"ช่วงนี้ทุกคนระวังตัวไว้ด้วย เขตตะวันออกของเรามีนายพรานปีศาจสุดโหดมาประจำการอยู่ เธอดูเหมือนจะมีวิธีพิเศษในการระบุตัวปีศาจได้ พวกพ้องเราโดนเธอจัดการไปหลายรายแล้ว"
"นี่คือรูปถ่ายของเธอ"
"อีกอย่าง ผู้หญิงคนนี้โหดร้ายกับพวกแวมไพร์เป็นพิเศษ จับได้ทีแรกก็ทรมานก่อน แล้วค่อยฆ่า โคตรน่ากลัวเลย เพื่อนแวมไพร์คนไหนเจอเธอ จำไว้ให้ดี หลบเลี่ยงให้ห่าง"
ในคืนฤดูหนาวที่หิมะโปรยปราย ถนนหย่งหนิง เขตตะวันออก ร้านสะดวกซื้อกลางถนนแห่งหนึ่ง
หนุ่มโรงงานอย่างหลูโจว นั่งดูรูปในกลุ่มแชทบนมือถือไป พลางเทียบกับลูกค้าในร้านของตัวเองตอนนี้ไป
เด็กสาวคนหนึ่งสวมเสื้อโค้ทสีดำ ตัดผมสั้นระดับกลาง ผิวขาวราวหยกเนียนนุ่ม ใบหน้างดงามเปล่งประกายรอยยิ้ม ดวงตาคู่สดใสราวกับมีพลังไม่รู้จักหมด ปากฮัมเพลงไปด้วย ดูแล้วเป็นเด็กสาวบ้านใกล้เรือนเคียงที่ร่าเริงแจ่มใสคนหนึ่งกำลังช้อปปิ้ง
หลูโจวอยากจะเดินไปถามเธอสุดหัวใจ — นี่คือเธอใช่ไหม?
คิดว่าเด็กสาวคนนั้นก็คงยินดีตอบเขาว่า — ใช่ ฉันเอง ตอนนั้นปีศาจแถวนี้ยังมีเยอะอยู่
แต่เขาทำแบบนั้นไม่ได้
สามเดือนก่อน หลูโจวทะลุมิติมาอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยความลี้ลับแห่งนี้ ที่นี่ ยาเวท ปีศาจ มิติย่อย สิ่งที่มีแต่ในความฝันในชาติก่อน ตอนนี้แค่ลืมตาก็เห็นแล้ว
ที่แย่กว่านั้นคือ หลูโจวไม่ใช่มนุษย์ ทว่าเป็นแวมไพร์ผู้สูงศักดิ์ นี่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ถูกนายพรานปีศาจและศาสนจักรขึ้นบัญชีต้องสังหาร
หมายความว่าเด็กสาวร่าเริงที่กำลังช้อปปิ้งอยู่ในร้านสะดวกซื้อตอนนี้ คือศัตรูตัวฉกาจของเขา
หากเผยตัวตนออกไป มีดจะฟาดลงมาในวินาทีถัดไป
โชคดีที่หลูโจวมีคุณสมบัติที่แวมไพร์ตัวอื่นไม่มี นั่นคือ เขาไม่กลัวแสง ไม่กลัวเงินบริสุทธิ์ ไม่กลัวน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ พลังทั้งหมดที่ใช้ต่อต้านปีศาจ ไร้ผลสำหรับเขา
เขาเป็นอมตะอย่างแท้จริง!
นี่หมายความว่า นายพรานปีศาจทั้งหลายไม่สามารถใช้วิธีปกติในการยืนยันว่าเขาเป็นแวมไพร์ได้ นอกจากจะมีคนฆ่าเขาตายจริง ๆ สักครั้ง ไม่อย่างนั้นตัวตนของเขาจะไม่มีทางเปิดโปง จุดนี้หลูโจวมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์
"เจ้าของร้าน คิดเงิน!"
เด็กสาวโยนอาหารสามวันข้างหน้าลงบนโต๊ะ
หลูโจวอยากจะพูดว่า ผมเป็นแค่พนักงานร้าน แต่คิดไปคิดมา ก็ควรหลีกเลี่ยงการเกี่ยวข้องกับนายพรานปีศาจจะดีกว่า
"ทั้งหมด 67 หยวน ขอบคุณที่อุดหนุนครับ"
เท่านี้ก็จบแล้วใช่ไหม?
รีบไปเถอะ อีกเดี๋ยวต้องสั่งเลือดเป็ดมาเป็นมื้อดึกอีก
หลูโจวยิ้มอย่างมืออาชีพ สวดภาวนาให้ยอดหญิงน่ากลัวคนนี้รีบออกจากพื้นที่ปลอดภัยของเขาไปเร็ว ๆ
แต่ไม่คิดว่า ฟางเยว่เหยา ที่หิ้วอาหารอยู่ ๆ ก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา แล้วจ้องเขามองขึ้นมองลงด้วยสายตาที่ชั่งน้ำหนัก
ชั่วพริบตา ลมหายใจของหลูโจวราวกับถูกแช่แข็ง รูม่านตาขยายออกอย่างแทบมองไม่เห็น
เด็กสาวในตอนนี้ ดวงตาคมกริบราวกับหมาป่าน้อยที่ออกล่าในทุ่งหิมะ ต่างจากเมื่อครู่ราวกับคนละคน
ไม่ใช่สิ นายใช้วิชาแล้วเหรอ?!
หลูโจวบอกตัวเองในใจว่าเขาไม่มีพิรุธ แต่พอคิดถึงที่เพื่อนปีศาจพูดว่าผู้หญิงคนนี้มีวิธีระบุตัวพิเศษ ก็อดใจสั่นไม่ได้
หลูโจวอ้าปากถาม "มีอะไรหรือเปล่าครับ?"
เด็กสาวยื่นบัตรประจำตัวให้เขา
"ฉันมาจากสมาคมนายพรานปีศาจ เพิ่งมาประจำแถวนี้ อยากถามว่า แถวนี้มีปีศาจออกอาละวาดบ้างไหม โดยเฉพาะ... แวมไพร์"
หลูโจวทำท่ากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว แต่ก็กลั้นไว้ได้
เขาชำเลืองเห็นชื่อของสาวสวยคนนี้ รวมถึงระดับนายพรานปีศาจของเธอ
ฟางเยว่เหยา นายพรานปีศาจขั้นสามแห่งสมาคมนายพรานปีศาจ
ให้ตายเถอะ นายพรานขั้นสามเหรอ?!
หลูโจวนึกขึ้นได้ว่าเคยได้ยินจากปากปีศาจตัวอื่น ๆ ว่า เมืองเล็ก ๆ อย่างเขตตะวันออกนี่ ผู้แข็งแกร่งที่สุดมีแค่ขั้นสามเท่านั้น
ผมจะสู้กับสุดแกร่งประจำเมืองเนี่ยนะ?!
พูดเล่นหรือไง!
หลายเดือนมานี้เขามัวแต่เก็บข้อมูลของโลกใบนี้ ยังไม่ได้เริ่มอัปเลเวลเลย ต่อให้ฆ่าไม่ตาย ตอนนี้ตัวเองก็มีแค่ขั้นหนึ่ง เจอขั้นสามเข้าไป นี่มันเอาไข่ไปชนหินชัด ๆ
หลูโจวกำนามบัตรแน่นจนปลายนิ้วซีด พยายามทำใจเย็นพูด "คงไม่มีมั้งครับ"
"เหรอ..." ใบหน้าของฟางเยว่เหยาเผยความผิดหวังเล็กน้อย
"ขอบคุณนะ รบกวนแล้ว"
หลูโจวเห็นเธอจะไป ก็โล่งใจทันที
คืนนี้ไม่ว่าเธอจะรู้หรือไม่รู้ ผมก็ต้องย้ายที่อยู่แล้ว ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ไปนอนแถวชานเมืองสักสองวัน
ขณะก้มหน้าลง จู่ ๆ หลูโจวก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างถูกพ่นใส่หน้าตัวเอง ตกใจสะดุ้งทั้งตัว
ฟางเยว่เหยาถือขวดสเปรย์เล็ก ๆ ยิ้มอย่างมีเลศนัย "ขอให้น้ำมนต์ปกป้องคุณ ปราศจากสิ่งชั่วร้ายทั้งปวง"
บัดซบ! น้ำมนต์ของศาสนจักร!
หลูโจวรู้ดีว่าของสิ่งนี้คืออะไร ตอนนั้นพอรู้ว่าตัวเองไม่กลัวแสงแดด เขาก็เริ่มทดลองบ้ามันทันที เอาอาวุธที่พวกเว็บไซต์ว่าใช้ฆ่าแวมไพร์ได้ลองมาหมด รวมถึงการไปโบสถ์สวดมนต์ และรับพรด้วยน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์
เลวทรามต่ำช้า! กล้าโจมตีตอนผมเผลอ ถ้าผมไม่ใช่แวมไพร์ธรรมดา ๆ ตอนนี้คงโดนยาเข้าไปแล้ว!
ฟางเยว่เหยาเห็นเขาถูกพ่นน้ำมนต์แล้วยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ความสงสัยในใจก็ยิ่งทวีขึ้น
กำลังคิดว่าควรจะลองอะไรเพิ่มอีกไหม ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาไม่เข้าเรื่อง
"ฮัลโหล ใคร!" ฟางเยว่เหยาพูดอย่างหงุดหงิด
"ภารกิจ? โอ้ ใช่ ๆ ๆ ฉันจำได้ ไม่ต้องห่วง ไม่ได้ลืม"
"ได้ ๆ เดี๋ยวฉันไปถึง"
เธอวางสาย พึมพำออกมาประโยคหนึ่ง
หลูโจวได้ยินชัดเจน เธอกำลังต่อว่าเฒ่าเฟิงอีกฝั่งของสาย น่าเหมือนกับลูกจ้างที่ถูกนายเร่งทำงานชะมัด
เห็นได้ชัดว่านายพรานปีศาจคนนี้คุณภาพไม่ค่อยดีเท่าไร
แต่ดีที่มีสายโทรศัพท์นี้เข้ามา ในที่สุดตัวเองก็จะหลุดพ้นได้แล้ว
ก่อนจะไป ฟางเยว่เหยาเตือน "คุณพักอยู่แถวนี้เหรอ?"
สำนักงานใหญ่นายพรานปีศาจสามารถตรวจสอบที่อยู่ของประชาชนได้ หลูโจวจึงไม่เห็นจำเป็นต้องปิดบัง รีบพยักหน้าทันที
"คืนนี้ไม่ว่างก็รีบกลับบ้านเร็ว ต่อให้ได้ยินเสียงอะไรก็ตาม อย่าเปิดประตูด้วยความอยากรู้เด็ดขาด เข้าใจไหม?"
หลูโจวถามอย่างสงสัย "คืนนี้มีเรื่องไม่ดีจะเกิดหรือครับ?"
"อืม จะเกิดอะไรขึ้นไม่สะดวกบอกคุณชัด ๆ แค่รู้ไว้ว่า มันอันตรายมากก็พอ"
"ครับ ผมจำไว้แล้ว"
ฟางเยว่เหยาออกจากร้านสะดวกซื้อ เดินบนถนนที่ปกคลุมด้วยหิมะ ไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองหลูโจวที่กำลังเช็ดถูเตรียมปิดร้านอยู่
ลมหนาวพัดมา เธอจาม แล้วก็หดคองดงามเข้าไปในเสื้อโค้ท
"หวัดบ้า ๆ ต้องเป็นเพราะแกแน่ ๆ ที่ทำให้การรับกลิ่นฉันเพี้ยน ถึงได้คิดว่าพนักงานร้านคนนั้นเป็นแวมไพร์ได้"
แวมไพร์ที่ไหน โดนพ่นน้ำมนต์แล้วเหมือนโดนพ่นน้ำหอมกันเล่า?
แต่เธอไม่รู้เลยว่า หลังจากเธอจากไป หลูโจวในร้านตัดสินใจทันทีว่าจะออกไปหลบภัย
เขามั่นใจเก้าส่วนที่ฟางเยว่เหยาจะไม่ไล่ล่าเขา ไม่อย่างนั้นคงไม่มีการเตือนในภายหลังแน่ แต่เขาไม่กล้าเดิมพันกับอีกหนึ่งส่วนที่เหลือ
ถ้าเดิมพันพลาด แวมไพร์อมตะอย่างเขาจะกลายเป็นหนูทดลองของมนุษย์จริง ๆ
หนี!
หนีให้ไกลที่สุด!
"ขอผมดูหน่อยว่าไปประเทศไหนดี"
หลูโจวเลื่อนหาดูบนมือถืออยู่พักหนึ่ง ยังไม่ทันตัดสินใจว่าจะไปที่ไหน ก็มีข้อความในกลุ่มปีศาจอันหนึ่งดึงดูดความสนใจของเขา
นี่เป็นแอปแชทที่สร้างโดยปีศาจ ข้างในส่วนใหญ่เป็นปีศาจแถวนี้ ปกติพวกมันชอบมารวมตัวกันคุยโม้โอ้อวดอะไรประมาณนั้น
แต่ตอนนี้ในกลุ่มไม่มีปีศาจตัวไหนมาคุยโม้อีกแล้ว หัวหน้ากลุ่มปักหมุดข่าวใหญ่ไว้:
"สมาคมนายพรานปีศาจปิดถนนหย่งหนิงทั้งเส้นแล้ว วงการพวกเราอาจถูกเปิดโปงแล้ว คืนนี้เจอกันที่จุดเดิม เอาของพวกคุณติดตัวมาด้วย เตรียมหนี!"
นึกถึงคำพูดก่อนจากของฟางเยว่เหยา หลูโจวรู้สึกเหมือนฟ้าดินพลิกคว่ำทันที
เขตตะวันออกใหญ่ขนาดนี้ ทำไมยอดหญิงน่ากลัวคนนี้ถึงได้โผล่มาโผล่ที่ร้านผมได้เนี่ย!
เรื่องใหญ่แล้ว!
คราวนี้คิดจะหนีก็หนีไม่รอดแล้ว!
หลูโจวเดินไปเดินมาในร้านอย่างร้อนใจราวกับมดบนกระทะที่ร้อน
เขาคิดในใจ ทันใดนั้นก็มีตัวหนังสือสองสามบรรทัดปรากฏขึ้นตรงหน้า
[หลูโจว]
[ขั้น: 1]
[ความคืบหน้าการเลื่อนขั้น: 51/100]
นี่คือหน้าต่างสถานะที่ติดตัวเขามาตั้งแต่ข้ามมิติ น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงหน้าต่างสถานะ ใช้ดูได้แค่ความคืบหน้าไปสู่ขั้นถัดไป ไม่สามารถช่วยให้เขาอัปเลเวลได้
แวมไพร์อัปเลเวลด้วยการดูดเลือด ยิ่งดูดเลือดมาก เป้าหมายยิ่งแข็งแกร่ง เลื่อนขั้นยิ่งเร็ว
หลูโจวไม่เคยดื่มเลือดมนุษย์ แต่ออเดอร์เลือดเป็ดเดลิเวอรีไปไม่น้อย ตอนนี้เลยยังเป็นขั้นหนึ่งอยู่
"ฉันต้องดูดเลือดของผู้แข็งแกร่งเพื่อเพิ่มพลัง! มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น คืนนี้ถึงจะหนีการล้อมปราบได้!"