เย่เซิ่งให้เขาจ่ายแปดพันล้าน แล้วเขาจะเอาจากไหนไหวล่ะ
เฉิงเหย่ทำหน้าสิ้นหวัง อ้อนวอนเสียงสั่น:
“ท่าน……ท่านอาจารย์ ผม……ผมไม่มีเงินมากขนาดนั้นจริงๆ”
“เราไปกันดีๆ ขอเวลาหน่อย หรือว่าผมจะโอนให้ก่อนสองร้อยล้าน?”
“สองร้อยล้าน? ฮ่าๆๆ……”
ได้ยินตัวเลขนี้ เย่เซิ่งก็หัวเราะออกมาทันที
เท้าที่เหยียบท้องเฉิงเหย่อยู่ค่อยๆ ออกแรง
“ยังไง? คิดว่าฉันเป็นขอทานที่จะมาขอทานนายงั้นเหรอ?”
เฉิงเหย่รู้สึกเหมือนเครื่องในทั้งห้า จะระเบิดออกมาทางทั้งเจ็ดรู
“ผมจะคืน……ต้องคืนให้ได้……”
เฉิงเหย่ประกบมือ:
“สัญญานั่นกับหลิวเจิ้นกั๋ว ผมไม่เอาแล้ว!”
“ทรัพย์สินทั้งหมดของผมมีแค่สามพันกว่าล้าน ผมไม่เอาแม้แต่สตางค์เดียว ยกให้ท่านอาจารย์หมดเลย ท่านอาจารย์ไว้ชีวิตผมด้วยเถอะ”
เฉิงเหย่คิดได้อย่างชัดเจนมาก
ตอนนี้เขาคุ้นเคยกับวงการโซลาร์เซลล์เป็นอย่างดี ด้วยคอนเนคชันและทรัพยากรของเขา ถึงจะต้องกู้เงิน ก็ยังได้กลับมาหลายสิบล้าน ชีวิตยังไปต่อได้ แต่ถ้าทำชีวิตทิ้งลงไป ก็ไม่มีอนาคตอีกแล้ว
เฉิงเหย่รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา ทำลายสัญญาชดเชยที่เซ็นกับหลิวเจิ้นกั๋วทิ้งทันที
ในเวลาเดียวกัน เขาก็รีบขายทรัพย์สิน โอนบ้าน รถ และหุ้นทั้งหมดในชื่อตัวเองไปให้เย่เซิ่ง รวมๆ แล้วได้มาสิบเอ็ดล้าน
โจวหว่านรีบเอาโน้ตบุ๊กมาให้
เมื่อเย่เซิ่งเห็นทรัพย์สินมูลค่ากว่าพันล้านที่อยู่ในชื่อตัวเองอย่างชัดเจน ก็ถึงพอใจ