สืออู้ชิงจะพูดความจริงอะไรได้เล่า?
จะบอกว่านี่คือนิยายเล่มหนึ่ง และนางมาที่นี่เพื่อทำภารกิจให้สำเร็จอย่างนั้นหรือ?
นางคงโง่เต็มทีถึงได้พูดเช่นนั้นออกไป
แต่หากไม่พูดเช่นนี้ แล้วจะอธิบายอย่างไรเล่า...
บางทีเดิมทีฉีหลวนอาจเพียงคาดเดา หยั่งเชิงเสียมากกว่า ผลคือเมื่อครู่นางตื่นตระหนกจนไม่ได้ปฏิเสธ เผยพิรุธออกมา กลับกลายเป็นยืนยันให้อีกฝ่ายมั่นใจ...
ให้ตายสิ!
แต่กว่าจะนึกได้ก็สายเกินไปแล้ว
สืออู้ชิงหลุบขนตายาวลง เอ่ยเสียงแผ่วว่า “ข้า... ข้าอยากได้บางสิ่งจากพี่สาว”
ฉีหลวนมีสีหน้าเรียบเฉย “อ้อ?”
แม้เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ไอเย็นยะเยือกกลับเข้มข้นขึ้น
—เห็นชัดว่าไม่เชื่อ
คำย้อนถามนี้ แทนที่จะเปิดโอกาสให้นางพูดต่อ กลับเป็นคำข่มขู่เสียมากกว่า
—หากยังโกหกอีก ก็จะสังหารสือซูหลิง
“...” สืออู้ชิง
อ๊าก!
ทำยังไงดีเนี่ย!