บทที่ 32 แลกเปลี่ยน กุญแจอยู่ในมือแล้ว
เย่โม่มีสีหน้าสงบนิ่ง เพียงขยับความคิดเล็กน้อย
หึ่ง!
ตะปูหลายตัวที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศพลันแปรเป็นลำแสงสีดำสนิท พุ่งฉีกอากาศด้วยเสียงแหลมคม เข้าใส่ซอมบี้หลายตัวที่ไล่ตามหญิงสาวทั้งสองมาติด ๆ
ฉึก ฉึก!
เสียงทึบดังขึ้นติดกันหลายครั้ง ตะปูเจาะทะลุกะโหลกซอมบี้ ปลิดชีพพวกมันในนัดเดียว
ลมแรงหลายสายเฉียดผ่านข้างกายเสิ่นซีกับเสี่ยวหร่าน แรงลมคมกริบพัดเส้นผมของทั้งคู่ปลิวกระเซิง ผิวหนังชาวาบ ทั้งสองสัมผัสได้ถึงตะปูที่เฉียดผ่านข้างตัว ร่างกายแข็งค้างอยู่กับที่ หัวใจหดเกร็ง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา
ความเร็วอันน่าสะพรึงกลัวกับพลังสังหารที่ดุดันเช่นนั้น ชวนให้ขนหัวลุกอย่างแท้จริง
ตอนนี้ทั้งคู่ถึงได้สัมผัสอย่างแจ่มชัดว่า ชายตรงหน้ามีฝีมือร้ายกาจเพียงใด
ทั้งสองเผลอสบตากัน แววตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและเสียใจ
เมื่อครู่พวกเธอหุนหันพลันแล่นเกินไป เห็นแค่ซอมบี้ถูกล่อไปด้วยรถบรรทุกหนัก จึงคิดแต่จะกลับไปที่รถบ้านและพรวดพราดออกจากอาคารหลักโดยไม่ไตร่ตรองถึงความเสี่ยงเลย
หากชายตรงหน้าเป็นคนเลวล่ะก็ เมื่อครู่เขาเพียงลงมือชั่วพริบตา พวกเธอสองคนคงมีจุดจบไม่ต่างจากซอมบี้เหล่านี้ ต้องสิ้นชีพอยู่ตรงนี้
ทั้งสองยืนตัวแข็ง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย
เวลานั้น เสียงเย็นชาของเย่โม่ดังมาจากระยะหลายสิบเมตร “เข้ามา”
หญิงสาวทั้งสองที่กำลังตื่นกลัวได้ยินดังนั้น จึงค่อย ๆ เดินเข้าไปหาเย่โม่อย่างระมัดระวัง ทว่าสีหน้าซีดเซียวยังคงไม่จางหาย
ทั้งสองกวาดตามองชายหญิงตรงหน้าอย่างละเอียด เย่โม่ไม่ได้หล่อเหลาโดดเด่น แต่รูปร่างสูงโปร่ง ท่วงท่าสง่าผ่าเผยและแข็งกร้าว แววตาเปิดเผย ไม่เหมือนคนเจ้าเล่ห์ชั่วร้าย