กู้ซือฉิงกับหานเจิ้งหยาง หรือก็คือหานเอ้อร์พั่ง สะพายกระเป๋านักเรียนเดินกลับบ้านด้วยกัน ส่วนกู้ซานจิ้งไม่รู้ไปเที่ยวเล่นที่ไหนกับเพื่อนร่วมชั้น
“ตรงนั้นมีตี้เผาจื่อนี่” หานเจิ้งหยางวิ่งไปที่พงหญ้าข้างทาง ย่อตัวลงแล้วกวักมือเรียกกู้ซือฉิง “เสี่ยวซื่อ รีบมาสิ ตี้เผาจื่อ!”
ตี้เผาจื่อเป็นผลสีม่วงดำที่ขึ้นอยู่ตามหญ้าป่า ขนาดเท่าเมล็ดถั่วเหลือง รสชาติหวานจาง ๆ เด็กชนบทไม่มีขนมกิน ตี้เผาจื่อจึงนับเป็นของว่างอย่างหนึ่ง
กู้ซือฉิงไม่ได้กินมาหลายปีจนลืมไปแล้วว่าตี้เผาจื่อมีรสชาติอย่างไร เธอเดินเข้าไปนั่งยอง ๆ ด้วย หานเจิ้งหยางยื่นผลที่เด็ดไว้ให้ “เอาไปสิ”
“ฉันเด็ดเองได้” กู้ซือฉิงยื่นมือไปเด็ดผลเล็ก ๆ สีม่วงดำมาหลายลูก ส่วนหานเจิ้งหยางเริ่มกินอยู่ข้าง ๆ แล้ว มือกับปากดำปี๋ไปหมด ราวกับโดนพิษเข้าให้
กู้ซือฉิงมองเขาแล้วหัวเราะลั่น หัวเราะพลางหยิบตี้เผาจื่อใส่ปาก สุดท้ายมือกับปากของเธอก็เปื้อนน้ำสีม่วงดำไปด้วย
“เอ้อร์พั่ง เสี่ยวซื่อ”
เสียงแหบเล็กน้อยดังขึ้น กู้ซือฉิงเคี้ยวตี้เผาจื่อพลางเงยหน้า ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งสะอาดราวกับเมฆบนขอบฟ้า กำลังจูงจักรยานยืนอยู่ไม่ไกล
ผิวขาวเย็น คิ้วกระบี่ดวงตาหงส์ เสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินบนตัวซักจนสีซีดลงเล็กน้อย ยิ่งขับให้เขาดูสะอาดสะอ้าน
เขาคือหานเจิ้งผิง พี่ชายคนโตของเอ้อร์พั่ง
“พี่เจิ้งผิง”
“พี่ใหญ่”
กู้ซือฉิงกับหานเจิ้งหยางกินตี้เผาจื่อพลางเดินเข้าไปหา หานเจิ้งผิงให้คนหนึ่งนั่งเบาะหลัง อีกคนนั่งคานหน้า ก่อนจะขึ้นคร่อมจักรยานปั่นกลับบ้าน