คุณชายหลัวเก็บสีหน้าหยิ่งผยองลงเล็กน้อย สีหน้าหม่นขรึมลง น้ำเสียงแฝงความหวาดระแวงและวางท่าเหนือกว่าอยู่หลายส่วน “ไม่คิดว่านายจะเป็นขั้นสามเหมือนกัน”
เขากวาดตามองเย่โม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า น้ำเสียงยังคงเจือความใจกว้างราวกับกำลังหยิบยื่นเศษทานให้ “พวกนายมีรถบ้านสองคัน ฉันไม่โลภมากหรอก แบ่งให้ฉันคันเดียวก็พอ อีกคันเป็นของนาย เสบียงบนรถฉันไม่แตะสักชิ้น พวกเราต่างก็เป็นขั้นสาม ไม่จำเป็นต้องสู้กันจนตายไปข้างหนึ่งให้เกิดความเข้าใจผิดว่าไง?”
เย่โม่ส่ายหน้าเล็กน้อย ตอบอย่างเด็ดขาดโดยไม่เปิดช่องให้ต่อรอง “ขอโทษด้วย ไม่ให้สักคัน อยากได้รถบ้านก็ไปหาเอาเอง”
ประโยคสั้น ๆ นั้นไม่ไว้หน้าอีกฝ่ายแม้แต่น้อย
สีหน้าคุณชายหลัวมืดครึ้มลงอย่างสิ้นเชิง ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้าต่อหน้าลูกน้องมากมายจนเสียเกียรติ ความโกรธในใจพลันปะทุ “ฉันจะให้โอกาสนายเป็นครั้งสุดท้าย ส่งรถบ้านมาให้คันหนึ่ง แล้วเรื่องนี้ก็จบ”
“ไม่งั้นจะทำไม?” เย่โม่เลิกคิ้ว
“ดูท่านายจะไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!”
คุณชายหลัวเดือดดาลสุดขีด พลังพิเศษธาตุไฟรอบกายปะทุขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงร้อนระอุหมุนวนรวมตัวอยู่กลางฝ่ามือ
ลูกไฟร้อนแรงขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลสองลูกก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลวไฟลุกโชน พุ่งเข้าใส่เย่โม่อย่างดุดัน หวังเผาเขาให้กลายเป็นเถ้าถ่านในทันที!
ด้านหลัง ผู้มีพลังพิเศษอีกสามคนก็เปิดฉากโจมตีพร้อมกัน ประสานกับคุณชายหลัวเพื่อปิดล้อม หวังรุมสังหารเขา
เมื่อต้องรับมือการโจมตีจากทั้งสี่ด้าน แววตาเย่โม่เย็นเยียบไร้ความหวั่นไหว
ในชั่วขณะที่ลูกไฟกำลังจะกระแทกร่าง เขาพลันไหววูบ เคลื่อนตัวออกไปหลายเมตร หลบลูกไฟด้วยการเบี่ยงกาย