“สองวันนี้เราพักอยู่ที่นี่กันก่อน” เย่โม่บอกหลิ่วชิงซวี่
“อื้ม” หลิ่วชิงซวี่พยักหน้าอย่างอ่อนโยน
“ฉันจะไปอาบน้ำก่อน จะมาช่วยถูหลังให้ไหม” เย่โม่ทำหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอย่างกะทันหัน
หลิ่วชิงซวี่เหลือบมองเขา “แน่ใจนะว่าห้องน้ำจะยืนได้สองคน?”
“เอ่อ...” เย่โม่ตบหน้าผากตัวเอง “ช่างเถอะ ฉันไปอาบก่อนแล้วกัน”
พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัวของรถบ้านทันที
เสียงน้ำไหลดังขึ้น ชำระฝุ่นผงจากการเดินทางและความเหนื่อยล้าออกไป ไม่นานเสียงน้ำก็เงียบลง ประตูห้องน้ำถูกผลักเปิดเบา ๆ
เย่โม่สวมเพียงกางเกงขาสั้นสีดำสำหรับใส่ลำลอง ก้าวออกมาอย่างสบาย ๆ รูปร่างของเขากำยำได้สัดส่วน กล้ามเนื้อกระชับแต่ไม่ใหญ่โตเกินไป ทว่ากลับเปี่ยมด้วยพละกำลัง
หลิ่วชิงซวี่กำลังนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างบนโซฟา หางตาพลันเหลือบเห็นภาพนั้น แก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาควบคุมไม่ได้ ขนตาสั่นไหวเบา ๆ แม้แต่ใบหูก็ค่อย ๆ แดงระเรื่อ
เย่โม่เอ่ยเสียงเรียบ “เธอไปอาบน้ำบ้างเถอะ จะได้พักผ่อน”
หลิ่วชิงซวี่ขานรับเสียงเบา แผ่วจนแทบเหมือนเสียงยุง เธอกอดเสื้อผ้าสะอาดที่เตรียมไว้ล่วงหน้า แล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไป
ราวสิบกว่านาทีต่อมา ประตูห้องน้ำก็เปิดออกอีกครั้ง
หลิ่วชิงซวี่เดินออกมา มีเพียงผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดพันรอบกาย ปกปิดรูปร่างไว้พอดี เส้นผมเปียกชื้นสองสามปอยแนบอยู่ตรงหน้าผากเกลี้ยงเกลาและข้างลำคอเรียวบาง ผิวขาวผ่องราวเครื่องเคลือบชุ่มฉ่ำ ราวกับเพิ่งผ่านสายน้ำมา
สายตาของเย่โม่จับจ้องอยู่ที่ตัวเธออย่างสงบนิ่ง แววตาใสกระจ่างอ่อนโยน ทว่าก็มีความปรารถนาบางอย่างที่แทบอดกลั้นไม่อยู่
รถบ้านหุ้มเกราะขนาดมหึมาปิดกั้นเสียงลมและความเงียบงันจากโลกภายนอก ทั้งสองนอนหลับสบายเป็นพิเศษ หลังแลกเปลี่ยนความใกล้ชิดกันหลายครั้ง พวกเขาก็หลับยาวไปจนถึงวันรุ่งขึ้น