ปู่กับย่ายิ่งลำเอียงเข้ากระดูกดำ ของดีทุกอย่างล้วนยกให้ครอบครัวถังเจี้ยนเว่ย ลูกชายคนเล็ก ส่วนครอบครัวของถังเจี้ยนเฉียงกลับไม่ยอมให้แม้แต่ข้าวอิ่มท้อง
ในครอบครัวใหญ่นี้ บ้านถังเจี้ยนเว่ยเป็นแก้วตาดวงใจ ส่วนบ้านของพวกนางเป็นเพียงหญ้าข้างทาง
เจ้าของร่างเดิมกินไม่อิ่ม ใส่เสื้อผ้าให้อุ่นไม่ได้ตั้งแต่เล็ก ทั้งยังต้องทำงานหนักที่สุด
แค่มีอะไรไม่ถูกใจนิดหน่อยก็ถูกพ่อทุบตีด่าทอ ถูกปู่ย่าตำหนิ ต่อให้เป็นเด็กในหมู่บ้านก็ยังรังแกนางได้ เรียกได้ว่าเป็นกระสอบทรายเดินได้ชัด ๆ!
สาเหตุที่เจ้าของร่างเดิมต้องตายคราวนี้ก็เพราะเมื่อวานนางช่วยย่าเอามันเทศไปส่งให้บ้านอาสี่ สะใภ้อาสี่ไม่พอใจที่มันเทศลูกเล็ก จึงผลักนางจนล้มไปกระแทกธรณีประตู หัวแตก ทั้งยังตกใจขวัญเสีย จึงสิ้นใจไปอย่างนั้น
แล้วนางซึ่งมาจากเมืองเฝ่ยในปี 2026 ก็ฉวยโอกาสเข้ามาอยู่ในร่างนี้พอดี
“นี่มัน...ไร้ประโยชน์จริง ๆ”
ถังเสี่ยวเฉ่าพึมพำเสียงต่ำหลังย่อยความทรงจำจนหมด นึกไม่ถึงว่าเจ้าของร่างเดิมจะไร้ประโยชน์ถึงขั้นถูกผลักแค่ทีเดียวก็ถึงตาย
ชาติที่แล้วนางยังเอาตัวรอดในสถานที่อย่างเมืองเฝ่ยมาได้ ที่นี่จะไปยากอะไร!
พ่อที่กตัญญูจนหน้ามืดตามัว แม่ที่อ่อนแอ ปู่ย่าที่ลำเอียง ครอบครัวอาสี่ที่ปากร้าย แถมฐานะยังยากจนข้นแค้น...จุดเริ่มต้นครั้งนี้ลำบากยิ่งกว่าตอนที่นางเพิ่งออกจากสถานสงเคราะห์ในชาติก่อนเสียอีก!
เรียกได้ว่าเปิดฉากมาก็เจอหายนะชัด ๆ!
ให้เจ้าพ่อใต้ดินอย่างนางทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยขี้ขลาดน่าสงสาร แล้วยังจะให้รักษาภาพลักษณ์อีกหรือ? ฝันไปเถอะ!
【โฮสต์ สภาพแวดล้อมในครอบครัวปัจจุบัน: ย่ำแย่อย่างยิ่ง ขอแนะนำให้โฮสต์ชิงลงมือก่อน ใช้วิธีรุนแรงปรับเปลี่ยนสมาชิกในครอบครัว เพื่อรับรางวัลและยกระดับความเป็นอยู่】
เสียงกลไกของระบบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมแผงภารกิจเสมือนจริงที่ปรากฏตรงหน้า
【ภารกิจมือใหม่: สั่งสอนคนแรกที่รังแกท่าน รางวัลภารกิจ: หมั่นโถวธัญพืชหยาบ 2 ลูก คูปองผ้า 2 ใบ】
ถังเสี่ยวเฉ่าเลิกคิ้ว แววสนใจวาบผ่านดวงตา
ระบบสายบู๊หรือ? แค่ตีคนก็ได้รางวัล? เงิน คูปอง เสบียง ผ้า...นี่มันระบบที่ออกแบบมาเพื่อนางโดยเฉพาะชัด ๆ!
ชาติที่แล้วนางใช้กำปั้นเลี้ยงคนทั้งสถานสงเคราะห์ ตอนนี้แค่ต้องเลี้ยงคนในครอบครัวสามคน จะไปยากอะไร แค่ลงมือก็สำเร็จแล้ว!
นางหมุนข้อมือไปมา แม้ร่างนี้จะผอมแห้งไร้เรี่ยวแรง ห่างชั้นจากความแข็งแกร่งในชาติก่อนของนางลิบลับ แต่สัญชาตญาณการต่อสู้ที่ฝังอยู่ในกระดูกยังคงอยู่
สู้ไม่ไหวก็ต้องสู้! ในโลกของนางไม่มีคำว่ายอมแพ้!
ยิ่งไปกว่านั้น นางมีวิธีทำให้ร่างนี้กลับมาแข็งแรงได้ตั้งเยอะ
“กร๊อบ...กร๊อบ...”
เสียงข้อมือที่หมุนดังกรอบแกรบก้องชัดในบ้านดินอันเงียบสงัด แววตาของถังเสี่ยวเฉ่าคมกริบราวคมมีด
พ่อที่กตัญญูจนหน้ามืดตามัวหรือ? ตีทีหนึ่งไม่ได้ผลก็เอาอีกสองที ถ้าสองทียังไม่พอก็ตีทุกวัน ตีจนความกตัญญูหน้ามืดกลายเป็นพ่อคลั่งรักลูกสาวไปเลย
แม่ที่อ่อนแอหรือ? ไม่มีทาง ภายใต้คำสั่งสอนด้วยหมัดเหล็กของนาง แม่ต้องลุกขึ้นยืนให้ได้!
ปู่ย่าที่ลำเอียงหรือ? ในโลกของนางไม่มีข้อห้าม...ไม่ตีผู้หญิง เด็ก และคนแก่!
ใครสมควรถูกตีก็ต้องโดน!
ทันใดนั้น ประตูไม้ของบ้านดินก็เปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยด
หญิงคนหนึ่งสวมเสื้อผ้าฝ้ายสีครามปะชุน ใบหน้าเหลืองซีด แววตาขลาดกลัว เดินเข้ามา นางคือหยางอวี้เฟิน มารดาของเจ้าของร่างเดิม
ในมือหยางอวี้เฟินถือชามกระเบื้องหยาบบิ่นใบหนึ่ง ข้างในมีน้ำข้าวเพียงครึ่งชาม ใสจนเห็นเงาคน ทั้งยังมีรำข้าวลอยอยู่ไม่กี่เม็ด
พอเห็นถังเสี่ยวเฉ่าฟื้นแล้ว ใบหน้าของนางก็ฉายแววยินดีขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะกลับมาระมัดระวังอีกครั้ง แล้วรีบเดินไปข้างเตียงเตา
นางยื่นชามให้ “เสี่ยวเฉ่า เจ้าฟื้นแล้วหรือ? รีบดื่มน้ำข้าวสักหน่อย รองท้องก่อนเถิด”
เสียงของนางเบามาก ทั้งยังแฝงแววประจบอย่างชัดเจน ราวกับกลัวว่าถังเสี่ยวเฉ่าจะไม่พอใจ
เห็นได้ชัดว่าปกตินางคุ้นชินกับการคอยดูสีหน้าคนอื่นเพื่อเอาตัวรอด
ถังเสี่ยวเฉ่ามองน้ำข้าวในชาม แล้วมองมือที่เต็มไปด้วยหนังด้านและรอยฟกช้ำสีม่วงเขียวของหยางอวี้เฟิน รอยเหล่านั้นเกิดจากถังเจี้ยนเฉียงเป็นคนตี
เพลิงโทสะพลันปะทุขึ้นในใจ!!
ถังเสี่ยวเฉ่ายังไม่ทันเอ่ยปาก เสียงชายหยาบกระด้างก็ดังมาจากนอกประตู พร้อมคำตวาดอย่างหงุดหงิด “นังเด็กตายแล้วฟื้นหรือยัง? ถ้าฟื้นแล้วก็รีบลุกไปทำงาน! ไก่ที่บ้านยังไม่ได้ให้อาหาร พื้นก็ยังไม่ได้กวาด จะรอให้ใครมารับใช้กัน?”
สิ้นเสียง ชายร่างสูงผอมคนหนึ่งก็เดินเข้ามา แม้หน้าตาจะดูซื่อ ๆ แต่แววตากลับดุดันอยู่บ้าง เขาคือถังเจี้ยนเฉียง พ่อของเจ้าของร่างเดิม
เขาเพิ่งกลับจากทุ่งนา เสื้อผ้าเปื้อนดิน พอเห็นถังเสี่ยวเฉ่ายังนอนอยู่บนเตียงเตา คิ้วก็ขมวดเข้าหากัน แล้วยื่นมือจะกระชากนาง
ชาติที่แล้ว ใครกล้ายื่นมือมาทำอะไรถังเสี่ยวเฉ่า ป่านนี้คงถูกนางหักแขนไปแล้ว
ชาตินี้ก็ไม่มีข้อยกเว้น!
ถังเสี่ยวเฉ่าหรี่ตาเย็นเยียบ ก่อนมือของถังเจี้ยนเฉียงจะทันแตะตัวนาง นางก็พลันลุกพรวดขึ้นนั่ง คว้าข้อมือเขาไว้ด้วยมืออีกข้าง แล้วบิดอย่างแรง!
“อ๊าก...!!!!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วลานบ้านในพริบตา
ถังเจี้ยนเฉียงเจ็บจนหน้าเผือด เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลังทันที เขาคิดไม่ถึงเลยว่าลูกสาวขี้ขลาดที่ปกติปล่อยให้เขาทุบตีด่าทอ จะมีแรงมากถึงเพียงนี้ ทั้งยังกล้าตอบโต้!
หยางอวี้เฟินตกใจจนชามในมือหลุดร่วงลงพื้น แตกละเอียด น้ำข้าวหกกระจายไปทั่ว
นางมองถังเสี่ยวเฉ่าด้วยความหวาดกลัว ริมฝีปากสั่นระริก “เสี่ยวเฉ่า เจ้า...รีบปล่อยมือเถิด นั่นพ่อเจ้านะ!”
ถังเสี่ยวเฉ่าไม่สนใจนาง สายตาจับจ้องถังเจี้ยนเฉียงแน่วนิ่ง แรงที่มือเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
น้ำเสียงเย็นเยียบจนแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง “พ่อหรือ? เจ้ามีสิทธิ์เป็นพ่อด้วยหรือ? ตั้งแต่วันนี้ไป ถ้าอยากให้ข้าทำงาน ก็พูดกันดี ๆ
ถ้ายังกล้าลงไม้ลงมืออีก ข้าไม่รังเกียจที่จะหักมือข้างนี้ของเจ้า!”
【ติ๊ง! โฮสต์สั่งสอนคนแรกที่รังแกท่านสำเร็จ ภารกิจมือใหม่เสร็จสิ้น! มอบรางวัลแล้ว: หมั่นโถวธัญพืชหยาบ 2 ลูก คูปองผ้า 2 ใบ สิ่งของถูกเก็บไว้ในมิติระบบ สามารถเรียกออกมาได้ทุกเมื่อ】
เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นได้จังหวะพอดี มุมปากถังเสี่ยวเฉ่ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา
ตีคนแล้วได้เงินได้ของ ความรู้สึกนี้ช่างดีจริง ๆ
ด้านนอกประตูรั้ว ปู่ย่าและคนในครอบครัวอาสี่ที่ได้ยินเสียงร้องต่างพากันรีบมาถึง พอเห็นถังเสี่ยวเฉ่ากำลังบิดข้อมือถังเจี้ยนเฉียงแน่น ทุกคนก็พากันตะลึงงัน
แม้ครอบครัวใหญ่นี้จะยังไม่ได้แยกบ้าน แต่แต่ละครอบครัวก็มีลานเล็ก ๆ ซอมซ่อเป็นของตนเอง
อาหารทั้งหมดให้หญิงชราเป็นคนจัดสรร จากนั้นแต่ละครอบครัวก็กลับไปทำอาหารกินเอง
เมื่อเห็นถังเจี้ยนเฉียงถูกถังเสี่ยวเฉ่าที่ใคร ๆ ก็รังแกกดอยู่บนเตียง แววตาของทุกคนต่างฉายความไม่อยากเชื่อออกมาอย่างชัดเจน
ในครอบครัวใหญ่นี้ ถังเสี่ยวเฉ่ากับแม่อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร แล้วเมื่อไรกัน...ที่พวกนางกลายเป็นคนดุดันถึงเพียงนี้?
ถังเสี่ยวเฉ่าเงยหน้ามองคนกลุ่มหนึ่งตรงประตู สายตากวาดผ่านใบหน้าตื่นตะลึงของพวกเขา ในใจก็เริ่มวางแผนแล้ว
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หมู่บ้านต้าซีจะเปลี่ยนไป!
ความสงบของหมู่บ้านต้าซี นับจากวันนี้ควรถูกหมัดของนางทำลายลงได้แล้ว!
คนที่หน้าประตูห้องแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาทันที
หลี่กุ้ยหลาน ผู้เป็นย่าของถังเสี่ยวเฉ่า เป็นคนแรกที่ได้สติ นางเท้าไม้เท้า ย่ำเท้าสั้น ๆ พุ่งเข้าไปในห้อง
ปากก็ด่าทอเสียงแหลม “กบฏแล้ว! กบฏกันหมดแล้ว! นังตัวดีอายุสั้น! กล้าลงมือกับพ่อแท้ ๆ ของตัวเองได้อย่างไร! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย นังลูกอกตัญญู!”
ผมของหลี่กุ้ยหลานขาวโพลน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่น แววตาแฝงทั้งความไม่อยากเชื่อและโทสะ
นางรักถังเจี้ยนเว่ย ลูกชายคนเล็กที่สุดมาโดยตลอด ส่วนครอบครัวถังเจี้ยนเฉียงก็ถูกนางสั่งซ้ายสั่งขวาอยู่เสมอ และนางยังคร้านจะชายตามองถังเสี่ยวเฉ่าด้วยซ้ำ บัดนี้เมื่อเห็นถังเสี่ยวเฉ่ากล้าต่อต้าน แล้วนางจะทนได้อย่างไร?
นางยกไม้เท้าขึ้น ฟาดใส่แผ่นหลังของถังเสี่ยวเฉ่า