นิยายเรื่องใหม่ปี 2026 มาแล้ว! พี่ม้า ระบบสายบู๊มาทักทายทุกคนแล้วจ้า!
นิยายเรื่องแรกของปี 2026 ฝากทุกคนช่วยสนับสนุนกันหน่อยนะ! รักทุกคนเลย!!!
เปิดเรื่องมาก็สู้กันยับ... ฉันไม่เคยเก็บเรื่องไร้สาระมาบั่นทอนตัวเอง! ฉันจะบั่นทอนคนอื่นให้ตายไปข้าง!
(นิยายยุคสมมติ มีมิติพิเศษ มีพลังต่อสู้ เป็นที่รักของทุกคน แนวสะใจสุดขั้ว และชีวิตคู่ทหาร)
ยินดีด้วย! ท่ามกลางทะเลหนังสือกว้างใหญ่ คุณก็ “โต้คลื่น” จนมาเจอฉันได้สำเร็จ
ตอนนี้คุณที่ถือโทรศัพท์อยู่ กับฉันที่กำลังพยายามพิมพ์งานอยู่หน้าแป้นพิมพ์ ได้สร้างวิธีนัดพบกันของชาวเน็ตยุคใหม่ขึ้นมา นั่นคือการเจอกันผ่านเครือข่ายกับแป้นพิมพ์
ถ้าอยากหาอะไรสนุก ๆ ทำระหว่างอู้งาน หรืออยากหาเพื่อนร่วมทีมไว้บ่นเรื่องชีวิต ในนิยายเล่มนี้มี “เพื่อนคู่ใจทางจิตวิญญาณ” ที่จะทำให้คุณหัวเราะจนเสียงเหมือนห่านร้อง หรือพยักหน้ารัว ๆ อยู่แน่นอน
เตรียมตัวมาผจญภัยสุดติดหนึบแต่ไม่เอาจริงเอาจังไปกับฉัน ในสวนสนุกแห่งตัวอักษรกันได้เลย!
ก่อนเริ่มเนื้อเรื่อง: คนดี ช่วยกดบันทึก กดติดตาม ให้คะแนนห้าดาว แล้วคอยเร่งฉันให้อัปเดตต่อด้วยนะ! ฉันรับรองว่าต่อให้ลมพัดฝนตก หรือฟ้าผ่าดินถล่ม ก็ขวางฉันจากการอัปเดตวันละ 4,000 คำไม่ได้!
ใครชอบก็อ่านต่อ ใครไม่ชอบก็เลิกอ่านไปเลย! ไม่รับคำวิจารณ์แย่ ๆ! ชีวิตมันไม่ง่าย บรรณาธิการได้แต่ถอนหายใจ!
ขอให้คนดีที่ให้ห้าดาวทุกคนร่ำรวยเงินทอง สุขภาพแข็งแรง กินอะไรก็อร่อย!
เข้าเนื้อเรื่องแล้ว-------------------------------------------------------------------------------------------------------
“ปัง...” หัวกระสุนร้อนระอุทะลุสะบัก พาเลือดร้อนฉานกระเซ็นเป็นสาย ถังเสี่ยวเฉ่าครางฮึมออกมา
นางเซถลาไปพิงหลังประตูเหล็กของโกดังร้างที่สีลอกเป็นด่าง สนิมผสมเลือดคั่งไหลลงคอจนสำลัก รสคาวหวานชวนคลื่นเหียน
ปี 2026 โลกคู่ขนาน ประเทศหัวเซี่ย เมืองเฝ่ย
ที่นี่เป็นแหล่งบ่มเพาะอาชญากรรม ยาเสพติด อาวุธปืน และการค้าผิดกฎหมายใต้ดินแพร่ระบาด การควบคุมของทางการแทบไม่มีความหมาย
ส่วนถังเสี่ยวเฉ่า นางคือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ครองอำนาจในดินแดนวุ่นวายแห่งนี้ ผู้คนเรียกนางว่า ราชินีรัตติกาล!
หญิงกำพร้าที่เติบโตจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า อาศัยกำปั้นคู่หนึ่งที่ต่อยแผ่นเหล็กจนแตก ฝ่าฟันโลกใต้ดินที่มีแต่ผู้ชายจนสร้างพื้นที่ของตัวเองขึ้นมาได้ และคอยเลี้ยงดูเด็กกำพร้ากว่าสามสิบคนในบ้านเล็ก ๆ ชานเมือง
แต่วันนี้นางพลาดท่า! พลาดท่าให้คนสนิทที่นางปั้นมากับมือ
“พี่เฉ่า ขอโทษด้วย ใครใช้ให้พี่ขวางทางทำเงินของพวกพี่ใหญ่ล่ะ”
ชายสวมแจ็กเก็ตสีดำยกปืนขึ้น แววตาไม่มีความเคารพอย่างที่เคยมีแม้แต่น้อย มีเพียงความโลภกับความเหี้ยมโหด
“ของล็อตนั้นพี่ดึงดันจะทำลาย ตัดหนทางทำมาหากินของพวกพี่น้อง จะโทษข้าไม่ได้”
ถังเสี่ยวเฉ่ากระตุกมุมปาก เผยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชุ่มเลือด กระดูกสะบักที่หักส่งความเจ็บปวดร้าวลึกถึงหัวใจ
แววตาของนางเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง “ของล็อตนี้ปนสารหลอนประสาท จะคร่าชีวิตคนมากมาย โดยเฉพาะเด็ก ๆ... ถ้าพวกแกคิดจะแตะ ก็ต้องข้ามศพฉันไปก่อน”
“เด็ก ๆ งั้นหรือ? ก็แค่ลูกนอกคอกที่ไม่มีใครต้องการ จะคุ้มให้เจ้าเอาชีวิตเข้าแลกหรือไง?” ชายสวมแจ็กเก็ตหัวเราะเยาะ พลางค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้
“พี่เฉ่า พี่แข็งแกร่งเกินไป แข็งแกร่งจนทุกคนกลัวพี่ วันนี้พี่ตายเมื่อไร เมืองเฝ่ยก็จะเป็นของพวกเรา”
ถังเสี่ยวเฉ่าค่อย ๆ ยืดตัวขึ้น แม้ร่างกายซีกหนึ่งจะชาไปหมด แต่ความหยิ่งผยองในกระดูกยังไม่ลดลงแม้แต่น้อย
นางขยับข้อมือ กระดูกนิ้วลั่นกร๊อบแกร๊บ นี่เป็นนิสัยก่อนลงมือของนาง
ตลอดหลายปีมานี้ นางใช้มือคู่นี้ขับไล่อันธพาลที่มารังควานสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สยบแก๊งที่แย่งชิงเขตอิทธิพล และเลี้ยงดูเด็กเร่ร่อนกว่าสามสิบคน
เสียงของนางแหบพร่า แต่เต็มไปด้วยอำนาจข่มขวัญ “อยากให้ฉันตาย? ก็ต้องดูก่อนว่าพวกแกมีปัญญาพอหรือเปล่า”
สิ้นเสียง นางก็เบี่ยงตัวหลบกระสุนอย่างฉับพลัน อาศัยประตูเหล็กเป็นที่กำบัง ก่อนพุ่งออกไปดุจเสือดาวปราดเปรียว
หมัดพุ่งแหวกอากาศกระแทกสันจมูกของคนแรก เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน
การต่อสู้ชุลมุนปะทุขึ้นในพริบตา แม้ถังเสี่ยวเฉ่าจะบาดเจ็บสาหัส แต่ประสบการณ์ต่อสู้จริงหลายปีทำให้นางยังคงเป็นฝ่ายได้เปรียบ เสียงร้องโหยหวนดังระงมไม่ขาดสาย
ถ้าไม่ใช่เพราะเชื่อใจคนข้างกายเกินไป นางจะมาโดยไม่พกอาวุธสักชิ้นได้ยังไง? ให้ตายสิ พลาดท่าจริง ๆ
นี่เป็นกับดักที่อีกฝ่ายวางไว้เพื่อนางโดยเฉพาะ วันนี้นางคงรอดยากแล้ว!!
อีกฝ่ายมีคนมากกว่า แถมทุกคนยังพกอาวุธ พละกำลังของนางกำลังถดถอยอย่างรวดเร็ว บาดแผลบนตัวก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
ส่วนคนที่ปะทะกับนาง ต่างนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนพื้น กุมจุดที่พูดออกมาไม่ได้กันทั้งนั้น!!
ชายสวมแจ็กเก็ตเจ็บจนเส้นเลือดที่คอปูดโปนแทบระเบิด เขาตะโกนเสียงแหบพร่า “ถังเสี่ยวเฉ่า แกนี่มันไม่ใช่ผู้หญิงแล้ว! ลุยสิ! ฆ่ามัน!”
ถังเสี่ยวเฉ่าเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ก่อนเอ่ยเสียงเย็น “เป็นยังไงบ้าง พี่เฉ่าจะสอนบทเรียนสุดท้ายให้สักข้อ คนเราน่ะห้ามลืมบุญคุณ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไร้ทายาทแน่
แกอยากให้ฉันตายใช่ไหม? งั้นฉันจะทำให้แก... อยู่ก็เหมือนตาย!
พี่เฉ่าคนนี้แค้นฝังลึก! ไอ้หนู... ยินดีด้วย ต่อจากนี้แกเป็นผู้ชายไม่ได้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ...”
หมัดของนางต่อยประตูเหล็กจนบุบ จะทำให้ “นกกระจอกหนี ไข่กระจาย” ก็ง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ!
แค่... ทำมือสกปรกของนางไปด้วย...
เมื่อเห็นคนที่ล้อมเข้ามา ถังเสี่ยวเฉ่าก็รู้ว่าวันนี้ตัวเองคงต้องจบชีวิตที่นี่แน่
นางไม่เสียใจ! และไม่กลัว! แค่สงสารเด็ก ๆ ต่อจากนี้คงไม่มีใครคอยปกป้องพวกเขาแล้ว
กระสุนนัดสุดท้ายทะลุหัวใจ ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านขึ้นมาในชั่วขณะนั้น สายตาของถังเสี่ยวเฉ่าเริ่มพร่าเลือน
นางล้มลงบนพื้นเย็นเฉียบ มองใบหน้าลำพองใจของชายสวมแจ็กเก็ต
ในใจมีเพียงความคิดเดียว: หากมีชาติหน้า ฉันจะฆ่าพระเมื่อพบพระ ฆ่ามารเมื่อพบมาร!
อีกสิบแปดปี ฉันก็จะกลับมาเป็นยอดคนอีกครั้ง!
เสี้ยววินาทีก่อนสติจะจมดิ่งสู่ความมืด นางคล้ายได้ยินเสียงกลไกประหลาดดังขึ้น
【ตรวจพบเจตจำนงต่อสู้รุนแรงของผู้ครอบครอง ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัด... กำลังผูกมัดระบบสายบู๊... 10%...50%...100%... ผูกมัดสำเร็จ!】
“อือ...” ความหนาวเย็นทำให้ถังเสี่ยวเฉ่าลืมตาขึ้นทันที ความเจ็บปวดที่หัวใจหายไปแล้ว
สิ่งที่เข้ามาแทนคือความปวดเมื่อยไปทั้งตัว ราวกับกระดูกถูกถอดออกแล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ อีกทั้งยังหิวจนแทบทนไม่ไหว
นางกวาดตามองรอบตัวอย่างงุนงง สิ่งที่เห็นคือบ้านดินเตี้ย ๆ หลังคามุงด้วยหญ้าคาเบาบาง แสงแดดสองสามสายส่องลอดช่องหญ้าคาเข้ามา ส่องให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งในอากาศ
ใต้ร่างเป็นเตียงแข็งกระด้าง ปูฟางบาง ๆ ที่มีกลิ่นอับ ผ้าห่มที่คลุมตัวทั้งบางทั้งหนัก เนื้อผ้าหยาบจนเสียดสีผิว แถมยังปะชุนซ้อนกันหลายชั้น
ที่นี่ไม่ใช่โกดังในเมืองเฝ่ยที่นางคุ้นเคย และไม่ใช่เตียงเล็ก ๆ ในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
【สวัสดี ผู้ครอบครอง ข้าคือพี่ม้า ระบบสายบู๊ ได้จับคู่ร่างกายในห้วงเวลาปัจจุบันให้ท่านสำเร็จแล้ว】
เสียงกลไกเมื่อครู่ดังขึ้นอีกครั้ง ก้องอยู่ในหัวของนางโดยตรง
ถังเสี่ยวเฉ่าขมวดคิ้วแน่น กำลังจะเอ่ยถาม ความทรงจำแปลกหน้าก็ทะลักเข้ามาในหัว แข่งขันกันพุ่งเข้าสู่จิตสำนึกของนาง จนปวดศีรษะแทบระเบิด
ที่นี่คือประเทศหลงกั๋ว มณฑลหนานหัว เมืองชิงซี อำเภอหยุนซี ตำบลชิงซาน หมู่บ้านต้าซี เป็นเมืองเล็กทางใต้ที่มีอากาศเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี
เวลานี้คือปี 1976 ยุคที่ข้าวของขาดแคลน ออกนอกบ้านต้องมีจดหมายแนะนำตัว ซื้อของต้องใช้คูปอง
ตัวตนของนางในตอนนี้ก็ชื่อถังเสี่ยวเฉ่า เป็นลูกสาวของถังเจี้ยนเฉียง ชาวบ้านหมู่บ้านต้าซี ปีนี้เพิ่งอายุครบสิบหกปี
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนน่าสงสารอย่างแท้จริง
ถังเจี้ยนเฉียงขึ้นชื่อว่าเป็นลูกชายที่กตัญญูต่อพ่อแม่จนเกินเหตุ ทุกเรื่องเชื่อฟังพ่อแม่ ภรรยากับลูกสาวจึงถูกเขาทุบตีและด่าทออยู่เสมอ
หยางอวี้เฟิน มารดาของนาง เป็นคนอ่อนแอ ถูกสามีทำร้าย ถูกพ่อแม่สามีกลั่นแกล้งรังแก แต่กลับทำได้เพียงแอบร้องไห้เงียบ ๆ ไม่อาจปกป้องลูกสาวได้เลย