หากสืออู้ชิงขยับตัวได้ นางคงสั่นไปทั้งร่างแล้ว!
อวี๋หย่งหนิงเป็นอะไรไป?
น่ากลัวเหลือเกิน!
คืนที่ถูกสืออวี้ทำร้าย สีหน้าของเขาก็น่ากลัวเช่นกัน ทว่าน้ำเสียงยังไม่เย็นชาเพียงนี้นี่นา?
สืออู้ชิงสังหรณ์ใจไม่ดี
—ทั้งที่ฉันใกล้ตายอยู่แล้ว ทำไมยังต้องกลัวเขาด้วยนะ?
น้ำตาจะไหล!
“เป็นใบ้ไปแล้วหรือ?” ปลายนิ้วเย็นเยียบของอวี๋หย่งหนิงแตะลงบนลำคอนาง
สืออู้ชิงร่ำไห้อยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง
ภายในห้องเงียบงันไปชั่วครู่ เสียงของบุรุษยิ่งทวีความเย็นเยียบ “เป็นใบ้จริงหรือ?”
“……” จริง ๆ นะ สภาพฉันก็แย่ขนาดนี้แล้ว อย่าขู่ฉันอีกเลย!
“……” อวี๋หย่งหนิง
จู่ ๆ อวี๋หย่งหนิงก็เงียบไป สืออู้ชิงกลับไม่ได้รู้สึกโล่งใจ ตรงกันข้าม นางยิ่งหวาดหวั่นกว่าเดิม
นางสัมผัสได้ว่าสายตาของอีกฝ่ายยังจับจ้องอยู่บนร่างตน เย็นชาไร้ไออุ่นแม้แต่น้อย
สืออู้ชิงขนลุกซู่
“เจ้าจำได้หรือไม่ว่าคราก่อนที่พบกัน ข้าพูดกับเจ้าไว้อย่างไร?”
มือของนางเป็นเพียงส่วนเดียวทั่วร่างที่ยังสมบูรณ์ จึงไม่ได้ถูกพันผ้าไว้
สืออู้ชิงรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายวางนิ้วลงบนมือของนาง แล้วลูบไล้อย่างช้า ๆ ประหนึ่งงูเย็นเฉียบกำลังเลื้อยผ่าน
“ข้าบอกเจ้าแล้วว่า หากพบกันคราหน้าเจ้ายังมีสภาพร่อแร่ใกล้ตายเช่นนี้ ข้าไม่อาจรับประกันได้ว่าจะทำอะไรลงไปบ้าง”