“ฮึ่ม……”
เย่เซิ่งเห็นดังนั้นก็ส่งเสียงฮึ่มเบา ๆ
เขาอัดพลังวิญญาณลงไปที่ขาขวา
ตูม!
ประตูทั้งบานพร้อมกลอนและเศษปูนจากผนังปลิวกระเด็นเข้าไปด้านใน
มันลอยไปกลางอากาศหลายเมตร ก่อนจะตกกระแทกพื้นดังโครม
ตรงบริเวณประตูเดิมของห้องผู้ป่วยวิกฤตถูกพังจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่
ท่ามกลางม่านฝุ่นควัน เย่เซิ่งสวมรองเท้าแตะคีบ พาสองมือล้วงกระเป๋า เดินเข้าไป
“ว้าย……”
ในห้องผู้ป่วยวิกฤต พยาบาลสาวหลายคนกรีดร้องด้วยความตกใจ
“คุณเป็นใคร?”
“คุณจะทำอะไร?”
“ที่นี่เป็นห้องผู้ป่วยวิกฤต รีบออกไปเดี๋ยวนี้! ห้ามเข้ามา!”
เย่เซิ่งสะบัดมืออย่างหงุดหงิด
“ไปให้พ้น เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ”
พอเห็นเย่เซิ่งทำหน้าดุดันราวกับเทพอสูร พยาบาลสาวทั้งหลายก็พากันกอดกันเป็นกลุ่ม หดตัวอยู่ที่มุมห้อง ไม่กล้าส่งเสียง
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากด้านนอกประตู
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกว่าสิบคนกรูกันเข้ามา
พวกเขาไม่ใช่คนของหลิวเจิ้นกั๋ว แต่เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลเอกชนแห่งนี้
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยกกระบองขึ้นชี้เย่เซิ่ง
“แกกล้ามากนะ ถึงกับทำลายทรัพย์สินของโรงพยาบาลต่อหน้าต่อตา แล้วยังบุกเข้าห้องผู้ป่วยวิกฤตอีก เราแจ้งตำรวจแล้ว ถ้ายังไม่ออกไป เราจะไม่เกรงใจแล้วนะ”
เย่เซิ่งไม่แม้แต่จะเหลือบมองพวกเขา
“ผมมาช่วยชีวิตคน”
“ถ้าพวกคุณอยากเสียเวลาอยู่ตรงนี้ก็เชิญ แต่ถ้าช่วยชีวิตคนไม่ทัน พวกคุณรับผิดชอบไหวหรือ?”
ทันทีที่สิ้นเสียง บรรยากาศในที่นั้นก็เงียบกริบ
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงพยาบาลมองหน้ากัน ไม่รู้ว่าควรจัดการอย่างไร
ที่จริงพวกเขาไม่ได้อยากเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้นัก
เพราะคนที่อยู่ที่นี่ล้วนเป็นคนของตระกูลหลิว มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองอู่