โต้วเนี่ยเฉินเอาแขนพาดอกมองเธอ "มีอะไรไม่พอใจล่ะ ตอนที่เธอรังแกเด็ก เธอถามฉันว่าพอหรือยัง?"
"หรือว่าพ่อเธอไม่ได้สอนว่าเป็นคนต้องรู้จักผิดชอบชั่วดี?"
เขาทำหน้าทะเล้น มองพนักงานเสิร์ฟตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วทำเป็นนึกออก "หรือว่าเธอไม่เคยมีพ่อสอน?"
พนักงานเสิร์ฟ "เธอ..."
คนอื่นๆ พากันหันมามอง
พนักงานเสิร์ฟร้องไห้ทันที "ทุกคนช่วยตัดสินให้ด้วย ฉันแค่ใจดีเตือนให้เขาดูแลเด็กดีๆ ก็โดนดูถูกขนาดนี้"
"พวกเราคนทำงานหาเช้ากินค่ำลำบากนะ ฮือๆ"
คนที่ผ่านไปมาไม่รู้เรื่องพากันมองโต้วเนี่ยเฉินอย่างดูหมิ่น "เขาก็แค่เตือนด้วยความหวังดี ไม่จำเป็นต้องพูดจาเสียดสีขนาดนั้น"
"ใช่แล้ว คนทำงานลำบากกันทั้งนั้น นายก็ควรลดลงสักหน่อย"
พนักงานเสิร์ฟเห็นลูกค้าเข้าข้างตัวเอง ก็มีกำลังใจขึ้นมาทันที
"ใช่แล้ว คุณพ่อคุณแม่ท่านนี้ เราต่างคนต่างลดลงสักก้าวเถอะ ลูกคุณตักอาหารมาเยอะขนาดนั้น ผมจะไม่ไปฟ้องผู้จัดการว่าเธอทำอาหารสิ้นเปลือง แล้วกัน เพราะผมเข้าใจว่าคุณตามใจลูก"
แทบจะบอกตรงๆ ว่าโต้วเนี่ยเฉินเป็นพ่อแม่ที่ตามใจลูกเสียเหลือเกิน
เมื่อเผชิญกับสายตาชี้นิ้วก่นด่าของผู้คน โต้วเนี่ยเฉินไม่เพียงไม่ยอมจำนน แต่ยังยกมุมปากขึ้นอย่างดูแคลน
"ความผิดของคุณ ทำไมต้องให้ฉันลดลง?"
"ที่คุณไม่มีพ่อสอนก็เป็นความผิดของพ่อคุณ ทำไมต้องให้ฉันมารับผิดชอบ?"
"อีกอย่าง ลูกฉันอยากกินเท่าไหร่ก็ตักเท่านั้น เจ้านายคุณยังไม่พูดอะไรเลย คุณปากดีอะไรนักหนา?"