ช่างภาพสาวเห็นพวกเขาเดินเข้ามาก็รู้สึกตื่นเต้นมาก
“คุณพี่หวัง พวกเขาจะมาทำร้ายคุณหรือเปล่า?”
เพราะในกล้องวงจรปิด โต้วฉางเหนียนดูไม่ใช่คนดีแน่ ๆ ถ้าทะเลาะกันขึ้นมาจะทำยังไง?
คุณพี่หวังพูดขึ้นว่า “กลัวอะไร ฉันสูง 178 หนัก 170 หมัดเดียวก็ทับคนตายได้”
ช่างภาพสาวกังวล “แต่การทำร้ายคนมันผิดกฎหมายนะ”
ถ้าถูกจับได้คงเสียหายมาก
คุณพี่หวังตบไหล่เธอเพื่อปลอบใจ “งั้นก็ไม่ต้องใช้มือ ฉันนั่งทับให้ตายเลย”
การนั่งทับคงไม่นับเป็นการทำร้ายคนใช่ไหม?
ช่างภาพสาว ....
มองก้นใหญ่แบบฝรั่งของคุณพี่หวังแล้ว น่ากลัวจริง ๆ
พอดีโต้วเสี่ยวโต้วตื่นนอนแล้วด้วย
สิ่งแรกที่ทำหลังจากตื่นคือหาของกิน
“แม่ หิวแล้ว”
คุณพี่หวัง ....
“บอกกี่ครั้งแล้ว ต้องเรียกคุณพี่หวัง!”
เด็กคนนี้ ชอบเรียกไม่เข้าที่ ไม่ควรเรียกก็เรียกซะได้
โต้วเสี่ยวโต้วรู้สึกว่าเรียกแม่แล้วง่ายกว่า ไม่ฟังเลย ปีนขึ้นโต๊ะเล็กด้วยตัวเอง “กินข้าว ๆ”
มืดแล้ว ควรกินข้าวเย็นได้แล้ว
คุณพี่หวังยิ้มทั้งน้ำตา “ได้ ๆ เดี๋ยวเอาไปให้”
ตอนเย็นเธอทำซุปไก่มะพร้าวและข้าวผัดสับปะรด
โต้วเสี่ยวโต้วชอบกินข้าวผัดหอม ๆ แบบนี้ สวมผ้ากันเปื้อนรอข้าวอยู่แล้ว
ตอนที่โต้วฉางเหนียนกับเฉินหลินหลินเข้ามา เธอกินอยู่แล้ว
สองคนเดินเข้าบ้าน แต่ไม่เห็นคนรับใช้มาเอาของให้ หรือมีคนมาต้อนรับ ทั้งคู่ไม่พอใจทันที
“คนอยู่ไหน? ไม่เห็นเหรอว่าเจ้าของบ้านกลับมาแล้ว?”