รัตติกาลมาเยือน จันทร์เสี้ยวสาดแสงกระจ่างผ่านช่องเมฆ ดวงดาวพร่างพรายสลับสว่างริบหรี่ เสียงจักจั่นจากที่ไกลแว่วคลอกับสายลมเย็นยามค่ำ พัดลอยเข้าสู่ลานเรือนเล็ก
เหลียนอีเห็นกับตาว่าท่านอ๋องฉีแผ่กลิ่นอายคุกคามไปทั่วร่าง สีหน้าเย็นชาขณะบุกเข้าไปในห้องของสืออู้ชิง
นางเข้าไปไม่ได้ และไม่คิดรนหาที่ตายด้วยการลองเข้าไป
เหลียนอียกมุมปากอย่างอารมณ์ดี เดินไปยืนหน้าเรือนอย่างสงบเสงี่ยม ทำทีว่าพร้อมรอรับคำสั่งอยู่ตลอดเวลา ทว่าความจริงกลับแอบฟังบทสนทนาข้างใน
“วันนั้นเจ้าไม่ได้ไปอธิษฐานขอพรให้ข้าเลย แต่ฉวยโอกาสไปพบอวี๋หย่งหนิง ใช่หรือไม่?”
ฟังดูก็รู้ว่าเป็นเสียงที่ข่มกลั้นความโกรธเอาไว้
ดีมาก
【แย่แล้ว】
ความรู้สึกของเหล่านักอ่านกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาไม่เคยได้ยินฉีหลวนพูดกับสืออู้ชิงด้วยน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน!