“ลงมือ! จับพวกมันให้หมด!”
เสียงตวาดกร้าวดังขึ้นกลางป่า ดาบหลายเล่มถูกชักออกจากฝักพร้อมกัน
หลี่เยี่ยนจู่ถูกเตะเข้าที่อก ร่างทั้งร่างกระแทกเข้ากับลำต้นไม้ด้านหลังอย่างแรง
กลิ่นคาวเลือดเอ่อขึ้นมาถึงลำคอ
เขาจิกนิ้วทั้งสิบลงในดิน ฝืนพยุงกายคุกเข่าข้างหนึ่ง ไม่ยอมล้มลง
ชายร่างกำยำใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็น ถือดาบวงแหวนเปื้อนเลือดก้าวเข้ามาใกล้ สันดาบตบลงบนใบหน้าของหลี่เยี่ยนจู่
“ตระกูลหลี่แห่งหล่งซี? มีฝีมือแค่นี้ ยังกล้ามายุ่งเรื่องของค่ายชิงเฟิงอีกหรือ?”
ไม่ไกลนัก รถม้าคว่ำอยู่ในหล่มโคลน
คานรถหัก กล่องหีบหุ้มผ้าแพรตกกระจัดกระจายเต็มพื้น
โจรหลายสิบคนถือดาบล้อมสตรีสามนางไว้
สตรีชุดขาวที่อยู่ด้านหน้าถูกบิดแขนไพล่หลัง รอยแดงพาดอยู่บนลำคอขาวผ่อง
สตรีที่อยู่ข้างหลังนางกอดเด็กสาวในอ้อมแขนแน่น ไม่กล้าส่งเสียง
“พี่ใหญ่ ตระกูลเจินแห่งอู๋จี๋เป็นตระกูลพ่อค้าผู้มั่งคั่งที่สุดในใต้หล้า!” โจรร่างสูงผอมกระซิบข้างหูชายหน้าแผล “ทั้งสามนางเป็นดวงใจของตระกูลเจิน จับกลับไปแล้วอยากได้เงินเท่าใดก็ได้เท่านั้น!”
เหล่าโจรหายใจหอบหนัก ค่อย ๆ คืบเข้ามาใกล้
หลี่เยี่ยนจู่กำลังจะลุกขึ้น ทว่าชายหน้าแผลกลับเหยียบไหล่เขาไว้อย่างแรง
น้ำโคลนกระเซ็นไปทั่ว
“กระดูกแข็งไม่เบา” ชายหน้าแผลออกแรงกดเท้าลง “ข้าจะหักแขนเจ้าข้างหนึ่งก่อน แล้วให้เจ้าเห็นกับตาว่าพวกเราจะร่ำรวยได้อย่างไร!”
สตรีชุดขาวหลุดจากการเกาะกุมของโจร แล้วพุ่งเข้าใส่ชายหน้าแผล
“ปล่อยเขาไป!” นางร้องเสียงร้อนรน “พวกเจ้าต้องการเงิน ตระกูลเจินยกให้ทั้งหมด อย่าแตะต้องเขา!”
ชายกระโปรงของนางสะดุดเท้า จึงเซถลาไปล้มตรงหน้าหลี่เยี่ยนจู่
ชายหน้าแผลแสยะยิ้ม ยกขาเตะเข้าที่แผ่นหลังนาง
หลี่เยี่ยนจู่ยื่นมือออกไปคว้าตัวนางไว้ ฝ่ามือสัมผัสข้อมือเย็นเฉียบของนาง
【ตรวจพบว่าเจ้าของระบบสัมผัสเป้าหมายวาสนาแห่งประวัติศาสตร์: เจินเจียง】
【ระบบเปิดใช้งาน】
【ได้รับรางวัล: ร่างกายสูงสุดของเซี่ยงอวี่ จอมปาอ๋อง】
กระแสความร้อนแผ่พล่านจากตันเถียนไปทั่วแขนขาและกระดูก
เลือดเดือดพล่านอยู่ในเส้นเลือด กล้ามเนื้อทุกส่วนเปี่ยมล้นด้วยพลังอย่างยิ่ง
แรงกดดันหนักอึ้งราวพันชั่งที่ทับอยู่บนไหล่ เมื่อครู่กลับเบาหวิวประหนึ่งขนนก
ชายหน้าแผลเตะพลาดเป้า เขาชูดาบวงแหวนหนัก 30 ชั่งขึ้นด้วยสองมือ ฟันลงใส่ลำคอของทั้งคู่เต็มแรง
ดาบหนักแหวกอากาศลงมาพร้อมเสียงหวีดหวิว
หลี่เยี่ยนจู่เงยหน้าขึ้น
ไม่หลบ ไม่ถอย
เขาดึงเจินเจียงไปไว้ด้านหลัง ใช้มือซ้ายยันพื้น ส่วนมือขวายื่นตรงเข้าหาคมดาบที่ฟาดลงมา
ดาบวงแหวนฟันลงมาใกล้ศีรษะเพียงครึ่งชุ่น
นิ้วทั้งห้ากางออก หนีบคมดาบไว้อย่างแม่นยำ
ดาบหนักที่ฟันลงมาด้วยน้ำหนัก 30 ชั่ง ถูกฝ่ามือเปล่าบีบหยุดกลางอากาศอย่างฝืนกำลัง
ใบหน้าชายหน้าแผลแดงก่ำ เส้นเลือดบนแขนทั้งสองปูดโปน เขากดลงสุดแรง
ตัวดาบไม่ขยับแม้แต่น้อย
ชายหน้าแผลจ้องมือข้างนั้นอย่างตะลึงงัน
หลี่เยี่ยนจู่เพิ่มแรงบีบนิ้วทั้งห้าในฉับพลัน
เสียงโลหะแตกหักอันแหลมบาดหูดังสนั่น
ดาบยาวแตกกระจายเป็นเศษเหล็กหลายชิ้น ร่วงลงไปในน้ำโคลน
เหล่าโจรอ้าปากค้าง ฝีเท้าถอยหลังไปเองโดยไม่รู้ตัว
เจินเจียงคุกเข่านั่งอยู่บนพื้น มองแผ่นหลังกว้างของหลี่เยี่ยนจู่อย่างเหม่อลอย
ชายหน้าแผลกำด้ามดาบที่เหลือแต่โคนไว้ พลางซวนเซถอยหลัง
“กลลวงตา! ทั้งหมดเป็นกลลวงตา! สับมันให้เป็นชิ้น!” เขาตะโกนจนเสียงแหบ
โจรสองคนชักดาบเอวออกมา พุ่งเข้ามาจากซ้ายและขวา
หลี่เยี่ยนจู่ลุกขึ้นยืน
เขาเอียงศีรษะหลบคมดาบที่ฟันมาจากด้านซ้าย
มือขวากำหมัด บิดเอวแล้วชกหมัดตรงออกไป
หมัดกระแทกเข้าที่อกของโจร
กร๊อบ!
กระดูกหน้าอกยุบลง
ร่างกำยำลอยพ้นพื้น กระเด็นถอยหลังไป 5 เมตร ชนต้นไม้เล็กขนาดเท่าปากชามจนหัก
โจรทางขวายกดาบค้าง ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่
มือที่กำดาบสั่นอย่างรุนแรง เป้ากางเกงเปียกชุ่มเป็นวง
หลี่เยี่ยนจู่ลดหมัดลง แล้วหันไปมองชายหน้าแผล
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะหักแขนขาใคร?”
มือที่กำดาบของเหล่าโจรสั่นระริก ไม่มีผู้ใดกล้าก้าวเข้ามาอีกแม้แต่ก้าวเดียว
ใบหน้าชายหน้าแผลกระตุก
เขากระชากเขาสัตว์ที่เอวออกมา แล้วเป่าเต็มแรง
เสียงแตรทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วป่า
“แล้วอย่างไรหากมันพิสดาร?” ชายหน้าแผลถอยเข้าไปในหมู่คน ชักดาบสั้นออกมา “ข้าพาพี่น้องมานับร้อยคน! เจ้าเพียงคนเดียวจะพลิกฟ้าได้หรือ?”
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากสองฟากของป่า
เงาร่างดำทะมึนกรูกันออกมาจากพุ่มไม้ บีบวงล้อมให้แคบลงอีกครั้ง
ใบหน้าเจินเจียงซีดเผือด นางกำชายเสื้อหลี่เยี่ยนจู่ไว้แน่น
“พวกมันมีคนมาก...เจ้าไปเถิด อย่าห่วงพวกเรา”
หลี่เยี่ยนจู่ก้มมองหมัดของตน
ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นจากหลังมือ
เขาก้มลงเก็บคมดาบที่หักไปครึ่งหนึ่ง ชั่งน้ำหนักในมือ พลางกวาดตามองเหล่าโจรที่ล้อมอยู่รอบด้านจนมืดทะมึน
“ไปหรือ?”
เขาหัวเราะเบา ๆ
แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
เหงื่อเย็นไหลลงจากขมับชายหน้าแผล เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว