ผู้อำนวยการฉีรักษาสัญญา ส่งหวังฉีกลับบ้าน ถึงมือผู้เฒ่า และนัดหมายว่าจะพบกันอีกในตอนค่ำ
นางต้องหารือกับจางเยี่ยนจึและหวังเที่ยจู้เรื่องการฝึกฝนของเปาจื่อในอนาคต
หวังฉีจูงมือผู้เฒ่า หาวหวอดเล็กน้อย มือเล็กอีกข้างขยี้ตา "ท่านย่า หนูง่วง จะนอนกลางวัน"
รอยยิ้มบนหน้าผู้เฒ่ายังไม่ทันหุบ "ดี ดี นอนดี นอนแล้วฉลาด"
หวังฉีชำเลืองมองผู้เฒ่า รู้สึกว่านางแปลก ๆ
แต่ก็เป็นท่านย่าของนางจริง ๆ
ล้างมือล้างหน้า หวังฉีถอดเสื้อนอกออก นอนลงบนเตียงอิฐของผู้เฒ่า หลับตาลง ไม่นานนัก เสียงหายใจเบา ๆ ดังขึ้น
ผู้เฒ่าค่อย ๆ ปิดประตู เดินไปที่ห้องของพี่ใหญ่และพี่สะใภ้ หลังม่านประตู ตรงมุม บนโต๊ะ วางป้ายวิญญาณสามแผ่น
ของสามีนาง และของพ่อผัวแม่ผัว
หยิบธูปข้าง ๆ หนึ่งดอก จุดไฟ ผู้เฒ่าพึมพำเรื่องตระกูลหวังมีบุญวาสนา หลานสาวของนางคืออัจฉริยะที่จะสอบเป็นจอหงวน
หวังให้บรรพบุรุษคุ้มครองต่อไป คุ้มครองหลานสาวตัวน้อยปลอดภัยแข็งแรง คุ้มครองตระกูลหวังให้รุ่งโรจน์
นางจะจุดธูปไหว้บรรพบุรุษให้มากขึ้น
ปักธูปลงในกระถาง ควันขาวลอยออกมา ผู้เฒ่าประนมมือ คิ้วตาแสดงความศรัทธา
หลายนาทีต่อมา
เสียงฝีเท้าดังขึ้น ประตูเอี๊ยดอ้าเปิดออก พี่สะใภ้ใหญ่หวังเดินเข้ามา เห็นควันธูปอบอวลในห้อง จึงเก็บม่านประตูแขวนไว้ด้านบน ให้ควันธูปจางลงบ้าง
"แม่" ผู้เฒ่าออกมา พี่สะใภ้ใหญ่หวังเดินเข้าไปใกล้แล้วเรียก