แววตาของเซี่ยซวี่ขยับไหวเล็กน้อย “ฉันไม่ด่าคนหรอก” เธอพูดความจริงนะ
【หมายความว่าจักรพรรดิเคไม่ใช่คน】
【คิง: ต้องให้เธอพูดด้วยเหรอ?】
【คิง: เบบี๋ของฉันกำลังคุยกับฉัน】
ทุกคนชินกับเรื่องนี้แล้ว คิงเดินอยู่บนถนนยังด่าหมาได้ตั้งสองสามคำ คงเป็นครั้งแรกที่โดนด่าแล้วยังแอบเอามาคิดทบทวนอย่างพินิจพิเคราะห์
ประโยคสุดท้ายถามเซี่ยซวี่
【คิง: ไม่แข่งต่อแล้วเหรอ? จะเล่นอีกรอบไหม เดี๋ยวฉันช่วยตีให้】
ถ้าเล่นอีกรอบ ฉวี่เหยียนคงโดนกระแทกใจหนักกว่าเดิม ใบหน้าขาวอมชมพูของเซี่ยซวี่กับกระโปรงสีชมพูอ่อนดูราวกับดอกตูมเล็ก ๆ เธอลังเลแล้วส่งเสียง “อา” ออกมา
มีข้อความในห้องถ่ายทอดสดถามคำถามที่เธออยากถามพอดี: 【พวกคุณไม่ใช่เพื่อนกันเหรอ?】
【คิง: ใครเป็นเพื่อนกับหมอนั่น?】
จักรพรรดิเค ผู้ยึดมั่นในความยุติธรรมจนหักหลังมิตร
【คิง: ฉันแค่เป็นคนคุยเก่งกว่า】
【คิง: ส่วนเขาเก่งกว่า】
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ】
【ไม่เชื่อหรอก นายยังให้ของขวัญเขาอยู่เลย】
【ไม่เคยเห็นตัวเหลืองขอแต่งตั้งเป็นเทพ ก็ถือเคล็ดหน่อยไม่ได้หรือไง?】
เขาพลิกหน้าราวกับไม่เคยรู้จักกัน
โชคดีที่ฉวี่เหยียนมองไม่เห็นข้อความในห้องของเธอ ไม่อย่างนั้นคงโกรธจนเป็นลมไปแล้ว
คิงถามอีกครั้งว่าวันนี้เธอจะต่อสายอีกไหม เซี่ยซวี่ส่ายหน้า
【คิง: ได้ ไว้คราวหน้า คราวหน้าฉันจะมาให้เร็วขึ้น】
【ชอบซวี่ซวี่: เบบี๋ ฉันอยู่นี่ เบบี๋ฉันอยู่นี่ เบบี๋ฉันอยู่นี่ เบบี๋ฉันอยู่นี่ เบบี๋ฉันอยู่นี่ เบบี๋ฉันอยู่นี่ เบบี๋ฉันอยู่นี่…】
【เทียนจือเจี่ยวจื่อ: ใครถามพวกนายสองคนกัน?】