โต้วเสี่ยวโต้วเห็นอีกฝ่ายหยิบไอศกรีมห้าแท่งมาหวังจะเอาใจ ก็ไม่ยอมซื้อด้วย
ใบหน้าเล็กๆ ไร้ความปรานีดึงกล่องไอศกรีม ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดไปกินกับช่างภาพสาว
ประตูยังปิดดัง "ปัง!" ราวกับกันขโมย
ทำให้หลัวหย่งหนีโกรธจนหน้าอกกระเพื่อม "เด็กเวรนี่!!"
ไม่มีความกตัญญูแม้แต่น้อย ไม่มีการอบรมสั่งสอนเลย
คุณยายหลัวพูดอย่างไม่ใส่ใจ "พอแล้ว เด็กอายุเท่านั้นยังกลั้นอุจจาระปัสสาวะไม่อยู่ เธอจะหวังให้มันเข้าใจอะไร? คอยตามใจมันก็พอ"
ตราบใดที่ทุกอย่างเป็นไปดั่งใจเธอ เธอก็จะรู้สึกว่าเราดีกับเธอที่สุด
พอโต้วเนี่ยเฉินมารับกลับไป ถ้าไม่ถูกใจมันสักอย่าง มันก็จะอาละวาด พ่อลูกก็จะแตกคอกัน หมดเรื่องดีๆ ทั้งนั้น
หลัวหย่งหนีคิดว่าถูกต้อง
นี่เรียกว่ายกยอแล้วทำลาย เมื่อก่อนเธอใช้กลนี้กับเมียน้อยของโต้วฉางเหนียนมาแล้ว
ก่อนอื่นตามใจพวกเธอจนเหลิง ให้ไม่รู้จักที่สูงที่ต่ำ ก็จะก่อเรื่องใหญ่ขึ้นมาเอง
เพียงแต่ไม่รู้ว่ากลนี้จะใช้ได้ผลกับเจ้าเด็กคนนั้นหรือเปล่า
ยังไงก็ตาม เด็กคนนั้นดูท่าจะแตกต่างจากคนทั่วไปอยู่สักหน่อย
คุณยายหลัวมั่นใจมาก "วางใจได้ เด็กที่ยังไม่หย่านม จะสู้เธอได้เหรอ?"
"แค่ทำทีตีหนึ่งทีแล้วก็ยื่นขนมให้ มันก็ต้องเชื่อฟังเธอแน่นอน"
หลัวหย่งหนีฟังเข้าไป "ได้ เดี๋ยวฉันจะลองดู"
ในตอนนี้ ในห้อง
โต้วเสี่ยวโต้วถือไอศกรีมกล่องใหญ่ ข้างในมีลูกกลมๆ ห้าลูก