น่าเสียดาย ระบบไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ มีเพียงเสียงกระแสไฟฟ้าซ่า ๆ ดังอยู่ในหัว
ไป๋หลีมองซ่งเจินจูราวกับมองขยะ ซ่งเจินจูเลือดขึ้นหน้า ตะโกนอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้นว่า “ไป๋หลี ฉัน...ต้องฆ่าแกให้ได้”
“แกอยากฆ่าฉันเหรอ?”
น้ำเสียงของไป๋หลีเย็นชาไร้ความรู้สึก แววตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือด
ซ่งเจินจูใจหายวาบ สาวเท้าอ้าปากหมายจะกัดกระดูกมือของไป๋หลีให้หัก
แต่ไป๋หลีเร็วกว่ามาก เธอหยิบถุงเท้าเหม็น ๆ บนพื้นยัดใส่ปากอีกฝ่ายทันที
ท่ามกลางความมึนงง ซ่งเจินจูห้อยร่างครึ่งท่อนอยู่นอกหน้าต่าง บ้านตระกูลไป๋อยู่ชั้นสาม สูงจากพื้นถึง 15 เมตร
ร่างของซ่งเจินจูสั่นโงนเงน เธอกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวว่า “อ๊า แม่ ช่วยฉันด้วย ฉันไม่อยากตาย พ่อ รีบดึงเธอไว้สิ เธอบ้าไปแล้ว เธอจะฆ่าฉัน!”
เธอกลัวแล้ว คราวนี้กลัวจริง ๆ
ถ้าเธอตายไป แล้วจะใช้ชีวิตอย่างนางเอกผู้เห็นแก่ตัวที่ใช้ชีวิตหรูหราได้ยังไง?
เธอไม่ยอม เธอยังต้องดูดโชคชะตาของไป๋หลีให้หมด แล้วจะได้สวยขึ้นเรื่อย ๆ
ไป๋หลีมีหน้าที่ถูกเธอเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า ใครใช้ให้เธอเป็นคนโปรดของสวรรค์ล่ะ
ตัวประกอบทุกคนมีหน้าที่เป็นแค่ฉากหลังให้เธอเท่านั้น
จางกุ้ยหลานที่นอนครวญครางอยู่บนพื้นเห็นลูกสาวสุดที่รักกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต
เธอถลึงตาใส่ไป๋หลีแล้วตะโกนลั่นว่า “อีลูกไม่มีแม่สารเลว รีบปล่อยลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้ แกมันตัวซวย ทำแม่ตัวเองตายแล้วยังจะมาทำพวกเราตายอีก ลูกสาวฉันไปทำอะไรให้แก ถึงได้ทำร้ายเธอขนาดนี้? แกเห็นว่าเธอสวยแล้วอิจฉาหรือไง! เหมือนแม่สำส่อนของแกไม่มีผิด ทำไมแกไม่ตาย ๆ ไปซะ!”
เธอคิดว่าคำพูดพวกนี้จะจี้ใจดำไป๋หลีได้
ปกติไป๋หลีมอมแมม ส่วนลูกสาวของเธอสวยสะดุดตา ใครบ้างไม่ชมว่าเธอเลี้ยงลูกสาวได้ดี
มีลูกชายของเจ้าหน้าที่ตั้งหลายบ้านอยากแต่งกับลูกสาวเธอ! เพราะซ่งเจินจู เธอถึงได้มีหน้ามีตาเหนือคนอื่น
ไป๋หลีนับเป็นอะไรได้ แค่แมลงคลานในร่องน้ำสกปรก
แม่ของไป๋หลียังสู้เธอไม่ได้ ตัวไป๋หลีก็ต้องเป็นหมารับใช้ให้ซ่งเจินจู ใครใช้ให้เกิดมาชีวิตต่ำต้อยล่ะ
ไป๋หลีมองใบหน้าชวนหลงใหลของซ่งเจินจู ความมุ่งร้ายในแววตายิ่งทวีขึ้น
ใช้โชคชะตาของเธอเพื่อทำให้ตัวเองสวยใช่ไหม?
ดีมาก!
เอาของของเธอไปเท่าไรก็ต้องคืนมาให้หมด ถ้าคืนไม่ได้ก็ไปตายซะ
นางร้ายงั้นเหรอ? เธอจะเอาความชั่วจัดการความชั่วเอง
ไป๋หลีเป็นนางเอกผู้ถูกลิขิตในนิยาย แต่กลับถูกนางร้ายสูบโชคชะตาจนหมด สุดท้ายต้องตายอย่างน่าอนาถและถูกจับแต่งงานกับศพ!
เธอทำอะไรผิด?
ไป๋หลีคว้าชามแตกที่บิ่นเป็นรอยจากขอบหน้าต่างขึ้นมา แล้วฟาดจนแตกเสียงดังเพล้ง
เปลือกตาซ่งเจินจูกระตุก ความเย็นวาบแล่นขึ้นมาจากฝ่าเท้า
ไป๋หลีหยิบเศษกระเบื้องที่คมที่สุดขึ้นมา ท่าทางราวกับปีศาจ
ซ่งเจินจูเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร หนังศีรษะชาวาบ กรีดร้องเสียงแหลมเหมือนตัวตุ่นว่า “อ๊า ๆ อย่าเข้ามานะ!”
ยัยบ้านี่จะทำอะไร?
เธอจะทำลายใบหน้าที่ตัวเองภาคภูมิใจหรือไง
ไม่ได้!
เธอร้องเรียกระบบในใจอย่างบ้าคลั่ง “ระบบ ระบบ รีบออกมาสิ ไอ้ของไร้ประโยชน์!”
น่าเสียดาย ระบบไม่ตอบกลับ
ซ่งเจินจูทะลุมิติมาหลายโลก นี่เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสความสิ้นหวังอย่างแท้จริง
ไป๋หลียิ้มอย่างมุ่งร้าย ก่อนแทงเศษกระเบื้องคมกริบเข้าไปที่ดวงตาของซ่งเจินจู
รูม่านตาของซ่งเจินจูสั่นไหวอย่างห้ามไม่อยู่ “บ้าไปแล้ว ไป๋หลี แกมันบ้า อ๊า...”
เธอมีสีหน้าหวาดกลัว ดิ้นรนเท่าไรก็หลุดไม่ออก
ยัยตัวแสบคนนี้ไปเอาแรงมาจากไหน ทำไมถึงได้แรงขนาดนี้?
เธอไม่อยากตาบอด!
20 เซนติเมตร...10 เซนติเมตร...5 เซนติเมตร เศษกระเบื้องขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ในสายตาของซ่งเจินจู
จางกุ้ยหลานคลานตะเกียกตะกายเข้ามา ร้องจนเสียงแหบแห้งว่า “อย่า...ไป๋หลี แกมันบ้า ปล่อยลูกสาวฉันนะ แกต้องทำลายบ้านนี้ให้ได้ก่อนถึงจะพอใจหรือไง?”
เสียงของซ่งเจี้ยนกั๋วดังกึกก้องจนหูแทบดับ “ไป๋หลี ถ้าแกกล้าทำร้ายน้องสาว ฉันจะตัดขาดพ่อลูกกับแก!”
ไป๋หลีชะงักมือ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ด้วยเหรอ?
เศษกระเบื้องหยุดอยู่ห่างจากดวงตาซ่งเจินจูเพียง 1 เซนติเมตร จู่ ๆ เธอก็รู้สึกเย็นวาบตรงหว่างขา ของเหลวสีเหลืองอ่อนหยดลงพื้นทีละหยด กลิ่นฉุนของปัสสาวะคลุ้งไปทั่ว
ซ่งเจี้ยนกั๋วคิดว่าเธอกลัวแล้ว จึงสั่งว่า “รีบปล่อยน้องสาวแก แล้วคุกเข่าก้มกราบเธอซะ สัญญาว่าจะยกงานกับสินเดิมของแกให้เธอ พวกเราถึงจะยกโทษให้”
แววตาของไป๋หลีเย็นเยียบ หึ คิดคำนวณได้สวยหรูจริง ๆ
อยากได้สินเดิมที่แม่ทิ้งไว้ให้เธอ ซ่งเจินจูคู่ควรด้วยเหรอ?
เธอเหลือบมองอีกฝ่าย “หน้าตาขี้เหร่แล้วยังเพ้อฝันเก่งนะ แกมันไอ้กระจอกที่เกาะกินมรดกคนอื่น สมควรแล้วที่ต้องไร้ลูกหลาน สุดท้ายคงไม่มีใครมาเคาะอ่างให้แกหรอก”
พอได้ยินเธอสาปแช่ง ซ่งเจี้ยนกั๋วก็หน้าดำคล้ำ “ไป๋หลี ฉันเป็นพ่อแกนะ แกกล้าพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง ฉันตามใจแกมากเกินไปจริง ๆ!”
ซ่งเจี้ยนกั๋วอาศัยที่ตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัว ปกติแค่ไป๋หลีทำอะไรไม่ถูกใจก็ถูกตีด้วยไม้ฟาดด้วยแส้ จนร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผลพาดไขว้
แม่ลูกจางกุ้ยหลานกับซ่งเจินจูยังคอยยุยงซ้ำเติม แถมสาดน้ำเกลือใส่เธอด้วย
อ้างว่าเป็นการฆ่าเชื้อ
คนทั้งบ้านชั่วช้าจนมีหนองไหลจากฝ่าเท้าและมีแผลผุดบนหัว
วันนี้เธอจะทวงคืนทุกอย่างแทนเจ้าของร่างเดิม ทั้งต้นทั้งดอก
ไม่ปล่อยใครไว้แม้แต่คนเดียว
ไป๋หลีไม่เปิดโอกาสให้ซ่งเจินจู ซ่งเจินจูไม่ใช่ภูมิใจกับใบหน้านี้ที่สุดหรือไง?
เธอก็จะทำลายมันซะ
เศษกระเบื้องคมกริบเปลี่ยนทิศ ก่อนกรีดลงบนแก้มขาวเนียนของซ่งเจินจูอย่างแรง
เนื้อเปิดออก เลือดสีแดงสดไหลทะลัก
ความเจ็บปวดรุนแรงบนใบหน้าทำให้ซ่งเจินจูโกรธจนขาดสติ เธอสาปแช่งว่า “หน้าฉัน หน้าฉัน ไป๋หลี ยัยสารเลว แกต้องตายไม่ดี ฉันจะสู้กับแกให้ถึงที่สุด!”
แววตาอาฆาตของเธอแทบอยากฉีกไป๋หลีเป็นชิ้น ๆ
ไป๋หลีไม่กลัว หึ ๆ ชอบจังเลยเวลาที่แกเกลียดฉัน แต่ทำอะไรฉันไม่ได้
แววตาของเธอฉายแววสนุกสนาน เธอพลิกเศษกระเบื้องในมือแล้วกรีดซ้ำเป็นแผลที่สอง ก่อนตามด้วยแผลที่สาม
ใบหน้าซ่งเจินจูเปื้อนเลือดจนดูน่ากลัวราวกับปีศาจ
ใจร้ายเหรอ? ไม่เห็นจะรู้สึกเลย เมื่อเทียบกับสิ่งที่เธอทำกับเจ้าของร่างเดิม
ไป๋หลียังรู้สึกว่าตัวเองใจดีเกินไปด้วยซ้ำ
ซ่งเจินจูเจ็บจนตัวสั่น เมื่อมองไป๋หลีด้วยสายตาหวาดกลัว
เธอไม่ใช่คน เธอเป็นปีศาจ!
ไป๋หลีสบกับแววตาไม่ยอมแพ้ของเธอ ก่อนตบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างยั่วเย้า “แกนี่สมองทึ่ม ปากก็เหม็น คายแต่ขี้ออกมาแล้วยังไม่ยอมรับอีก ทำตัวแบบนี้ ต่อให้พิงภูเขา ภูเขาก็ถล่ม พิงคน คนก็หนี พิงแม่น้ำ แม่น้ำก็แห้ง พิงหมา หมายังหงายท้อง
หน้าตาสุ่มมา ชีวิตก็หมดอายุแล้ว ฉันสรุปชีวิตแกให้แปดคำ—เกิดมาเหลวไหล ใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า”
“ส่วนแกด้วย”
เธอชี้ไปที่จางกุ้ยหลานซึ่งนอนหมดสภาพอยู่บนพื้น “ปากเล็ก ฟันเหยิน ในจมูกยังมีตุ่มน้ำ ใส่เสื้อคลุมแล้วทำเหมือนโจร โหนกแก้มก็สูง ทำผัวทำลูกตาย วาสนาน้อย ชีวิตขมขื่น เกิดมาเพื่อรับใช้คนอื่นไปทั้งชีวิต”
“ส่วนแก ไอ้ผู้ชายกินแรงเมีย ไม่ตีสามวันก็ขึ้นไปรื้อกระเบื้อง ไม่ด่าสามวันก็เอามือเกาเป้า พวกตัวตลกสามตัวอย่างพวกแก แค่มองก็ทำฉันสั่นไปทั้งตัวแล้ว”
ด่าจบแล้วไป๋หลีก็รู้สึกโล่งใจสุด ๆ
ใช่ ต้องทำแบบนี้แหละ
ถ้าเธออยู่ไม่เป็นสุข ก็อย่าหวังว่าจะมีใครได้ใช้ชีวิตดี ๆ
ไป๋หลีโยนซ่งเจินจูออกจากมือด้วยความรังเกียจ แล้วเตะซ่งเจี้ยนกั๋วอีกหนึ่งที
เสียงกรีดร้องสามเสียงดังทะลุฟ้า
ไป๋หลีปัดมือ เดินเข้าไปสองก้าว ทั้งสามคนกอดกันกลมอย่างน่าเวทนาและไร้ทางสู้
ซ่งเจี้ยนกั๋วตะคอกอย่างโหดเหี้ยมว่า “ไป๋หลี ลูกอกตัญญู ฉันไปทำกรรมอะไรไว้ถึงได้มีลูกใจคอโหดเหี้ยมอย่างแก ถ้ารู้แต่แรกฉันจับแกยัดถังปัสสาวะให้จมน้ำตายไปซะก็ดี จะได้ไม่ต้องให้แกมาทำลายบ้านนี้!”
ไป๋หลีชี้ตัวเอง ท้าทายว่า “เขาเรียกว่าทำเหตุอะไรไว้ก็ได้ผลแบบนั้นไง ผลกรรมของพวกแกก็คือฉัน!”