หลัวหย่งหนีมองสร้อยคอที่เต็มไปด้วยน้ำลายแล้วรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เธอเป็นคนมีจิตใจสะอาดบริสุทธิ์ ชอบอะไรแล้วถ้าถูกคนอื่นแตะต้องก็ไม่อยากได้อีก
ความคิดที่จะให้โต้วเสี่ยวโต้วคืนไข่มุกก็ต้องกลืนลงไป
“ในเมื่อเธอชอบสร้อยคอเพชรก็ให้เธอไปเถอะ”
เธอยังไม่ลืมที่จะล้างสมองโต้วเสี่ยวโต้ว “ยายดีกับเธอพอแล้วใช่ไหม?”
“ไม่ใช่แค่ซื้อไอศกรีมให้เธอ แต่ยังให้สร้อยคอเพชรกับเธอด้วย ในโลกนี้ไม่มีใครรักเธอมากไปกว่ายายอีกแล้ว”
“ต่อไปเธอต้องเชื่อฟังและดูแลยายให้ดีนะ”
โต้วเสี่ยวโต้วมองเธอเหมือนมองคนโง่
เธอแค่เด็กแต่ไม่โง่
นี่มันคือค่าชดเชยจากยายใจร้ายชัด ๆ จะกลายเป็นความดีต่อเธอได้ยังไง?
คิดว่าเธอเป็นเด็กสามขวบหรือไง
เธอไม่เห็นด้วยเลยสักนิด ทำเสียงฮึ่ม เงยหน้าตัวน้อย ๆ ชี้ไปที่ประตู หมายความว่า ‘ไปได้แล้ว หนูจะนอนแล้ว’
หลัวหย่งหนีก็ไม่อยากอยู่กับเธอต่อ เอามือจับคอแล้ววิ่งหนีไป
ช่างภาพสาวถ่ายรูปไปด้วยก็ชมเธอใหญ่
ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอก็หยิกขาเล็ก ๆ ของเธอ "บอกสิ ขาเธอสั้นขนาดนี้ ทำไมใช้ท่าคีบขาได้คล่องจัง?"
โต้วเสี่ยวโต้วพูดอย่างภาคภูมิใจ ‘ก็เพราะว่าทุกครั้งที่สู้กับพ่อเหม็น ๆ เธอจะใช้ท่าคีบคอเขา เลยมีความชำนาญ’
หลัวหย่งหนีไม่ได้มีฝีมือเท่าโต้วเนี่ยเฉิน การคีบคอเธอจึงง่ายกว่า
ช่างภาพสาวหัวเราะแล้วส่งวิดีโอนี้ให้โต้วเนี่ยเฉิน