สิ้นเสียงพูด ปลายหูของหลิ่วชิงซวี่ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ นางเบือนหน้าหนี ก่อนจะถลึงตาใส่เย่โม่อย่างเขินอาย
“พูดเกินไปแล้ว”
“พลังพิเศษธาตุไม้ของฉันเน้นควบคุมศัตรูเป็นวงกว้างเท่านั้น ที่เห็นว่ามันแน่นขนัดก็เพราะภาพมันเป็นแบบนั้น”
เย่โม่เอนกายพิงเบาะคนขับ จ้องมองท่าทางทั้งเขินทั้งโมโหของเธอ ก่อนเอ่ยหยอก “นั่นไม่ใช่แค่แน่นขนัดแล้ว ฉากนั้นโหดเหี้ยมสุด ๆ ดูซอมบี้พวกนั้นสิ แต่ละตัวถูกเธอฉีกเป็นชิ้น ๆ หมดแล้ว จุ๊ ๆ…”
หลังหยอกล้อกันอยู่สองสามประโยค เย่โม่ก็หุบยิ้ม แล้วกระตุ้นพลังจิตเคลื่อนย้ายวัตถุอย่างเงียบเชียบ
พลังจิตที่ไร้รูปร่างแผ่คลุมกองศพเกลื่อนกลาดเบื้องหน้า แก่นคริสตัลแต่ละเม็ดถูกแยกออกมาทีละลูก คราบเลือดบนผิวถูกพลังจิตหมุนสะบัดจนสะอาดหมดจด
แก่นคริสตัลขั้นหนึ่งกว่าร้อยเม็ดเปล่งประกายระยิบระยับ เขาเก็บพวกมันเข้ามิติพกพาอย่างง่ายดาย
สุดท้ายเหลือแก่นคริสตัลขั้นสองสามเม็ดวางอยู่บนฝ่ามือ
แก่นคริสตัลขั้นสองมีขนาดใหญ่เต็มเม็ดเต็มหน่วย เทียบได้กับแก่นคริสตัลขั้นหนึ่งสองเม็ดซ้อนกัน พลังงานภายในเข้มข้นหนักแน่น ความบริสุทธิ์เหนือกว่าแก่นคริสตัลขั้นหนึ่งมาก
แก่นคริสตัลขั้นสองสามเม็ดนี้ช่วยให้เขาก้าวข้ามไปขั้นสี่ได้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่อย่างน้อยก็ถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี
ภายในรถบ้านอูนิม็อกที่ตามมาด้านหลัง เสิ่นซีกับเสี่ยวหร่านมองการสังหารฝ่ายเดียวที่บดขยี้ศัตรูผ่านกระจกรถจนจบ
เสี่ยวหร่านเบิกตากลมโตด้วยความตกใจ “พี่ชิงซวี่ นี่คือพลังพิเศษธาตุไม้ของพี่หลิ่วเหรอ? แข็งแกร่งเกินไปแล้ว! รากไม้กับเถาวัลย์ตั้งมากมายปะทุขึ้นพร้อมกัน ซอมบี้กว่าร้อยตัวถูกจัดการในพริบตา!”