มุมมองยังคงอยู่ทางฝั่งนางเอก สืออู้ชิงจึงไม่ได้ใส่ใจมากนัก
ก่อนที่ตนจะถูกแช่แข็งเป็นก้อนน้ำแข็ง นางคิดถึงชีวิตน้อย ๆ ของตนแล้วชิงเอ่ยปากก่อนว่า “อาหลวน ท่านได้ยินหมดแล้ว ทั้งยังจะช่วยข้าอีก ท่าน...ไม่โกรธหรือ?”
ชิงลงมือก่อน ขอแค่ฉันควบคุมจังหวะได้ก็น่าจะไม่มีปัญหา...มั้ง
ฉีหลวนเหลือบมองนาง แล้วขานรับเสียงหนึ่งว่า “อืม”
“เป็นเพราะท่านชอบข้าด้วยหรือ?” สืออู้ชิงเงยหน้า ดวงตางดงามเปล่งประกายราวมีดวงดาวพร่างพราย
ฉีหลวนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “ไม่ใช่ เพราะไม่สำคัญ”
“ไม่สำคัญหรือ?”
“อืม”
เจ้าเป็นคนเช่นไร ไม่สำคัญ
เจ้าเป็นใคร ยิ่งไม่สำคัญ
ขอเพียงเป็นเจ้า ก็พอแล้ว
คำตอบของเขาสั้นนัก แม้จะกล่าวว่าไม่โกรธ ทว่าบรรยากาศรอบกายกลับเย็นเยียบอย่างเห็นได้ชัด
สืออู้ชิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “แต่ข้าก็ยังต้องขอโทษท่าน อาหลวน ข้าขอโทษ ข้าหลอกท่าน ข้าไม่ใช่สือซูหลิง ไม่ใช่...พระชายาที่เดิมทีควรเป็นของท่าน”