ฟางสวินสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าท่าทีของหยวนเหิงที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปแล้ว
ราวกับความสนใจของนางสิ้นสุดลงทันทีที่เขาบอกชื่อ
นางไม่มองเขาอีก
แม้เขาจะนั่งอยู่ข้างนาง แต่กลับเหมือนของประดับชิ้นหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้
ฟางสวินเองก็อธิบายไม่ถูกว่าทำไมในใจถึงรู้สึกผิดหวัง ทั้งที่พวกเขาเพิ่งพบกันเป็นครั้งแรก
……
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร ในห้องส่วนตัวก็เริ่มมีกลิ่นแปลก ๆ ลอยปะปนอยู่ในอากาศ กลิ่นนั้นอบอวลอยู่ในโพรงจมูก หวานเลี่ยนปนคาวจนชวนให้ไม่สบายใจ
เมื่อหยวนเหิงได้กลิ่น คิ้วของนางก็ขยับเล็กน้อย
เผยฉิงเสวี่ยกำลังคล้องแขนนางพลางพูดคุยกันอยู่ พูดไปได้ครึ่งทางก็พลันย่นจมูก หันไปมองทิศที่กลิ่นลอยมาแวบหนึ่ง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“เสพของพวกนั้นอีกแล้ว” นางสบถด้วยน้ำเสียงรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง “แกนี่ควบคุมตัวเองบ้างไม่ได้หรือไง?”
ยังพูดไม่ทันขาดคำ นางก็หันไปเล่นงานอีกคนบนโซฟา “หลินหลานถิง เจ้าไม่คิดจะดูแลเขาบ้างหรือ?”
สีหน้าหลินหลานถิงเย็นชา
เขาไม่มองไปทางน้องชาย และไม่ตอบคำพูดของเผยฉิงเสวี่ย
หลินซวี่เหยียนเอนแผ่อยู่บนโซฟา ร่างจมลงไปในหมอนอิง ท่าทางผ่อนคลายจนแทบไร้เรี่ยวแรง
ได้ยินคำด่าแล้ว เขาไม่เพียงไม่หยุด กลับหัวเราะออกมา
“พี่ข้าคงหวังให้เป็นแบบนี้อยู่แล้ว” เสียงเขาอู้อี้ ราวกับลิ้นไม่ค่อยขยับ “ต้องเสพสุขกับปัจจุบันสิ พี่ฉิงเสวี่ยอยากลองไหม?”
คนที่คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเขาคุกเข่าข้างโต๊ะชา ก้มหน้าหลุบตา ถืออุปกรณ์ให้เขา ท่าทางเงียบเชียบและชำนาญ