ตลอดทั้งวันโต้วเสี่ยวโต้วถูกชมเชยไม่หยุด จนความมั่นใจของเธอพุ่งทะยานขึ้นสูงสุด ใครพูดอะไร เธอก็คิดไปเองว่าเป็นการชมเธอทั้งหมด
รวมถึงคำตำหนิของพี่โรว์ด้วย เธอก็คิดว่าเขากำลังชมว่าเธอเก่งมาก
พี่โรว์....
เห็นว่าเธอฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง เขาก็ทำหน้าตอน้อยใจ แล้ววางเธอลงบนเก้าอี้ทานข้าวสำหรับเด็ก
กับข้าวยังไม่ได้ยกมา ดูเหมือนยังรอใครอยู่
โต้วเสี่ยวโต้วหิวตั้งแต่เนิ่นแล้ว พอเห็นว่ายังไม่เปิดโต๊ะ ก็ไม่อยากรออีก
ลุกขึ้นยืนแล้วจะไถลตัวลงไป
แต่ถูกพี่โรว์ตะคอก "ใครอนุญาตให้เธอลงจากโต๊ะโดยไม่ได้รับอนุญาต? มารยาทบนโต๊ะอาหารของเธอหายไปไหน?"
โต้วเสี่ยวโต้วไม่เคยถูกใครตะคอกแบบนี้มาก่อน จะยอมได้อย่างไร
รีบหยิบขวดนมของเธอขึ้นมา มือเล็กๆ ฟาดไปที่หน้าพี่โรว์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ
"อ๊า!"
ขวดนมนั้นทำจากวัสดุแข็งแรง พอฟาดใส่หัวก็เกิดเป็นก้อนบวมทันที
ยิ่งไปกว่านั้น ในขวดนมยังมีนมเหลือครึ่งขวด สาดใส่หน้าพี่โรว์จนเลอะเทอะ
พี่โรว์ทั้งโมโหทั้งแค้น "เธอ เธอนี่มันเด็กไม่มีมารยาท"
โต้วเสี่ยวโต้วไม่สนใจ ยื่นมือไปดึงผ้าอ้อมออกมา
หลัวหย่งหนีอยากจะขวางแต่ก็ไม่ทันแล้ว
"แผละ!" เสียงหนึ่ง ก้อนผ้าอ้อมฟาดใส่หน้าพี่โรว์เข้าอย่างจัง
ทุกคน....
แม่บ้านอยากจะหัวเราะแต่ไม่กล้า ได้แต่กลั้นหัวเราะไว้
พี่สะใภ้หลัวโกรธจนตะคอกแม่บ้าน "ยังไม่รีบมาทำความสะอาดอีก"
แม่บ้านถึงได้รีบเอาผ้ามาเช็ดทำความสะอาด
พี่โรว์โมโหจนแทบจะตาย "ไอ้เด็ก..."
ชี้หน้าโต้วเสี่ยวโต้วด้วยตาเบิกกว้าง "แกมันเด็กไม่มีแม่สั่งสอน! ช่างไม่มีมารยาทเอาเสียเลย"