「แยกบ้านกันอยู่หรือ? ฝันไปเถอะ!」
ในที่สุดหลี่กุ้ยหลานก็ได้สติ นางตวาดเสียงแหลมว่า 「ที่นาและบ้านในครอบครัวล้วนเป็นของพวกเรา พวกเจ้าอยากแยกบ้านกันอยู่ ไม่มีทางเสียหรอก!」
「อย่างนั้นหรือ?」
แววตาถังเสี่ยวเฉ่าเย็นเยียบลง 「ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ไปให้เลขาธิการกองผลิตตัดสินความเป็นธรรมกัน ดูสิว่าหลายปีมานี้พวกท่านลำเอียงเข้าข้างบ้านอาสี่อย่างไร และรังแกแม่ลูกอย่างพวกเราอย่างไร
ดูสิว่าเลขาธิการกองผลิตจะจัดการ หรือ...จะไม่จัดการ!」
ในยุคนี้ เลขาธิการกองผลิตเป็นคนใหญ่คนโตของหมู่บ้าน คำพูดของเขามีน้ำหนักมาก
สิ่งที่หลี่กุ้ยหลานกลัวที่สุดคือเรื่องไปถึงหูเลขาธิการกองผลิต ถึงตอนนั้นคนทั้งหมู่บ้านพากันนินทาเรื่องที่นางลำเอียง ใบหน้าของนางคงไม่เหลือที่ให้วาง
เมื่อเห็นสีหน้าหลี่กุ้ยหลานเปลี่ยนไป ถังเสี่ยวเฉ่าก็รู้ว่านางกลัวแล้ว
ถังเสี่ยวเฉ่าฉวยโอกาสกดดันต่อ 「ข้าจะให้โอกาสพวกท่านเป็นครั้งสุดท้าย ยอมให้พวกเราแยกบ้านกันอยู่ ต่อไปต่างคนต่างอยู่ ไม่เกี่ยวข้องกันอีก
ไม่อย่างนั้นข้าจะไปเอะอะที่บ้านเลขาธิการกองผลิต แล้วไปถึงสหกรณ์ตำบล ให้ทุกคนรู้ว่าพวกท่านรังแกคนซื่อตรงอย่างไร!
พวกท่านเป็นเจ้าที่ดินหรืออย่างไร ถึงได้ขูดรีดคนยากไร้กันเช่นนี้???」
คำว่าเจ้าที่ดินทำให้หลี่กุ้ยหลานสะดุ้ง นางแบกรับข้อหานี้ไม่ไหวหรอก!
หลี่กุ้ยหลานลังเลอยู่นาน มองจ้าวชิวจวี๋ที่ร้องไห้กระซิกอยู่บนพื้น แล้วมองถังเจี้ยนเฉียงที่นั่งยอง ๆ ครางฮืออยู่
ในใจ: ถังเสี่ยวเฉ่าคลุ้มคลั่งไปแล้ว ในบ้านไม่มีใครข่มนางอยู่หมัดได้เลย
ถอยไปก่อนก้าวหนึ่ง แล้วค่อย ๆ จัดการเจ้าทีหลัง เด็กน้อยเอ๋ย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะหนีเงื้อมมือข้าไปได้! ฮ่า ๆ ๆ...
หลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียแล้ว หลี่กุ้ยหลานก็กัดฟันพูดในที่สุดว่า 「ได้! ข้ายอมให้พวกเจ้าแยกบ้านกันอยู่! แต่จำไว้ให้ดี แยกบ้านกันแล้วห้ามเอาของในบ้านไปแม้แต่ชิ้นเดียว ต่อไปชีวิตความเป็นความตายของครอบครัวพวกเจ้าสามคนก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา!」
「ไม่มีปัญหา」
ถังเสี่ยวเฉ่าตอบรับอย่างไม่ลังเล
เดิมทีนางก็ไม่ได้คิดจะเอาของอะไรในบ้านอยู่แล้ว เพราะบ้านนี้ไม่มีอะไรเลยสักนิด
ขอแค่หลุดพ้นจากครอบครัวสูบเลือดนี่ ให้ตนกับแม่ได้ใช้ชีวิตสงบสุขก็พอ
ส่วนพ่อคนนี้ ลองปรับปรุงดูสักหน่อย ถ้าปรับไม่ได้ก็ไม่เอาแล้ว
【ติ๊ง! โฮสต์ข่มขวัญปู่ย่าที่ลำเอียงสำเร็จ ทำภารกิจช่วงแรก: เรียกร้องอิสรภาพให้ครอบครัวสำเร็จ รางวัลถูกส่งมอบ: ธัญพืชชั้นดี 2 ชั่ง คูปองผ้า 5 ใบ เงินสด 5 หยวน สิ่งของถูกเก็บไว้ในมิติระบบแล้ว~】
เสียงร่าเริงของเสี่ยวหม่าเกอดังขึ้นอีกครั้ง
ถังเสี่ยวเฉ่าดีใจอยู่ในใจ ธัญพืชชั้นดี คูปองผ้า เงินสด ล้วนเป็นของดีที่นางกำลังต้องการพอดี!
เงินสด 5 หยวนในยุคนี้ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ เลย เพียงพอให้ครอบครัวธรรมดาใช้จ่ายได้ครึ่งเดือน
มีรางวัลพวกนี้แล้ว ชีวิตของนางกับแม่ก็จะดีขึ้นไม่น้อย
ตอนแรกคิดว่าเปิดฉากมาก็เจอนรกชัด ๆ แต่ตอนนี้ดูแล้ว นี่มันจุดเริ่มต้นชีวิตนางเอกนิยายสะใจชัด ๆ
หลี่กุ้ยหลานถลึงตาใส่ถังเสี่ยวเฉ่าอย่างดุดัน แล้วหันไปถลึงตาใส่ถังเจี้ยนเฉียงที่ไม่ได้เรื่องกับจ้าวชิวจวี๋ซึ่งยังร้องไห้กระซิกอยู่
นางพูดอย่างฉุนเฉียวว่า 「ไป! กลับบ้าน! อยู่กับนังตัวแสบคนนี้แล้วซวยจริง ๆ!」
ถังเจี้ยนเว่ยรีบพยุงจ้าวชิวจวี๋ขึ้น แล้วเดินตามหลังหลี่กุ้ยหลานไปอย่างหงอย ๆ
เมื่อเดินถึงประตูเรือน จ้าวชิวจวี๋ยังหันกลับมาถลึงตาใส่ถังเสี่ยวเฉ่า แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
ถังเสี่ยวเฉ่าไม่เห็นนางอยู่ในสายตาเลยสักนิด ก็แค่ตัวตลกที่กระโดดโลดเต้นไปมาเท่านั้น หากยังมาหาเรื่องอีก นางก็ไม่รังเกียจที่จะสั่งสอนให้อีกสักยก
ในลานบ้านกลับมาเงียบสงบเสียที
ถังเจี้ยนเฉียงยังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น มือกุมแขนครางฮือ
หยางอวี้เฟินรีบเดินเข้าไปหา ตั้งใจจะพยุงเขา แต่ถังเสี่ยวเฉ่าขวางไว้
「ไม่ต้องไปสนใจเขา」
น้ำเสียงของถังเสี่ยวเฉ่าเย็นชา 「เขาสมควรแล้ว」
ถังเจี้ยนเฉียงฮึดฮัดเดินจากไป
หยางอวี้เฟินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ชักมือกลับ
นางมองถังเสี่ยวเฉ่า ขยับริมฝีปากเหมือนอยากพูดอะไร แต่กลับเอ่ยไม่ออก
ถังเสี่ยวเฉ่ารู้ว่าในใจแม่กำลังคิดอะไร จึงพูดว่า 「แม่ ตั้งแต่วันนี้ไป พวกเราไม่ต้องคอยดูสีหน้าพวกเขาเพื่อมีชีวิตอยู่แล้ว ต่อไปมีข้าอยู่ ไม่มีใครกล้ารังแกพวกเราอีก」
หยางอวี้เฟินมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่นของลูกสาว ในที่สุดน้ำตาก็ร่วงลงมา คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความตื้นตัน
นางพยักหน้า สะอื้นกล่าวว่า 「ดี...ดี...แม่เชื่อเจ้า」
ถังเสี่ยวเฉ่าถอนหายใจ แล้วเดินไปนั่งตรงขอบเตียงเตา
ร่างกายนี้ยังอ่อนแอเกินไป เมื่อครู่เพิ่งลงมือสั่งสอนคนไปสองคน ตอนนี้ก็เหนื่อยจนแทบหมดแรงแล้ว
ถ้าพวกนางยังเอาแต่หาเรื่องไม่เลิก คงได้เผยพิรุธเพราะฝืนไม่ไหว โชคดีที่พวกนางถูกสายตาของนางข่มจนถอยไป
ถังเสี่ยวเฉ่าหันไปควานใต้หมอน แล้วหยิบหมั่นโถวธัญพืชหยาบออกมาจากมิติระบบ ยื่นให้หยางอวี้เฟิน 「แม่ กินอะไรรองท้องก่อนเถิด」
หยางอวี้เฟินมองหมั่นโถวธัญพืชหยาบในมือจนตาค้าง
ในยุคที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน หมั่นโถวธัญพืชหยาบถือเป็นของดี ปกติแม่ลูกอย่างพวกนางกินแม้แต่น้ำข้าวยังไม่เคยอิ่ม ไม่ต้องพูดถึงหมั่นโถวเลย
หยางอวี้เฟินถามอย่างประหลาดใจว่า 「เสี่ยวเฉ่า นี่...หมั่นโถวนี้ได้มาจากไหน?」
ถังเสี่ยวเฉ่าเตรียมคำแก้ตัวไว้ตั้งนานแล้ว 「ก่อนหน้านี้ข้าเก็บซ่อนไว้ คนใจดีที่มาถามทางให้มา แม่กินเถิด!」
หยางอวี้เฟินไม่ได้สงสัยอะไร ซาบซึ้งจนน้ำตาร่วงอีกครั้ง
นางใช้มือบิหมั่นโถวออกมาชิ้นเล็ก ๆ ใส่ปาก แล้วส่งส่วนที่เหลือให้ถังเสี่ยวเฉ่า
นางค่อย ๆ เคี้ยว รู้สึกว่านี่เป็นของที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมา 「แม่ไม่ได้กินรสชาตินี้มาหลายปีแล้ว หอมอร่อยเหลือเกิน!」
ถังเสี่ยวเฉ่ายัดหมั่นโถวใส่ปากหยางอวี้เฟินอีกครั้ง จากนั้นก็หยิบหมั่นโถวอีกลูกจากใต้หมอนแล้วยัดเข้าปากตัวเอง
แม้หมั่นโถวจะแข็งกระด้าง แต่สำหรับนางที่หิวมานานแล้ว แค่นี้ก็อร่อยมากแล้ว
หลังจากกินหมั่นโถวหมด ถังเสี่ยวเฉ่าก็รู้สึกว่ามีแรงขึ้นมาบ้าง
นางมองผ่านบานประตูเก่าผุออกไป เห็นข้าวของระเกะระกะอยู่ในลานบ้าน แล้วมองบ้านดินเก่าโทรม ก็เริ่มวางแผนในใจ
การแยกบ้านกันอยู่เป็นเพียงก้าวแรก ต่อจากนี้นางต้องหาทางทำให้ชีวิตดีขึ้น
แม้ยุคนี้ข้าวของจะขาดแคลน แต่มีนางอยู่ เรื่องกินเรื่องใส่ไม่ใช่ปัญหา!
ยิ่งมีระบบทรงพลังอย่างเสี่ยวหม่าเกอ นางเชื่อว่าแม่ลูกจะได้ใช้ชีวิตสุขสบายรุ่งเรืองในไม่ช้า
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากนอกประตู
จากนั้นเสียงชราก็ดังขึ้น 「บ้านถังเจี้ยนเฉียงอยู่หรือไม่? เลขาธิการกองผลิตให้พวกเจ้าไปที่สำนักงานกองผลิตสักหน่อย」
ถังเสี่ยวเฉ่าขมวดคิ้ว พึมพำในใจว่า หรือหลี่กุ้ยหลานพวกนั้นไปฟ้องเลขาธิการกองผลิตแล้ว?
นางลุกขึ้นแล้วพูดกับหยางอวี้เฟินว่า 「แม่ ข้าจะไปกับท่าน」
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องดีหรือร้าย นางก็ต้องไปดูให้รู้
ตอนนี้นางมีทั้งหมัดและระบบแล้ว ใครก็อย่าหวังจะรังแกแม่ลูกอย่างพวกนางอีก!
ต่อยคนยังทำเงินและหาของได้ นางยินดีต้อนรับคนที่อยากหาเรื่องเพิ่มอีก!
ถังเสี่ยวเฉ่าประคองหยางอวี้เฟินเพิ่งเดินออกจากประตูเรือน ก็เห็นถังเจี้ยนเฉียงเดินกะโผลกกะเผลกตามมา เขากุมแขนที่ยังเจ็บอยู่ แววตาหลุกหลิก ไม่กล้ามองถังเสี่ยวเฉ่า
「ตามมาทำไม?」ถังเสี่ยวเฉ่าเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา
ถังเจี้ยนเฉียงหดคอ พูดเสียงเบาว่า 「เลขาธิการกองผลิตเรียก...เรียกคนทั้งบ้าน ข้าก็ต้องไปด้วย」
ถังเสี่ยวเฉ่าไม่พูดอะไรอีก ถือว่าอนุญาตแล้ว
นางอยากรู้นักว่าเมื่อไปถึงสำนักงานกองผลิต พ่อที่กตัญญูจนขาดสติคนนี้จะยอมให้หลี่กุ้ยหลานบงการเหมือนเมื่อก่อนไหม
สำนักงานกองผลิตตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน เป็นบ้านอิฐเขียวมุงกระเบื้องสองห้อง ป้ายไม้ที่แขวนอยู่หน้าประตูเขียนว่า 「กองผลิตหมู่บ้านต้าซี」
ทั้งสามเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญแหลม ๆ ของหลี่กุ้ยหลานดังมาจากข้างใน 「เลขาธิการ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกเรานะ!
ถังเสี่ยวเฉ่าคนนั้นก่อเรื่องจนฟ้าดินแทบถล่ม ไม่เพียงตีพ่อ ยังตีอาสะใภ้สี่ บีบให้พวกเราแยกบ้านกันอยู่ ถ้าไม่จัดการเสียบ้าง ต่อไปคนรุ่นหลังในหมู่บ้านพากันเอาอย่างนาง แล้วจะทำอย่างไร!」
ถังเสี่ยวเฉ่าเลิกคิ้ว ผลักประตูเดินเข้าไป
ในห้องมีคนนั่งอยู่ไม่น้อยแล้ว ถังเต๋อซาน เลขาธิการกองผลิต นั่งอยู่ตรงที่นั่งประธาน มือถือกล้องยาสูบ คิ้วขมวดแน่น