โต้วเสี่ยวโต้วหัวเราะตามเสียง "เจี๊ยก ๆ" เธอเข้าใจความหมายของพ่อแล้ว
เดี๋ยวจะไป "ดูแล" คุณปู่ให้ดี ๆ
ยังไงก็ต้องไม่ทำให้คุณปู่ผิดหวัง
พ่อลูกคู่หนึ่งยิ้มเจ้าเล่ห์ หยิบแอปเปิลเปรี้ยว ๆ กับบ๊วยที่มีหนอนที่เตรียมจะทิ้งในบ้าน ขึ้นรถไปโรงพยาบาล
โต้วฉางเหนียนเพิ่งตื่นก็เห็นเขามา ก็ยังแปลกใจเล็กน้อย
"แกมาได้ยังไงเนี่ย?"
คิดว่าเจ้าลูกอกตัญญูนี่ตายยังไงก็ไม่มาเยี่ยมเขาหรอก
ไม่คิดว่าเขาจะมา
ถึงกับพาเด็กมาด้วย
หรือว่าจะพาเด็กเปรตคนนี้มาขอขมา?
โต้วฉางเหนียนลูกตากลิ้งไปมา คิดไปแล้วว่าต้องได้ค่าข่มขู่เป็นเงินหนึ่งร้อยล้านถึงจะยอมยกโทษให้
แต่รอตั้งนานก็ไม่เห็นโต้วเนี่ยเฉินพูดอะไร
เป็นเฉินหลินหลินที่พูดก่อน "เนี่ยเฉินเอ๊ย ในที่สุดแกก็มา รู้ไหมว่าลูกสาวแกทำให้ปู่แกโกรธแทบตาย"
"ร่างกายพ่อแกก็ไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ต้องมาเจอแต่เรื่องโมโหแบบนี้ เดี๋ยวร่างกายก็พังหรอก แกไม่สงสารพ่อแกบ้างหรือไง?"
โต้วเนี่ยเฉินเห็นเธอถือโทรศัพท์ถ่ายวิดีโออยู่ ก็ยิ้มมุมปาก "ผมเพิ่งเลิกงาน ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย ผมก็ไม่รู้ว่าพ่อล้มลงได้ยังไง ไม่งั้นคุณเล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยได้ไหม?"
เฉินหลินหลินพูดไม่ออก
ถึงจะรู้ว่าเขาแสร้งทำเป็นไม่รู้
แต่ก็พูดไม่ได้ว่าพ่อตาล้มเพราะโกรธเด็กที่เพิ่งหย่านม
เธอได้แต่ทำเป็นน่าสงสาร "พ่อแกเคยทำผิดจริง แต่เขาก็ถูกคนอื่นชักจูงไป แกกับพ่อเป็นพ่อลูกกันแท้ ๆ ถึงกระดูกจะหักแต่เส้นเอ็นยังติดกัน อย่าโกรธพ่อแกเลยนะ"