นิยายเรื่องใหม่ของฉาชาเปิดให้อ่านแล้วนะทุกคน ถ้าชอบก็ช่วยกดสะสม เอ้ย กดเก็บเข้าชั้น แล้วให้คะแนนห้าดาวกันหน่อยได้ไหม?
ขอให้ทุกคนที่กดเก็บเข้าชั้นและให้คะแนนห้าดาว ในปี 2026 มีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามา เคราะห์ร้ายจงปลิวหาย เงินทองไหลมาเทมา สมปรารถนาทุกประการ!
เป็นนิยายสะใจนะ
~~~~~~~~
“เจ็บ! ออกไป เจ็บนะ”
สมองของลั่วชิงเหยาสะลึมสะลือ แต่เธอก็ยังรู้สึกเจ็บได้อย่างชัดเจน
“เจ็บก็ต้องทน เธอเป็นคนยั่วฉันเอง!”
ให้ตายสิ เธอหูแว่วไปหรือเปล่า?
เสียงเพราะจัง!
ลั่วชิงเหยาอยากรู้ว่าเสียงนั้นมาจากไหน แต่ตอนนี้เธอเจ็บเหลือเกิน
ยิ่งมีความรู้สึกเหมือนก้อนหินหนักอึ้งทับอยู่บนอก ก็ยิ่งทำให้หายใจไม่ออก
เธอพยายามแกว่งมือเล็ก ๆ ผลัก ‘ก้อนหิน’ ที่หนักราวพันชั่งออกจากอก แต่กลับไม่มีแรงแม้แต่น้อย
ให้ตายสิ!
นี่ฉันกำลังจะตายหรือไง?
ลั่วชิงเหยาโมโหจนสบถด่า: ชิงอวี่ ฉันดีกับแกขนาดนี้ แกยังทรยศฉันอีกเหรอ?
—ถ้าฉันไม่ตาย ฉันจะสับแกให้เป็นหมื่นชิ้น!
แต่ความเจ็บปวดทำให้ลั่วชิงเหยาไม่มีแรงแม้แต่จะด่า
เธอฝืนลืมตาขึ้น อยากรู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้น ทว่าตรงหน้าเห็นเพียงแสงจันทร์สลัว ๆ
แต่สายตาของเธอดี จึงเห็นว่าเหนือศีรษะ…มีใบหน้าผู้ชายอยู่!
แม้แสงจันทร์จะริบหรี่ แต่ลั่วชิงเหยาก็ถูกใบหน้านั้นดึงดูดทันที!
—สวรรค์ นี่เป็นหนุ่มหล่อไร้ที่ติที่ฟ้าประทานให้ก่อนฉันตายหรือเปล่า?
รูปหน้า เครื่องหน้า ริมฝีปากบาง…ไม่มีตรงไหนไม่ตรงสเปกของลั่วชิงเหยา…
—ถึงจะเจ็บมากที่ถูกระเบิดกระเด็น แต่ก่อนตายฟ้าส่งหนุ่มหล่อมาให้…คุ้มแล้ว!
หัวใจดวงน้อยของลั่วชิงเหยาเต้นแรง ในเมื่อยังไงก็ต้องตายอยู่แล้ว ก่อนตายได้ลองสักครั้ง…ชีวิตนี้ก็ไม่เสียเปล่า!
“หนุ่มหล่อ คุณชื่ออะไร?”
“ใครส่งคุณมาที่นี่เหรอ? คุณหล่อมากเลย ฉันชอบคุณสุด ๆ!”
“ฉันมีเงินเยอะมาก ฉันจะบอกรหัสโทรศัพท์กับรหัสบัญชีธนาคารให้คุณ ต่อไปของพวกนี้ก็เป็นของคุณแล้ว!”
ฟู่เป่ยหานกัดฟันออกแรง
เดิมทีเขาคิดว่าจะอดทนไว้ก่อน เป็นถึงราชาทหารผู้เกรียงไกร จะโดนยาแค่นี้ทำให้ล้มได้ยังไง?
แต่ยานี่แรงเกินไปจริง ๆ ถ้าเขาฝืนทนต่อไป ร่างกายคงพังแน่!
เขาทนไม่ไหว!
เขาจะพิการไม่ได้!
ได้ยินคำพูดอ้อแอ้เป็นชุดของลั่วชิงเหยา ซึ่งฟังดูเหมือนกำลังยั่วเขา ฟู่เป่ยหานก็อยากบีบคอคนใต้ร่างให้ตายคามือ
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเรี่ยวแรงจะทำแบบนั้น ในหัวมีแต่ความปรารถนาอันเร่าร้อน
เขาฝืนยกมือข้างหนึ่งขึ้น จับมือเล็ก ๆ ที่กำลังลูบคลำมั่วซั่วบนอกของเธอไว้แน่นเหนือศีรษะ…
เขาตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดว่า “หุบปาก!”
“ลั่วชิงเหยา ถ้าเธอยังพูดอีก ฉันจะอุดปากเธอซะ!”
ผู้ชายคนนี้ดุชะมัด ดุกว่าเป้าหมายที่เธอเคยลอบสังหารทุกคนเสียอีก
แต่เสียงเพราะมาก แถมยังแมนสุด ๆ เป็นผู้ชายในฝันของเธอ ตายไปก็ไม่เสียดายแล้ว!
ไม่มีใครรู้ว่าลั่วชิงเหยาไม่เพียงเป็นคนชอบหน้าตา แต่ยังชอบเสียงเพราะด้วย
เป้าหมายลอบสังหารคนไหนเสียงเพราะ เธอก็มักจะปล่อยให้เขามีชีวิตต่ออีกสักพัก
ท่ามกลางความหล่อเหลา ลั่วชิงเหยาหยุดดิ้น ยกมือทั้งสองข้างขึ้นยอมแพ้ แล้วนอนชมหนุ่มหล่อเงียบ ๆ ในที่สุดภาพตรงหน้าก็มืดสนิท…
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ลั่วชิงเหยาก็รู้สึกเจ็บไปทั้งตัวอีกครั้ง
ความเจ็บครั้งนี้ไม่ถึงกับเจ็บปวดแสนสาหัสเหมือนตอนแรก แต่ราวกับทั้งตัวถูกรถทับมา
—เธอไม่ได้ตายไปแล้วเหรอ?
—ผียังรู้สึกเจ็บได้ด้วยเหรอ?
ลั่วชิงเหยาลืมตาขึ้น
แต่พอลืมตา เธอก็เห็นแผ่นไม้กระดานบนเพดาน ผนังปูนรอบด้าน และภาพบุคคลผู้ยิ่งใหญ่บนผนังซึ่งบ่งบอกถึงยุคสมัย…
“ที่นี่ที่ไหน?”
“ฉันยังไม่ตายเหรอ?”
ลั่วชิงเหยาตกใจจนสะดุ้งลุกพรวดขึ้นมา…
ห้องนี้มีพื้นที่ประมาณ 15 ตารางเมตร
เตียงเหล็กสองชั้น ตู้ลิ้นชักห้าชั้น ตู้เสื้อผ้าไม้ทาสี ทุกอย่างบอกเธอชัดเจนว่านี่ไม่ใช่ห้องของเธอ!
เธอก้มลงมองผ้าห่มลายดอกสีฟ้าบนพื้นแดงที่คลุมตัวอยู่…
ลั่วชิงเหยาอ้าปากค้าง: สวรรค์ ฉันไม่ได้ฝันไป แต่ทะลุมิติมาจริง ๆ แล้วฉันกับหนุ่มหล่อ…?
ลั่วชิงเหยามัวแต่ยุ่งหาเงินมาตลอด ยังไม่เคยแม้แต่จะจับมือของนายแบบเลยด้วยซ้ำ!
—ทำไมถึง…ทำไมถึง…ฉันรักษาความบริสุทธิ์มาตั้ง 25 ปี!
—แล้วคนต้นเหตุคนนั้นเป็นใคร?
เธอหันมองไปรอบ ๆ แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ข้างกายเลย
พอเลิกผ้าห่มขึ้น ลั่วชิงเหยาก็เห็นว่าผ้าปูที่นอนสีขาวยับยู่ยี่ไปหมด!
—จบเห่แล้ว!
—เธอโดนผู้ชายกดทับจริง ๆ ด้วย
—ไอ้ผู้ชายเฮงซวย ใช้เธอเสร็จแล้วหนีไปเหรอ?
“เจ็บก็ต้องทน เธอเป็นคนยั่วฉันเอง”
ตอนนั้นเอง ประโยคนั้นก็ดังขึ้นในหัวของลั่วชิงเหยา
เธอตบหน้าผากฉาด ทันใดนั้นก็เหมือนมีฝูงกาโบยบินผ่านเหนือศีรษะ…ให้ตายสิ เป็นฉันเอง…
ไม่!
เป็นร่างเดิมต่างหากที่กดขืนคนอื่น!
หลังจากถูกกดทับแล้ว…ผู้ชายก็หนีไป!
ยังดีที่เขาไม่ได้บีบคอเธอตาย!
(´°̥̥̥̥̥̥̥̥ω°̥̥̥̥̥̥̥̥‘)
ลั่วชิงเหยาลูบคอตัวเอง รู้สึกเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา
การได้เกิดใหม่เป็นเรื่องดี แต่เธอกลับทะลุมิติมาเป็นผู้หญิงที่ข่มขืนผู้ชาย!
เธอเป็นใคร?
ที่นี่คือที่ไหน?
ทำไมร่างเดิมถึงวางยาเจ้าหนุ่มหล่อคนนั้น?
ระหว่างที่ลั่วชิงเหยากำลังเกาหัวแกรก ๆ เสียงฝีเท้าสับสนก็ดังขึ้นด้านนอก
จากนั้นเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังเข้าหูเธอ
“ฉันไม่ได้โกหกพวกคุณนะ ฉันเห็นผู้ชายคนหนึ่งเข้าไปในบ้านเธอจริง ๆ จนตอนนี้ก็ยังไม่ออกมาเลย”
“หัวหน้าอู๋ ลั่วชิงเหยาเป็นสาวโสด แถมสองวันนี้พ่อแม่ของเธอก็ไม่อยู่บ้านด้วย”
“ดึกดื่นป่านนี้มีผู้ชายเข้าไปในห้องเธอ แล้วจนตอนนี้ก็ยังไม่ออกมา ถ้าไม่ใช่มั่วผู้ชายแล้วจะเป็นอะไร?”
“พังประตูเข้าไป จับพวกเขาไว้ พรุ่งนี้เอาไปประจานเดินรอบเมือง!”
เสียงนี้ฟังคุ้น ๆ อยู่บ้าง
แต่ลั่วชิงเหยาไม่รู้ว่าเป็นใคร เพราะความทรงจำของร่างเดิมหายไปหมดแล้ว
แต่เธอไม่ได้โง่ เธอรู้ว่าผู้หญิงคนนี้พาคนมาจับชู้!
—ให้ตายเถอะ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?
—รู้ได้ยังไงว่ามีผู้ชายเข้ามาในบ้านเธอตอนดึกดื่น?
—เป็นศัตรูเหรอ?
แล้วผู้ชายคนนั้นล่ะ ไหนบอกว่ายังไม่ออกไป แล้วเขาซ่อนอยู่ที่ไหน?
หรือว่ายังอยู่ในบ้าน?
ขณะที่ลั่วชิงเหยาขมวดคิ้ว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นแล้ว “เสี่ยวลั่ว เปิดประตู”
“เสี่ยวลั่ว อยู่ไหม?”
“อยู่แน่นอนสิ ฟ้าเพิ่งสาง จะไปไหนได้?”
“ลั่วชิงเหยา เปิดประตู! เธอแอบมั่วผู้ชาย ส่งผู้ชายเถื่อนออกมาเดี๋ยวนี้!”
เสียงเคาะประตูดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนเสียงคุ้นหูนั้นก็แหลมสูงขึ้นกว่าเดิม
ลั่วชิงเหยาไม่ใช่คนโง่ ไม่นานก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
—คนพวกนี้มาจับชู้นี่เอง!
ให้ตายสิ ร่างเดิมเป็นใครกันแน่?
ทำไมถึงมีคนคอยจับตาดูอยู่ตลอด?
แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาคิดมาก
“เก็บ!”
เธอมองไฝแดงรูปดอกเหมยบนมือ พอตั้งใจ ผ้าห่มกับผ้าปูที่นอนก็หายวับเข้าไปในมิติทันที
จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยความเร็วราวกับลม…
แล้วฉีดสเปรย์ปรับอากาศไร้สีไร้กลิ่นหนึ่งขวด
“ใครน่ะ?”
“มารบกวนฝันดีของคนอื่นกลางดึกแบบนี้ เป็นบ้าหรือไง?”
ไม่กี่นาทีต่อมา ลั่วชิงเหยาลากรองเท้าไปด้วย ขยี้ตาไปด้วย เปิดประตูออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความฝัน…
ด้านนอกประตูมีคนยืนอยู่เจ็ดแปดคน
ทั้งผู้ชายและผู้หญิง
ผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่หน้าสุด คนหนึ่งสูงวัย อีกคนยังสาว
คนสูงวัยอายุราว 50 ปี ผมสั้นประบ่า
เธอสวมเสื้อจงซานสีหม่น กางเกงเป้าต่ำสีน้ำเงิน รองเท้าผ้าดินสีดำมีสายรัด และยังสวมปลอกแขนแดงด้วย
สีหน้าเคร่งขรึม ดูยังไงก็เหมือนป้าประจำคณะกรรมการชุมชน
ส่วนคนสาวอายุราว 20 ปี
เธอถักเปียสองข้าง สวมเสื้อบุนวมผ้าลายดอกสีดำบนพื้นแดง และรองเท้าหนังสีดำคู่เล็ก
ลั่วชิงเหยากระตุกมุมปาก: ยายแก่หน้าตาน่าเกลียดนี่มาจากไหน?
ตอนนี้บนใบหน้าของเธอยังมีร่องรอยความตื่นเต้นอยู่…
—ให้ตายสิ ดูท่าผู้หญิงคนนี้จะมีเรื่องบาดหมางกับร่างเดิม!
ลั่วชิงเหยาไม่เคยขาดแคลนศัตรู
แม้ตอนนี้เธอจะยังไม่รู้สถานการณ์ แต่ด้วยนิสัยของเธอที่ไม่ยอมให้ใครรังแก จึงตัดสินใจชิงลงมือก่อน!
“พวกคุณเป็นใคร? มาบ้านฉันกลางดึกทำไม?”
“มารบกวนฝันดีของคนอื่นมันเสียมารยาท ไม่รู้หรือไง?”
แอบมีผู้ชาย แล้วยังทำท่าภูมิใจอีกเหรอ?
ตอนนั้นหญิงสาวก็พูดขึ้นว่า “ลั่วชิงเหยา เธอเก่งนักนะ ถึงกับแกล้งทำเป็นความจำเสื่อมได้ด้วยเหรอ?”
“หัวหน้าอู๋ เห็นไหมคะ เธอร้อนตัวแล้ว รีบเข้าไปจับคนเลย!”