โต้วเนี่ยเฉินชะงักไปเล็กน้อย
“ต้องเอาไปด้วยอีกเหรอ?”
แค่หยิบเสื้อผ้าสองสามชุดก็พอไม่ใช่หรือ?
คุณพี่หวังเอามือเท้าเอว “คุณออกไปข้างนอกยังต้องเอาของไปตั้งเยอะ ลูกสาวคุณก็ต้องเอาของไปเยอะเหมือนกัน ไม่งั้นจะให้เธอไปดื่มลมที่ต่างประเทศรึไง?”
โต้วเนี่ยเฉินเถียงกลับ “ต่างประเทศก็มีของขาย ไม่ไปซื้อที่นั่นทีหลังก็ได้”
คุณพี่หวังถุยน้ำลาย “พอไปถึงที่นั่นคุณก็เริ่มทำงานแล้ว จะมีเวลาไปซื้อที่ไหน!”
เธอรู้จักเขาดีเกินไป พอเขาเข้าโหมดทำงานแล้ว จะลืมตัวไปเลย จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าจะซื้อนมผงให้ลูก
กว่าจะนึกขึ้นได้ ลูกก็คงหิวตายไปแล้ว
โต้วเสี่ยวโต้วได้ยินแล้วรู้สึกถึงวิกฤตทันที
รีบวิ่งไปรื้อขวดนมผงทั้งหมดออกมาจากตู้
เสียงใส ๆ แต่หนักแน่น “เอาไปให้หมด!”
โต้วเนี่ยเฉิน...
ไม่เชื่อใจเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?
ก็ได้ “ตามใจเธอ”
อยากเอาอะไรไปก็เอาไป
โต้วเสี่ยวโต้วรีบเอาขวดนมผงทั้งหมด ผ้าอ้อม ของเล่น และขนมที่คุณพี่หวังซื้อให้ใส่ลงไปด้วย
ถึงขนาดยังเอาขาของคุณพี่หวังไปวางไว้ในกระเป๋าเดินทางอีก
แล้วก็เอาตัวไท่หวงไปวางไว้ด้วย
คุณพี่หวัง...
ไท่หวง???
นายน้อยจะเอามันไปไว้ในกระเป๋าเดินทางทำไม?
คุณพี่หวังทั้งขำทั้งโมโห “โต้วโต้ว คุณพี่ไม่ไปหรอก”
คุณพี่ที่บ้านยังยุ่งอีกหลายอย่าง
โต้วเสี่ยวโต้วไม่พอใจ เม้มปากน้อย ๆ แล้วยังจะดึงเธอไปอีก
ในใจคุณพี่หวังอ่อนโยนลงทันที
เด็กคนนี้
เพิ่งเลี้ยงมาได้ไม่กี่วัน กลับถือว่าเธอเป็นคนของตัวเองแล้ว เป็นเด็กดีจริง ๆ