอเลิก
เจิ้งจู๋เฟิงทั้งขุ่นใจ ทั้งรู้สึกผิด และทั้งโล่งอก ที่ขุ่นใจก็แน่นอนว่าเป็นเพราะเขายังไม่ได้พูดเรื่องเลิกกัน แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาเป็นฝ่ายพูดก่อน แต่ในเมื่อมีคนที่ดีกว่าอยู่ตรงหน้า พอกลับมาเป็นโสดเขาก็มีโอกาส
เขาตอบตกลงโดยไม่ทันคิด
เดือนตุลาคมของเมืองอวิ๋นจิง อากาศร้อนยังไม่จางหาย
มหาวิทยาลัยอวิ๋นจิงแม้จะไม่ใช่สถาบันชั้นนำที่สุด แต่ก็เป็นมหาวิทยาลัยระดับแนวหน้า ลูกหลานผู้มีอำนาจส่วนใหญ่สอบเข้าไม่ได้ก็ใช้เงินเข้ามาเรียนเพื่อเอาใบปริญญาประดับตัว ไม่มีเหตุผลอื่น แค่เอาไปพูดต่อแล้วฟังดูดีเท่านั้น
ปีนี้ยิ่งเป็นเช่นนั้น พวกเขาต่างรู้แก่ใจและเก็บความลับไว้ในใจ ใครจะรู้ว่าพอมาถึงแล้วกลับมองหน้ากันอย่างเบื่อหน่าย สุดท้ายก็มาเสียเที่ยว
เสียงผู้คนบนสนามกีฬาดังอื้ออึง
“คุณชายหลินหล่อมาก!”
“อ๊า คุณชายหลินสู้ ๆ!”
“...”
เสียงพูดทำนองนี้ดังไม่ขาดสาย สายตาส่วนใหญ่จับจ้องไปยังชายหนุ่มที่กำลังโลดแล่นอยู่กลางสนาม ใบหน้าหล่อเหลาใต้แสงแดด แผ่รัศมีดุดัน เขาแย่งลูกจากคู่แข่งแล้วกระโดดยิงสองจังหวะ ทำให้บรรยากาศคึกคักขึ้นจนถึงขีดสุด
“โห จะว่าไปคุณชายใหญ่หลินเล่นบาสได้เร้าใจคนดูจริง ๆ!” บนอัฒจันทร์ ลูกหลานผู้มีอำนาจหลายคนนั่งรวมกลุ่มกัน หนึ่งในนั้นสูดปาก
อีกคนถลึงตามองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ “หุบปากไปเลย ยิ่งเขาทำได้หลายอย่าง พวกเราก็ยิ่งอันตราย เข้าใจไหม?”