กลัวบ้าอะไรล่ะ!
ลั่วชิงเหยาอยากต่อยคนขึ้นมา
เธอเป็นถึงอัจฉริยะหน่วยรบพิเศษแห่งแคว้นเซี่ย จะรู้สึกผิดได้ยังไง?
ก็แค่เผลอนอนกับผู้ชายคนหนึ่งเองไม่ใช่หรือไง?
จะเป็นเรื่องใหญ่โตอะไรนักหนา?
นังผู้หญิงนี่คิดจะทำให้เจ้าของร่างเดิมเสียชื่อเสียงจนป่นปี้หรือไง?
ตอนนี้เธอก็คือเจ้าของร่างเดิมแล้ว!
ต่อให้ผู้หญิงคนนั้นอยากทำ ก็ต้องดูด้วยว่าเธอยอมไหม!
ลั่วชิงเหยาดึงสติกลับมา ก่อนมองคนหน้าประตูอย่างระแวดระวัง “ฉันไม่รู้จักพวกคุณจริง ๆ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่ากำลังพูดเรื่องอะไรกัน”
“ฉันยังตื่นไม่เต็มตา อย่ามาหาเรื่องนะ มีอะไรก็ค่อยพูดพรุ่งนี้”
“บอกไว้ก่อนนะ ถ้าทำให้ฉันโมโหขึ้นมา ฉันอารมณ์ร้ายมาก!”
“รีบไปเลย อย่ามาทำให้ฉันโกรธ!”
อย่ามาหาเรื่องงั้นเหรอ?
หลี่เซียงเหมยหัวเราะออกมา!
“ลั่วชิงเหยา นี่เธอกล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไง?”
“หัวหน้าหวูเห็นไหม เธอรู้สึกผิดจริง ๆ ด้วย!”
“รีบเข้าไปค้นเลย ผู้ชายคนนั้นต้องยังอยู่ข้างในแน่!”
ยังคิดจะเข้าบ้านเธออีกเหรอ?
จะมาจับชู้เธอหรือไง?
นังบ้าที่ไหนกัน!
เสือไม่คำราม คิดว่าแม่เป็นแมวป่วยหรือไง?
ลั่วชิงเหยาหรี่ตาลง...
“เพียะ!”
สิ้นเสียง เธอก็ตบหน้าหลี่เซียงเหมยฉาดหนึ่งโดยไม่คิดให้เสียเวลา...
ปกติเธอไม่ใช่คนที่จะยอมใครอยู่แล้ว
ชิงลงมือก่อนเป็นนิสัยจากอาชีพของลั่วชิงเหยา
“นังผู้หญิงชั่วที่ไหน กล้าดียังไงมาใส่ร้ายฉัน?”
“ฉันเป็นสาวโสด ต่อให้นอนกับผู้ชายแล้วมันยังไง?”
“อย่าว่าแต่ฉันไม่ได้แอบคบชู้เลย ต่อให้คบจริง ฉันก็ไม่ได้ไปยุ่งกับผู้ชายบ้านเธอสักหน่อย เธอจะมากระโดดโลดเต้นบ้าอะไรอยู่ตรงนี้!”
“จับชู้ก็ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา จับโจรก็ต้องมีของกลาง เธอไม่รู้หรือไง?”
“ปากก็มีแต่คำใส่ร้ายให้คนเสียชื่อ โธ่เอ๊ย ปากเธอเอาไว้ขี้หรือไง ถึงได้เหม็นขนาดนี้!”
ตบเดียวทำเอาหลี่เซียงเหมยมึนงง ใบหน้าขาวสะอาดของเธอแดงบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว...
“สหายลั่วชิงเหยา คุณห้ามทำร้ายคนตามใจชอบนะ การทำร้ายคนผิดกฎหมาย!”
“ทุกคน เข้าไปจับเธอมาให้ฉัน!”
อวดดีเกินไปแล้ว!
หัวหน้าหวูหน้าดำด้วยความโกรธจนตะโกนลั่น
ทำร้ายคนผิดกฎหมายงั้นเหรอ?
ลั่วชิงเหยาได้ยินแล้วก็มองผู้หญิงหน้าขรึมตรงหน้าอย่างดุดัน “คุณคือหัวหน้าหวูใช่ไหม?”
“ไม่มีหลักฐานก็จะจับคน แบบนี้ไม่ผิดกฎหมายหรือไง?”
“คนที่ปากเปล่าใส่ร้ายคนอื่นคุณไม่จับ กลับจะจับฉันที่ถูกใส่ร้ายเนี่ยนะ?”
“คิดว่าบ้านแม่ฉันไม่มีใครคอยหนุนหลังแล้วหรือไง?”
“ฉันอยากเห็นเหมือนกันว่าใครจะกล้าแตะต้องฉัน!”
“หัวหน้าหวู ตอนหลี่เซียงเหมยใส่ร้ายว่าฉันเสียความบริสุทธิ์ คุณกลับเงียบไม่พูดอะไรสักคำ”
“พอฉันสั่งสอนนังหมาบ้าที่เห่าไม่เลือกหน้า คุณกลับจะจับฉัน?”
“หรือว่าพวกคุณเป็นพวกเดียวกัน?”
“คุณก็เป็นผู้หญิง อายุปูนนี้แล้วคงมีลูกสาวเหมือนกันใช่ไหม?”
“คุณไม่รู้หรือไงว่าชื่อเสียงบริสุทธิ์ของผู้หญิงสำคัญแค่ไหน?”
“ถ้ามีคนมาใส่ร้ายลูกสาวคุณตามใจชอบ คุณยังจะทำท่าทางเหมือนกำลังทำตามหน้าที่อยู่ได้ไหม?”
“ปากสกปรกขนาดนี้ ถ้าฉันไม่ช่วยล้างให้ ไม่รู้อนาคตจะมีคนโดนเธอพ่นขี้ใส่อีกกี่คน!”
“เธอบอกว่ามีผู้ชายอยู่ในห้องฉัน ก็แปลว่ามีจริงหรือไง?”
“ฉันยังบอกได้เลยว่าห้องเธอมีผู้ชายแปลกหน้าเข้าออกทุกวัน แล้วทำไมพวกคุณไม่ไปจับล่ะ?”
“เพื่อใส่ร้ายฉัน เธอจงใจพาพวกคุณมา แต่พวกคุณกลับเชื่อกันง่าย ๆ? ฉันว่าพวกคุณเป็นพวกเดียวกันจริง ๆ!”
“เอาสิ! อยากจับก็เข้ามาเลย แต่จำเอาไว้ให้ดี!”
“ในเมื่อมาเพื่อจับชู้ ก็ไปหาผู้ชายคนนั้นออกมาให้ฉันเห็น”
“ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าใครกล้าลอบเข้ามาในบ้านฉัน!”
“ถ้าหาไม่เจอ... พวกคุณบุกมาใส่ร้ายฉันตามอำเภอใจ ฉันไม่ยอมเลิกราแน่!”
ลั่วชิงเหยาพูดรัวเป็นชุดจนสีหน้าหัวหน้าหวูเปลี่ยนไปทันที
—หรือว่าจะไม่มีจริง ๆ?
ตระกูลลั่วไม่ใช่บ้านธรรมดา
ถ้าไม่ใช่เพราะมีเหตุผลพิเศษ วันนี้เธอคงไม่มาหรอก
หัวหน้าหวูจึงลดเสียงลงทันที “สหายลั่วชิงเหยา ใจเย็นก่อนนะ”
“ถ้าคุณมั่นใจว่าตัวเองบริสุทธิ์ ก็ยิ่งควรให้พวกเราเข้าไปตรวจค้น”
ตรวจได้สิ!
ลั่วชิงเหยายืนขวางประตู มองเธอแล้วพูดว่า “หัวหน้าหวู ฉันยอมให้พวกคุณตรวจได้”
“แต่ถ้าตรวจแล้วไม่เจออะไร คุณจะชดใช้ให้ฉันยังไง?”
“ฉันเป็นสาวโสดที่ยังไม่ได้แต่งงาน ถูกพาคนมาค้นบ้านกลางดึกแบบนี้ ถ้าข่าวแพร่ออกไป ฉันจะยังมีชื่อเสียงเหลือไหม?”
“จะตรวจค้นก็ได้ แต่ถ้าคุณหาอะไรไม่เจอ...”
“หลังจากนี้ฉันจะพาคนไปเคาะประตูบ้านคุณกับนังผู้หญิงชั่วนี่ทุกคืนตอนดึก!”
หัวหน้าหวู “...”
หลี่เซียงเหมย “...”
ทุกคน “...”
ใคร ๆ ก็พูดว่าลูกสาวตระกูลลั่วทั้งเอาแต่ใจไร้เหตุผล ทั้งหยาบคายและวางอำนาจ ดูท่าจะพูดไม่ผิดจริง ๆ!
เห็นคนกลุ่มนี้ถูกตัวเองข่มจนเงียบ ลั่วชิงเหยาก็ยิ่งมั่นใจ
“เข้ามาสิ”
“ไม่ใช่ว่าจะตรวจค้นเหรอ?”
—หรือว่าข่าวจะผิดจริง ๆ?
หัวหน้าหวูเริ่มไม่แน่ใจ... ตระกูลลั่วก็ไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา...
ตอนที่ทุกคนกำลังทำอะไรไม่ถูก ร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็เบียดฝูงชนเข้ามา
“พวกคุณเป็นใคร มาทำอะไรหน้าบ้านผม?”
หน้าบ้านเขา?
—ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?
ชายที่มาใหม่สูงราว 180 เซนติเมตร รูปร่างผอมเพรียว ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป
หน้าตาหล่อใช้ได้ แม้ไม่ถึงกับงามล่มเมือง แต่ดูดีมีเสน่ห์แบบผู้ชายเต็มตัว
ลั่วชิงเหยาเป็นพวกหลงหน้าตา แต่เธอชอบผู้ชายที่ดูดีแบบผู้ชาย เพราะตัวเธอเองไม่ใช่คนดี...
เธอเกิดมาก็เป็นคนร้ายกาจอยู่แล้ว
เพราะอย่างนั้น ตอนเป็นนักฆ่า เธอจึงไม่เคยลังเลเวลาลงมือ
ขณะที่ลั่วชิงเหากำลังเดาว่าชายที่มาใหม่เป็นใคร หลี่เซียงเหมยก็ตาเป็นประกาย “ดีเลย ลั่วชิงเหยา เธอไม่ใช่ต้องการหลักฐานเหรอ?”
“คนนี้แหละชู้ของเธอใช่ไหม?”
“นี่ นายเป็นใคร!”
“มาอยู่ห้องเดียวกับสหายหญิงโสดกลางดึกแบบนี้ นายกำลังทำตัวเป็นอันธพาล รู้หรือเปล่า?”
พอเห็นผู้ชายหน้าประตู ลั่วชิงเหยาก็อึ้งไปเหมือนกัน: นี่ใครอีกล่ะ?
ไม่ใช่ผู้ชายคนเมื่อกี้นี่นา
ผู้ชายคนก่อนหล่อและสูงกว่านี้อีก
ทำไมกลางดึกถึงมีผู้ชายโผล่มาเยอะขนาดนี้?
ที่นี่มันที่ไหนกันแน่?
ลั่วชิงเหยากำลังเกาหัว ส่วนลั่วหมิงเฉิงหน้าดำทะมึน
ผู้หญิงคนนี้พูดอะไรของเธอ?
หาว่าเขาทำตัวเป็นอันธพาลงั้นเหรอ?
ลั่วหมิงเฉิงขมวดคิ้ว มองหลี่เซียงเหมยแล้วถามอย่างไม่พอใจ “สหาย คุณหมายความว่ายังไง?”
“ที่นี่คือบ้านผม ชิงเหยาเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของผม คุณกำลังใส่ร้ายผม!”
“คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร?”
อะไรนะ?
ผู้ชายตรงหน้าเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของลั่วชิงเหยาเหรอ?
ลั่วชิงเหยาอ้าปากค้าง: พี่ชายแท้ ๆ?
พี่ชายแท้ ๆ หน้าตาดีไม่เบาเลย!
หลี่เซียงเหมยได้ยินเช่นนั้นก็ประหลาดใจอย่างมาก
เธอส่ายหน้าซ้ำ ๆ “เป็นไปไม่ได้ ตระกูลลั่วจะมีลูกชายโตขนาดนี้ได้ยังไง? คิดจะหลอกใครกัน!”
ลั่วหมิงเฉิงได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
ไม่ได้กลับมาหลายปี คนพวกนี้คิดว่าเขาตายไปแล้วหรือไง?
เขาล้วงสมุดเล่มเล็กจากกระเป๋า แล้วยื่นให้หัวหน้าหวู “สวัสดีครับ นี่คือเอกสารประจำตัวของผม ผมเป็นลูกชายคนโตของตระกูลลั่ว ลั่วหมิงเฉิง”
“ผมเพิ่งกลับมาเยี่ยมบ้านเมื่อวาน ไม่คิดว่าจะถูกใส่ร้ายแบบนี้!”
หัวหน้าหวูรับไปดู มือสั่นขึ้นมา “คุณ... สวัสดีค่ะ... ผู้บังคับกองร้อยลั่ว...”
ลั่วหมิงเฉิงพยักหน้ารับ “ที่นี่คุณเป็นคนรับผิดชอบใช่ไหมครับ? ขอทราบชื่อหัวหน้าด้วยครับ”
“วันนี้พวกคุณมาทำอะไรกัน? ผมหวังว่าจะได้รับคำอธิบายที่ชัดเจนจากพวกคุณ!”