หัวใจของเขาสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะตัดใจเบือนสายตาหนี “เจ้ากำลังเอาใจข้าอยู่หรือ? เปลี่ยนเรื่องคุยหรือว่าอยากหลอกข้าอีก?”
สืออู้ชิงหลุบตา มือที่ถือถุงหอมค่อย ๆ ลดลง “ท่าน...ไม่ชอบหรือ?”
“……” ฉีหลวน
ดูเหมือนเขาจะพูดคำว่า ‘ไม่’ ไม่ออกอยู่บ้าง
ดวงตาหงส์ของเขาเหลือบมองถุงหอมอีกครั้ง ไม่ได้พูดว่าไม่ชอบ แต่ก็ไม่ยื่นมือไปรับ เพียงเอ่ยเสียงเย็นว่า “อย่าเปลี่ยนเรื่อง”
“เมื่อก่อนข้าไม่เคยปักผ้ามาก่อน ต่อไปก็คงไม่ปักอีกแล้ว” สืออู้ชิงกลับทำราวกับไม่ได้ยิน ก้มหน้าพูดกับตนเองว่า “เพราะอาหลวนดีกับข้ามาก ข้าถึงตั้งใจเรียนปักผ้าเพื่ออาหลวนโดยเฉพาะ”
“……” ฉีหลวน
เมื่อเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย “พูดเรื่องอวี๋หย่งหนิงก่อน”
สืออู้ชิงตอบว่า “ไม่สนิท ไม่ใส่ใจ ไม่เข้าใจ”
ฉีหลวนกลับมองนางอย่างเย็นชา “เจ้าเองก็ไม่ใส่ใจข้า เจ้าไม่ใส่ใจอะไรทั้งนั้น”
สืออู้ชิงรู้สึกปวดหัวอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าจะจัดการฉีหลวนอย่างไร
“แต่ข้าเรียกท่านว่าอาหลวนคนเดียว ปักถุงหอมให้ท่านคนเดียว และเข้าใจท่านคนเดียว”