ซ่งเจินจูกับจางกุ้ยหลานที่อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันอึ้งไปชั่วขณะ
เดี๋ยวนะ ไป๋หลีบ้าไปแล้วหรือไง?
ปกติเธอขี้ขลาดอ่อนแอ ใคร ๆ ก็เหยียบย่ำได้ ไม่ว่าจะถูกทุบตีด่าทอแค่ไหนก็ไม่เคยโต้ตอบ ว่าง่ายยอมทนมาตลอด เชื่องยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก
วันนี้โดนผีสิงหรือไง?
จางกุ้ยหลานได้สติกลับมา พอเห็นสภาพน่าเวทนาของซ่งเจี้ยนกั๋วก็รีบถลาเข้าไป ร้องไห้โวยวายว่า “เจี้ยนกั๋ว เป็นอะไรไป? จะตายแล้วหรือไง ลูกสาวตีพ่อ ฉันทำบาปกรรมอะไรไว้ ถึงได้เลี้ยงลูกอกตัญญูแบบนี้มา
เจี้ยนกั๋ว อย่าทำให้ฉันตกใจสิ ถ้าคุณเป็นอะไรไป ฉันจะอยู่ยังไง ชีวิตฉันทำไมถึงได้ขมขื่นขนาดนี้ ฮือ ๆ ๆ”
ไป๋หลีมองเธอจากที่สูงด้วยสายตาเย็นชา “อยู่ต่อไม่ไหวก็ไปตายซะ ไปตายพร้อมไอ้สารเลวนั่นเลย ทั้งชายหญิงต่างสำส่อน ตายไปก็ต้องไปเกิดเป็นสัตว์ ไอ้แก่ไม่รู้จักวางตัวให้สมวัยแบบนี้ ตีให้ตายก็ถือว่ากำจัดภัยให้ประชาชน”
อย่าเอาความกตัญญูมาอ้างกับเธอ เธอไม่เล่นด้วยหรอก แม้แต่พ่อแท้ ๆ ของเธอพูด เธอยังไม่แน่ว่าจะฟัง
ยิ่งเป็นคนอื่นก็ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไสหัวไปให้พ้น
ครอบครัวกินสมบัติคนตาย ใจดำอำมหิตแบบนี้ ไม่กลัวฟ้าผ่าตายกันทั้งบ้านหรือไง
ตอนนั้นพ่อสารเลวของเจ้าของร่างหิวจนแทะเปลือกไม้ แม่ของเจ้าของร่างใจดีแบ่งข้าวให้เขากินคำหนึ่ง แต่เขากลับเนรคุณ วางแผนหลอกใช้เธอ
พอแม่ของเจ้าของร่างคลอดลูกแล้ว เขาก็ไปส่งสายตาหวานกับพี่เลี้ยงเด็กที่จ้างมา แม่ของเจ้าของร่างจับได้คาหนังคาเขา ถึงกับตรอมใจตายทั้งเป็น
ในเมื่อรับร่างนี้มาแล้ว ความคับแค้นที่แม่ของเจ้าของร่างกับเจ้าของร่างต้องเผชิญ เธอจะทวงคืนให้หนักกว่าเดิมเป็นเท่าตัว
ใคร ๆ ก็พูดกันว่าคนเกิดใหม่สู้คนทะลุมิติมาไม่ได้ ส่วนคนทะลุมิติมาก็สู้คนที่เดินทางข้ามโลกหลายครั้งไม่ได้
เธออยากรู้นักว่าเธอจะจัดการยัยนั่นจนตายได้ไหม
คิดจะแย่งโชคชะตาของเธอหรือ? ขอโทษที ไม่ให้สักแต้ม
มีระบบแล้วจะทำไม? เธอก็ยังทำให้มันหายไปได้อยู่ดี
สัมผัสได้ถึงพลังในร่าง เธอก็รู้ว่ามรดกจากชาติก่อนติดตามมาด้วย พลังวิญญาณกำลังหล่อเลี้ยงเส้นลมปราณอย่างรวดเร็ว
ตอนนี้น่ะหรือ! ถึงเวลาทรมานพวกมันแล้ว
สั่นเข้าไว้ พวกเศษสวะทั้งหลาย!
จางกุ้ยหลานเดือดดาลจนแทบคลั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต ก่อนตะโกนว่า “แกมันเด็กกำพร้าที่ไม่มีแม่ เลี้ยงยังไงก็ไม่เชื่อง ไอ้เดรัจฉาน! เขาเป็นพ่อแก แกลงมือกับเขาได้ยังไง? วันนี้ฉันจะสั่งสอนแทนแม่ที่ตายไปของแกเอง ว่ากฎระเบียบคืออะไร!”
เธอลุกขึ้นพุ่งเข้าใส่ไป๋หลี พอเห็นใบหน้าของไป๋หลีที่คล้ายไป๋ชิงเยว่ถึงเจ็ดแปดส่วน
ความริษยาก็วาบผ่านดวงตา เธอยื่นมือหมายจะข่วนหน้าไป๋หลีให้เละ
มาดูกันว่าแกจะเอาอะไรไปแย่งกับลูกสาวฉัน!
ไป๋ชิงเยว่ไม่ใช่คุณหนูใหญ่หรือไง? สุดท้ายก็ยังถูกพี่เลี้ยงอย่างฉันเหยียบจมดินอยู่ดีไม่ใช่หรือ?
ลูกชู้ที่เกิดจากแม่ไร้ประโยชน์ ถูกฉันกดขี่ข่มเหงมาตั้งหลายปี ยังกล้าลงมือกับฉันหรือไง?
มือของเธอถูกไป๋หลีจับไว้ได้อย่างแม่นยำ ขณะอยู่ห่างจากใบหน้าไป๋หลีแค่สามเซนติเมตร
จางกุ้ยหลานดิ้นไม่หลุด จึงด่าทอว่า “อีสารเลว รีบปล่อยฉันเดี๋ยวนี้! รีบคุกเข่าขอโทษฉัน แล้วเอางานให้ลูกสาวฉันซะ ไม่อย่างนั้นฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!”
เธอทำท่าภูมิใจ แถมยังยั่วโมโหอีกเล็กน้อย
มั่นใจเต็มที่ว่าไป๋หลีไม่กล้าทำอะไรเธอ
น่าเสียดายที่เดาผิด
ไป๋หลีเป็นคุณหนูใหญ่จากโลกยุทธ์โบราณ แข็งแกร่งของจริง ไม่เคยเอาเรื่องไร้สาระมาบั่นทอนตัวเอง
กล้ามาชนมือเธอ ก็เหมือนชนแผ่นเหล็กเข้าแล้ว
แววตาเธอเย็นเยียบลง ก่อนฟาดหลังมือใส่สองฉาด “แกน่ะหรือจะมาสั่งสอนฉัน? ทำตัวเป็นพ่อฉันหรือไง บรรพบุรุษบ้านแกคงระเบิดหลุมศพ ถึงได้ปล่อยตัวหายนะอย่างแกออกมาสร้างความเดือดร้อน
อีแก่คุมเป้าตัวเองไม่อยู่ นอนกับผู้ชายฟรี ๆ แล้วยังคลอดลูกชั่วแบบนี้ออกมาอีก ไม่กลัวหรือไงว่าทำชั่วมากเข้าจะโดนรถชนตายยกบ้านตอนออกจากบ้าน”
อาศัยอยู่ในบ้านแม่เธอ รังแกลูกของแม่เธอ แล้วยังฮุบทรัพย์สินของแม่เธออีก
นี่มันจะเอาทุกอย่างเลยจริง ๆ
คนทั้งบ้านหน้าด้านไร้ยางอาย ยังกล้ามาทำเป็นวางท่าต่อหน้าเธออีกหรือ?
เธอยังตีไม่สะใจ จึงถอดรองเท้าแตะแล้วฟาดใส่หน้าอีกฝ่ายไม่ยั้ง
ได้ยินเพียงเสียง “เพี๊ยะ... เพี๊ยะ... เพี๊ยะ...” ใบหน้าบวมเป่งเหมือนหัวหมู ฟันร่วงไปหลายซี่ เลือดไหลจากมุมปากลงมา
ตั้งแต่จางกุ้ยหลานได้ขึ้นเป็นใหญ่ เธอไม่เคยถูกใครตีแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะจากไป๋หลีที่เธอดูถูกมาตลอด
เธอคลุ้มคลั่งราวกับเสียสติ กางเล็บกางมือพุ่งเข้าใส่ “อีสารเลว! นังสารเลว ฉันจะสู้กับแกให้ตายไปข้าง!”
จางกุ้ยหลานเอาหัวพุ่งใส่ท้องของไป๋หลี ไป๋หลีใช้ศอกกดลงอย่างแรง กระแทกเข้าที่กระดูกคอของจางกุ้ยหลาน
ภาพตรงหน้าของเธอมืดสนิท เกือบคิดว่ากระดูกคอหัก ความหวาดผวาผุดขึ้นในใจ
วินาทีถัดมา ร่างของเธอก็ลอยละลิ่ว ก่อนพุ่งตรงไปกระแทกซ่งเจี้ยนกั๋วเต็มแรง
ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็ร้องโหยหวนพร้อมกันจนแทบถล่มหลังคา
ซ่งเจินจูที่เห็นพ่อแม่ถูกทำร้ายก็โกรธจนตาแดง
“ไป๋หลี แกมันลูกอกตัญญู! แม่ฉันทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนเพื่อครอบครัว ถึงไม่มีความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก แกกินของพ่อฉัน ดื่มของพ่อฉัน อยู่บ้านพ่อฉัน แกมันเดรัจฉานที่กล้าตีพ่อแท้ ๆ วันนี้ฉันจะสั่งสอนให้แกเป็นคนเอง!”
เธอไม่กลัวไป๋หลีหรอก ในฐานะผู้ยิ่งใหญ่แห่งหน่วยเดินทางข้ามโลก เธอเจอคนมาแล้วตั้งเท่าไร?
เธอได้รับความรักทั้งหมดจากคนในบ้าน แย่งทรัพยากรของไป๋หลีซึ่งเป็นนางเอกไป ผู้ชายทุกคนต่างพากันวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ
ไป๋หลีเป็นตัวอะไร ก็แค่ตัวประกอบเอ็นพีซีธรรมดาที่ไม่มีความสำคัญ
อย่างมากก็เป็นได้แค่หมารับใช้เธอ
เธอคือนางเอกผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นศูนย์กลางของโลกอย่างแท้จริง
เธอทะลุมิติไปโลกไหน ผู้หญิงที่เป็นผู้มีโชคชะตาของโลกนั้นก็ต้องหลีกทางให้เธอ
ไป๋หลีคงเสียสติไปแล้ว วันนี้เธอต้องซ้อมให้กลัวจนหัวหด
เป็นหมาก็ต้องรู้จักเจียมตัวว่าเป็นหมา
แต่ก่อนที่เธอจะเข้าใกล้ มือเรียวคู่หนึ่งก็บีบคอเธอ ความรู้สึกขาดอากาศหายใจอย่างรุนแรงถาโถมเข้ามา
ความมั่นใจบนใบหน้าของซ่งเจินจูแข็งค้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความไม่อยากเชื่อ
เธอเบิกตากว้างราวกับระฆัง แล้วกรีดร้องว่า “เป็นไปไม่ได้! เธอขวางฉันได้ยังไง?”
ร่างกายของเธอผ่านการเสริมแกร่งจากระบบมาแล้ว
ทำไมถึงถูกไป๋หลี ผู้หญิงพื้นถิ่นไร้ประโยชน์ ใช้ท่าล็อกคอได้ในกระบวนท่าเดียว?
ตกลงมีอะไรผิดพลาดกันแน่?
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ อากาศในอกเหลือน้อยลงทุกที เธอตบมือของไป๋หลีพลางพูดว่า “แค่ก ๆ ๆ ปล่อย...ปล่อยฉัน”
ไป๋หลีเลิกคิ้วงามขึ้นเล็กน้อย สีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ปล่อยแกหรือ? ไอ้ไก่อ่อนที่ไม่รู้จักประมาณตัวเอง แกก็ไร้ประโยชน์เหมือนพ่อแท้ ๆ ที่เกาะผู้หญิงกินนั่นแหละ แค่ฉันออกแรงนิดเดียวก็ทำให้แกตายคามือได้แล้ว
สมกับเป็นลูกแม่แกจริง ๆ สันดานสำส่อนแก้ไม่หาย วัน ๆ เอาแต่เสแสร้งไม่เลิก ตีแกยังกลัวมือฉันจะสกปรกเลย ฉันว่าแกไม่ควรชื่อซ่งเจินจูหรอก น่าจะชื่อซ่งหมูตัวเมีย ซ่งหมูโง่ ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
พอได้ยินไป๋หลีเยาะเย้ยตัวเอง ซ่งเจินจูก็แทบคลั่ง
เธอพร่ำเรียกในใจไม่หยุด “ระบบ...ระบบ...ออกมาเดี๋ยวนี้ ฉันจะฆีนังผู้หญิงสารเลวนี่!”
【ที่รักทั้งหลาย เปิดเรื่องใหม่แล้วนะคะ ช่วงแรกอาจจะมีสูตรสำเร็จอยู่บ้าง คนรู้ก็รู้กัน เพราะฉันมันสายบ้าน ๆ ฮ่า ๆ ๆ แต่คิดว่าน่าจะไม่ต้องลงชนบท ไม่ต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย ไม่ต้องไปตลาดมืด เราจะเดินหน้าความสะใจให้ถึงที่สุด ใครไม่ชอบก็อย่าด่าฉันเลยนะ ฮือ ๆ ๆ ฉันทนคำด่าไม่ไหว โดนด่ามาก ๆ ก็จะใจพังจนหัวร้อน (｀Δ´)! ใครชอบก็เพิ่มเข้าชั้นหนังสือ กดติดตามตอนใหม่กันด้วยนะ รักทุกคน จุ๊บ ๆ】