ในที่สุดฉู่จ้านก็ได้สติ คลานดุ๊กดิ๊กเข้ามา ก่อนจะถูกฉีหลินไล่ไปอย่างไม่ไยดี
พูดให้ถูกคือ เขาไล่ทุกคนไปหมด แล้วเดินไปหาเซี่ยซวี่ด้วยตัวเอง «ซวี่ซวี่ ฉันพาเธอไปดูที่ที่ฉันฝึกซ้อมเป็นประจำนะ»
เซี่ยซวี่พยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก
เพิ่งก้าวออกจากประตู ก็ประจันหน้ากับหยวนหลีที่รีบถอดเสื้อเชิ้ตลายตารางหมากรุกออกเสียก่อน รูปลักษณ์ในตอนนี้ยิ่งขับให้ใบหน้าซึ่งมีดวงตาสุกใสราวดวงดาวของเขาเด่นชัดขึ้น
เมื่อเห็นเซี่ยซวี่ ดวงตากระจ่างใสของอีกฝ่ายก็สบเข้ากับเขาพอดี ใบหน้างดงามเจิดจรัสถึงขีดสุด ริมฝีปากแดงระเรื่อ ขนตายาวงอน
กระโปรงที่สวมแนบไปกับผิว ขับผิวพรรณขาวผ่องเนียนนุ่มราวหิมะให้ดูงามจับตา จนใครเห็นก็อดนิ่งอึ้งไม่ได้ คนเราจะสวยขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ?
คนข้าง ๆ เธอเป็นใครนะ?
อ้อ หัวหน้าทีมเขานี่เอง
กลัวว่าจะเผลอทำอะไรน่าขายหน้า หยวนหลีจึงไม่กล้ามองเธอนาน เขาเบนสายตาไปยังฉีหลิน ยิ้มพลางกำลังจะเดินเข้าไปทักทาย
เซี่ยซวี่เห็นเขาตั้งนานแล้ว อย่างไรเสียตัวก็ออกจะใหญ่ขนาดนี้ อยากมองไม่เห็นยังยาก «เขาเป็นใครเหรอ?»
พอเห็นว่าเธอหันไปสนใจคนอื่น แววตาฉีหลินก็เหลือบผ่านหยวนหลีไปอย่างรวดเร็ว ก่อนกลับมาหยุดที่เซี่ยซวี่ เขาตอบอย่างไม่ยี่หระโดยไม่แม้แต่กะพริบตา «ไม่รู้จัก»
พอได้ยินสามคำนั้น หยวนหลีก็เซไปหนึ่งก้าว
พวกเขาไม่ใช่ทีมเดียวกันหรอกเหรอ?