จางเยี่ยนจึเลิกคิ้ว ดวงตาฉายแววร้อนแรง “ไม่ได้เลี้ยงดูพิเศษอะไรหรอก เด็กมันเก่งเอง ฉันกับพ่อเด็กแค่อยากให้เขาเป็นเหมือนเด็กทั่วไป ปลอดภัยดีก็พอ”
เธอแสยะยิ้มกว้าง “ไม่นึกเลยว่า เมื่อคืน ซื่อยาลูกสาวคนเล็กของฉันสอนเปาจื่อให้รู้จักตัวหนังสือ เธอจำได้หมดในรอบเดียว”
“หลังจากนั้นก็สอนบทเรียนอีก แค่รอบเดียว เปาจื่อก็ท่องตามได้แล้ว”
เฉินซิ่งถามขึ้น “นี่มันพรสวรรค์โดยกำเนิดเลยนะ”
สมาชิกกลุ่มคนอื่น ๆ เดิมทีไม่อยากจะสนทนาด้วย ใครจะไปคิดว่าจางเยี่ยนจึเมื่อ 2 ปีก่อนเป็นเพียงลูกจ้างชั่วคราวที่มีวุฒิแค่ประถม
ตอนนี้กลับเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกเธอ
เหล่าสมาชิกที่มีการศึกษาสูงต่างรู้สึกไม่สบอารมณ์
แต่พอเรื่องเกี่ยวกับเด็ก ก็ไม่มีใครสนใจสิ่งนั้นอีก เฝิงหยวนหน้ากลมพูดขึ้นว่า “พรสวรรค์โดยกำเนิด แต่หัวหน้ากลุ่ม ลูกคนอื่น ๆ ของคุณรวมทั้งคุณกับสามีก็ไม่ใช่เลยนี่”
พันธุกรรมมันก็ต้องมีคนที่สืบทอดมาถึงจะถูก
เธอครุ่นคิด “หัวหน้ากลุ่ม ตอนคุณท้องเปาจื่อ คุณกินอะไรต่างจากตอนท้องครั้งก่อน ๆ หรือเปล่า”
“หรือว่าหลังเปาจื่อเกิดมา พวกคุณกินอะไรกัน” เฝิงหยวนถามด้วยความอยากรู้
ถ้าเป็นเพราะเรื่องอาหาร เช่นนั้น เธอเองก็... เธอเองก็จะมีลูกที่ความจำเป็นเลิศบ้างได้ไหม
เฉินซิ่งเชื่อว่าจางเยี่ยนจึไม่โกหก พวกเธอก็เชื่อเช่นกัน
ในใจถึงจะไม่ยอมรับ แต่ท้ายที่สุดก็อยู่ด้วยกันมากว่า 2 ปี อุปนิสัยของกันและกันก็ชัดเจนดี จางเยี่ยนจึเป็นคนรักเด็กเล็ก ใจใฝ่ก้าวหน้า นิสัยก็ไม่เลว