เขาเองก็อยากคุยกับเธอ แต่พูดเก่งไม่เท่าหลินเจาเหยี่ย ทั้งยังไม่รู้ว่าจะชวนคุยเรื่องอะไร
สุดท้ายเขาจึงนั่งเงียบ ๆ ลงข้างเธอ เว้นระยะห่างหนึ่งเมตร ซึ่งเป็นระยะที่ใกล้เธอที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ในตอนนี้ จากตรงนี้มองเห็นเส้นผมข้างขมับของเธอถูกกิ๊บตัวเล็กเก็บทัดไว้หลังหู ทำให้เขานึกถึงขนมบัวลอยเหนียวนุ่มสีขาว
เซี่ยซวี่ฟังพวกเขาคุยกันอยู่ ไม่ฟังก็เสียเปล่า
พวกเขาไม่ได้พูดอะไรเป็นพิเศษ แค่คุยเล่นกันไม่กี่ประโยค ก่อนวกไปถึงเผยเส้า ส่วนใหญ่หลินหยุนโจวคุยกับซางจือ ฉินกวนหลานแทบไม่ได้มีส่วนร่วม
บางครั้งหลินหยุนโจวส่งคำถามมาให้เขาตอบ เขาถึงค่อยเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจว่า «เขาคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน?»
น้ำเสียงเรียบเฉย เพราะเขาคิดแบบนั้นจริง ๆ
หลินเจาเหยี่ยยกมือบังปาก กระซิบกับเซี่ยซวี่ว่า «ซวี่ซวี่ พ่อของเธอดูดุจัง เธอไม่กลัวเขาเหรอ? ไม่งั้นมาอยู่บ้านฉันดีกว่า!»
ทุกครั้งที่เขาไปตระกูลฉิน เขาไม่กล้าแม้แต่จะมองฉินกวนหลาน น่ากลัวมาก
«ฉันไม่กลัวหรอก เขาเป็นคนดี» เซี่ยซวี่กินองุ่นพลางตอบอย่างจริงจัง
หลินเจาเหยี่ยเชื่อเซี่ยซวี่อย่างไม่มีเงื่อนไข เด็กน้อยเองก็ใจกล้าอยู่แล้ว พอได้ยินเธอพูดก็หายกลัวทันที แถมยังขายพ่อของตัวเองเสียด้วย «พ่อฉันชอบพูดว่าพ่อเธอเป็นคนเลว ถ้าอย่างนั้นคนเลวจริง ๆ ก็คือพ่อฉันนี่นา»
โชคดีที่หลินหยุนโจวไม่รู้ว่าลูกพูดถึงเขาลับหลังอย่างไร เซี่ยซวี่จึงพยักหน้าส่ง ๆ «ใช่แล้ว»
กินองุ่นจนมือเหนียว เธอกำลังจะหยิบกระดาษทิชชู แต่มีคนยื่นให้ถึงมือก่อนแล้ว